राजा दशरथः वसिष्ठं महर्षिं अग्रगण्यं समुपेत्य सस्नेहम् उवाच— “यद् यद् रामस्य अभिषेकार्थं आवश्यकं, सर्वं तद् व्यवस्थितं भवतु।” तस्य वचः श्रुत्वा वसिष्ठः श्रेष्ठः ब्राह्मणः, सर्वं यथायोग्यं आज्ञापयितुं आरभत। राजा समक्षं स्थितान् विनीतान् जनान् स्वहस्ते समर्प्य, सुवर्णं रत्नानि, उपहाराः, सर्वाणि ओषधीनि च आनयितुं आदेशं दत्तवान्। श्वेतमाल्याः, लाजाः, मधु, घृतं पृथक् पृथक्, नूतनवस्त्राणि, रथः, विविधास्त्राणि च समाहितानि सन्तु। चतुरङ्गबलं सम्यक् सज्जीकृत्य, शुभलक्षणयुक्तं गजं, चामरद्वयं, श्वेतच्छत्रं, ध्वजं च आनयन्तु। शतं सुवर्णकलशानां, सुवर्णशृङ्गयुक्तं वृषभं, पूर्णं व्याघ्रचर्म च उपस्थापयन्तु। यद् यद् अन्यत् काम्यं, तत् सर्वं व्यवस्थितं भवतु; प्रातःकाले सर्वं राजस्य अग्निशालायां उपस्थापयन्तु। अन्तःपुरस्य नगरस्य च द्वाराणि चन्दनमाल्यैः सुरभिधूपैः अलङ्कृतानि सन्तु। उत्तमं हितं भोजनं दधिदुग्धसहितं, ब्राह्मणशतसहस्राणां यथेष्टं, विपुलं उपस्थापयन्तु। ब्राह्मणश्रेष्ठान् सम्यक् पूज्य, घृतं, दधि, लाजाः, दानानि च प्रातःकाले वितरन्तु। सूर्यस्य उदयात् आरभ्य, शुभकर्माणि आरभ्यन्तु; ब्राह्मणाः आमन्त्र्य, तेषां आसनानि व्यवस्थितानि सन्तु। ध्वजाः स्थाप्यन्तु, राजमार्गः सिक्तः भवतु; द्वारपालाः, नर्तक्यः, सर्वे अलङ्कृताः सन्तु। भोजनदानसमेताः जनाः द्वितीयमण्डपे, देवालयेषु च स्थिताः सन्तु। माल्यधारिणः पृथक् स्थाप्यन्तु; दीर्घखड्गपट्टकधारिणः, शस्त्रसज्जितः, शोभायमानः उपस्थिताः सन्तु। वीराः महाजनसभां प्रविशन्तु; एवं उक्त्वा द्वौ ब्राह्मणौ तत्र सर्वं व्यवस्थितवन्तौ। अन्यद् यद् आज्ञापितं, तत् सर्वं कृतवन्तः, राज्ञे निवेद्य, जगतः प्रभुं समीपं गत्वा, “सर्वं सम्पूर्णम्” इति उक्तवन्तः। राजा तेषां सत्यनिष्ठं कार्यं दृष्ट्वा हर्षपूर्णः सन्तुष्टः, तेजस्वी सुमन्त्रं उवाच— “त्वया शीघ्रं रामः आत्मसंयमितः आनयितव्यः।” सुमन्त्रः राजाज्ञया तद् अनुमोद्य, रथेन रामं आनयितवान्। रथश्रेष्ठः सुमन्त्रः रामं सहितं तत्र आनयत्; तत्र उपविष्टौ, रामः दशरथं राजा ददर्श। पूर्वतः, उत्तरतः, पश्चिमतः, दक्षिणतः, विदेशजनाः, आर्याः, वनगिरिवासी च, सर्वे तं इन्द्रं इव देवाः सेवमाणाः उपस्थिताः। तेषु मध्ये, स राजा ऋषिः इन्द्रः मरुत्सु इव शोभायमानः आसित्। राजा दशरथः प्रासादस्य शिखरस्थः, वीर्यसम्पन्नं पुत्रं गन्धर्वराजसदृशं समीपं आगच्छन्तं अपश्यत्। रामः दीर्घबाहुः, महाबलः, गजेन्द्रसदृशगमनः, चन्द्रकान्तमुखः, अत्यन्तं रम्यः दृष्ट्वा, लोकस्य मनः आकर्षयन्। तस्य सौन्दर्यं, कुलीनता, गुणैः जनानां चक्षुषः हृदयः च मोहितम्; तैः तृप्तिहीनः राजा रामं निरीक्षन्तं न तृप्तः अभवत्। सुमन्त्रः रामं उत्तमात् रथात् अवतरयितुं साहाय्यं कृतवान्। अञ्जलिं कृत्वा, सुमन्त्रः रामस्य पृष्ठतः गतः; रघुवंशस्य आनन्दः तं प्रासादं कैलासशिखरं इव दीप्तिमान् प्रविष्टवान्। रामः शीघ्रं प्रासादं आरुह्य, पितरं समीपं गत्वा, अञ्जलिं कृत्वा प्रणम्य, स्वनाम्ना आत्मानं निवेद्य, पितुः चरणयोः प्रणम्य स्थितवान्। तं नमन्तं, अञ्जलिं कृत्वा, दशरथः प्रियं पुत्रं समीपं आकृष्य, तस्य हस्तं गृहीत्वा, रत्नसुवर्णमण्डितं उत्तमं आसनं समर्पितवान्। तं शोभनं उत्तमं आसनं रामाय प्रदर्श्य, रामः तत्र उपविष्टः दीप्तिमान् अभवत्। तस्य स्वतेजसा, मेरुशिखरस्थसूर्यस्य इव, तद् सभा उज्ज्वला अभवत्। शरदिव नभः चन्द्रग्रहसितैः शुद्धं, तथा सभा च रामतेजसा दीप्तिमती अभवत्। प्रियं पुत्रं दृष्ट्वा राजा तृप्तः अभवत्। स्वच्छदर्शे इव आत्मानं शोभितं दृष्ट्वा, दशरथः उत्तमः पिता, सुसंस्थितं पुत्रं प्रति उवाच। दशरथः रामं इन्द्रं कश्यपः इव उवाच— “त्वं मम मुख्यायाः पत्न्याः पुत्रः, सर्वथा योग्यः, गुणसम्पन्नः। त्वं प्रियः पुत्रः, रामः, गुणैः उत्तमः; स्वगुणैः जनानां हृदयं जितवान्। अतः पुष्यनक्षत्रे, राज्याभिषेकं प्राप्तुं अर्हसि; स्वभावतः, विकल्पतः च, धर्मिष्ठः असि। तथापि, पुत्र, स्नेहात् हितं वचः वदामि— सदा विनयं धारय, इन्द्रियाणि निगृह्य। कामक्रोधजनितं दोषं त्यज; गुप्ते, प्रकटे च, यथोचितं आचरणं कुरु। मन्त्रिणः आरभ्य सर्वान् जनान् जित्वा, कोशं, आयुधशालां च समृद्धं कुरु। यो राजा भक्तजनैः प्रेम्णा भूमिं पालयति, तस्य मित्राः अमृतप्राप्ते इव देवाः हर्षं अनुभवन्ति।” एवं दशरथस्य वचः श्रुत्वा, रामः विनीतः, पिता-पुत्रयोः मध्यं सभा दिव्यतेजसा दीप्तिमती अभवत्।