अद्य, हे venerable one, सर्वं आदेशयितव्यं इति राजा वचनं श्रुत्वा, वसिष्ठः श्रेष्ठः ऋषिः तत्र स्थितान्, संज्ञातहस्तान्, समस्तं सुवर्णं रत्नानि, उपहारान्, सर्वाणि औषधानि च आनयितुं आज्ञापयत्। श्वेतमाल्यं, लाजान्, मधु तैलं पृथक्, नवीनीयं वस्त्रं, रथं, विविधानि शस्त्राणि च आनीयन्तु। चतुर्विधा सेना सज्जा भूयात्, शुभलक्षणयुक्तः गजः, चामरद्वयं, श्वेतच्छत्रं, ध्वजः च स्थाप्यन्तु। शतं सुवर्णकलशानां, सुवर्णशृंगयुक्तः वृषभः, पूर्णं व्याघ्रचर्म च आनयितु। यद् यत् काम्यं, तत् सर्वं सम्यक् व्यवस्थितं भूयात्; सर्वं प्रभाते राजाग्निकक्षे उपस्थाप्यन्तु। अन्तःपुरद्वाराणि नगरद्वाराणि च चन्दनमाल्यैः, सुगन्धधूपैः अलङ्कृत्यन्तु। उत्तमं, हितं, दधिदुग्धोपयुक्तं भोजनं ब्राह्मणशतसहस्राय यथेष्टं समर्प्यन्तु। अग्रब्राह्मणान् पूज्य, तैलं, दधि, लाजान्, बहु दानं च तेषां प्रभाते दत्तव्यं। सूर्यस्योदयात् शुभकर्माणि आरभ्यन्तु; ब्राह्मणाः आह्वयन्तु, तेषां आसनानि स्थाप्यन्तु। पताकाः योज्यन्तु, राजमार्गः सिक्तः क्रीयताम्; द्वारपालाः, गणिकाः च अलङ्कृत्यन्तु। भोजनदातृणां, दानदातृणां च, राजगृहस्य द्वितीयप्रकोष्ठे, देवालयेषु, प्रतिष्ठां क्रीयताम्। माल्यधारिणः पृथग् स्थाप्यन्तु; दीर्घकृपाणधारिणः, चर्मपट्टवेष्टितः, सम्यक् सज्जितः, शोभायमानः च तत्र सन्निहितः स्युः। वीराः राजसभां प्रविशन्तु; एवं द्वौ ब्राह्मणौ सर्वं व्यवस्थितं कृत्वा, अन्यदपि यथाज्ञं कृतवन्तौ, राज्ञे निवेद्य, जगतः प्रभुं समीपं गत्वा, "सर्वं कृतम्" इति ऊचतु। तयोः वचनानां यथार्थसिद्ध्याः राजा हृष्टः प्रसन्नः अभवत्; ततः सुमन्त्रं प्रज्वलितः राजा सम्बोधितवान्— "राघवः, आत्मसंयमी, त्वया शीघ्रं आनयितव्यः" इति। सुमन्त्रः स्वीकृत्य, राजाज्ञया राघवम् रथेन आनयत्। तौ उपविष्टौ, रामः राजा दशरथं ददर्श। पूर्वतः, उत्तरतः, पश्चिमतः, दक्षिणतः, विदेशात्, आर्याः, वनगिरिवासिनः च, सर्वे तं सेवाम् अकरोत्; तेषु, स राजा ऋषिः इन्द्रवत् मरुत्सु शोभते स्म। राजप्रासादस्य शिखरे स्थितः दशरथः, वीर्येण प्रसिद्धं पुत्रं, गन्धर्वराजसदृशं, समीपं आगच्छन्तं ददर्श। रामः दीर्घबाहुः, महाबलः, गजेन्द्रसदृशगमनः, चन्द्रकान्तसदृशमुखः, लोकसुखदः अभवत्। रूपेण, कुलेन, गुणैः, जनानां चक्षुषां, हृदयानां च मोदं जनयन्, तृषितं जनं वर्षेण भूमिं यथा हर्षयन्, रामः लोकं हर्षयत्। समीपं आगच्छति रामे, राजा तं दृष्ट्वा तृप्तिं न प्राप्नोत्; ततः सुमन्त्रः राघवम् रथात् उतारयत्। सुमन्त्रः अञ्जलिं कृत्वा रामस्य पृष्ठतः ययौ; रघुकुलस्य हर्षः, कैलासशिखरवत् दीप्तः, तं प्रासादं प्रविष्टवान्। रामः शीघ्रं प्रासादं आरोह्य, राजानं दृष्ट्वा, अञ्जलिं कृत्वा, पितरं प्रणम्य, नाम उद्घोष्य, पादयोः प्रणम्य, तिष्ठन् राजा तं ददर्श। राजा प्रियं पुत्रं समीपं कृत्वा, अञ्जलिं गृहीत्वा, रत्नसुवर्णविभूषितं उत्तमं आसनं दत्तवान्। तं शोभनं श्रेष्ठं आसनं रामाय निर्देशितवान्; राघवः तस्मिन् आसने स्थित्वा, स्वदीप्त्या मेरुशिखरे सूर्यस्योत्थानवत्, सभां प्रकाशितवान्। शरदाकाशः ग्रह-ताराभिः चन्द्रेण यथा शोभते, तथा सभा रामदीप्त्या शोभिता अभवत्; राजा प्रियं पुत्रं दृष्ट्वा तुष्टः अभवत्। आत्मनं निर्मलदर्पणप्रतिबिम्बवत् शोभितं ददर्श; ततः श्रेष्ठः पिता सुप्रतिष्ठितं पुत्रं सम्बोधितवान्। राजा रामं वाक्यं उवाच, यथा कश्यपः इन्द्रं सम्बोधितवान्— "त्वं मम प्रधानपत्न्याः जातः, सर्वथा योग्यः, योग्यपुत्रः च।" "त्वं मम प्रियः पुत्रः, रामः, गुणैः श्रेष्ठः; स्वगुणैः जनानां हृदयानि जितवान्।" "तस्मात्, पुष्यनक्षत्रे, युवराज्यं स्वीकुरु; स्वभावेन, विकल्पेन च, गुणवान् दृष्टः असि।" "गुणवान् अपि, स्नेहात्, हिताय वदामि— सदा विनयं धारय, इन्द्रियाणि यथावत् नियंत्रय।" "कामक्रोधजनितं दोषं त्यज; गुप्ते, प्रकटे च, यथोचितं आचारं आचर।" "मन्त्रिणः आरभ्य, सर्वं जनं च, जित्वा, कोशं, आयुधागारं च, महतीं संपत्तिं संचित्य।" "यो भूमिं भक्तजनैः, प्रेम्णा सेव्यमानैः, पालयति, तस्य मित्राणि अमृतलाभे देवाः यथा हर्षं प्राप्नुवन्ति।