स्त्रियः वृद्धाः कन्यकाः च, मनः एकाग्रं कृत्वा, रामस्यार्थे देवताः प्रातः सायं च पूजयन्ति। तेषां प्रार्थना, हे देव, तव प्रसादेन सफलताम् आगच्छेत्। वयं रामं नीलोत्पलसमानं सर्वशत्रुनाशनं च, तव उत्तमपुत्रं, राज्ञः युवराजपदे संस्थितं द्रष्टुं इच्छामः। वरद, त्वं शीघ्रं स्वपुत्रं, देवाधिदेवसमं, सर्वजनहितनिष्ठं, गुणसम्पन्नं च, अस्माकं सुखाय अभिषेचयितुम् अर्हसि। शृणु, इदानीं वाल्मीकि-रामायणस्य अयोध्याकाण्डे तृतीयः सर्गः प्रवर्तते। राजा, सर्वेषां पद्मसदृशं अञ्जलिं प्राप्त्वा, तान् प्रियं हितं च वाक्यम् उवाच। अहो, अहं परमं हृष्टः, असमितबलः च अस्मि, यः कारणं, युष्माकं मम ज्येष्ठप्रियपुत्रस्य युवराज्याभिषेकं इच्छन्ति। शुभः चैत्रमासः आगतः, पुण्यः, पुष्पितवनः च; रामस्य युवराज्याभिषेकाय सर्वं यथायोग्यं सज्जीकरोतु। राज्ञः वचनानां समाप्ते, जनानां महान् शब्दः उत्पन्नः; तस्य शब्दस्य शनैः शान्ते, राजा वसिष्ठं श्रेष्ठं ऋषिं सम्बोधयामास। 'यत् किमपि रामस्य अभिषेकाय आवश्यकं, सर्वव्यवस्थया सह—' इत्युक्त्वा, 'अद्य, भगवन्, सर्वं आज्ञापय'; इति राजा वदति। राज्ञः वचनं श्रुत्वा वसिष्ठः, ब्राह्मणश्रेष्ठः, तान् उपस्थितान् अञ्जलिपुटान् आज्ञापयामास। तेषां समक्षं सुवर्णं रत्नानि, करद्रव्याणि, सर्वौषधयः च आनयितुं आज्ञापयामास। श्वेतमाल्यं, लाजाः, मधु, घृतं पृथक्, नूतनवस्त्राणि, रथः, शस्त्राणि च सर्वविधानि आनयन्तु। चतुरङ्गबलं सज्जीकरोतु, शुभलक्षणयुक्तं गजं, चामरद्वयं, श्वेतच्छत्रं, पताकां च स्थापयन्तु। शतं सुवर्णकलशानां, सुवर्णशृङ्गं वृषभं, पूर्णं व्याघ्रचर्म च आनयन्तु। यत् किमपि इच्छनीयम्, सर्वं व्यवस्थितं कुर्युः; प्रभाते सर्वं राज्ञः अग्निशालायाम् उपस्थापयन्तु। अन्तःपुरद्वारं नगरद्वारं च चन्दनमाल्यैः सुगन्धधूपैः च अलङ्कृतं कुर्युः। श्रेष्ठं, हितं, दधिमण्डयुक्तं भोजनं ब्राह्मणशतसहस्राणां यथेष्टं सम्पूर्णं कुर्युः। ब्राह्मणश्रेष्ठान् पूज्य, घृतं, दधि, लाजाः, दानानि च प्रातः सम्पूर्णं ददातु। सूर्यस्योदयात् शीघ्रं शुभकर्माणि कुर्युः; ब्राह्मणान् आमन्त्रयन्तु, तेषां आसनानि स्थापयन्तु। पताकाः बद्ध्वा, राजमार्गः सिक्तं कुर्युः; द्वारपालाः गणिकाः च अलङ्कृताः भवन्तु। भोजनदानसम्पन्नाः जनाः द्वितीयकक्षे, देवालयेषु च स्थिताः भवन्तु। माल्यधारिणः पृथग् स्थाप्यन्तु; दीर्घखड्गपट्टधारिणः, सम्यक् सज्जिताः, आयुधयुक्ताः च उपस्थिताः भवन्तु। वीराः महत्त्वेन राजसभां प्रविशन्तु; एवं ब्राह्मणद्वयः सर्वं व्यवस्थितं कृत्वा, अन्यानि अपि यथाज्ञापितानि कृत्य, राज्ञे निवेदयामासुः—‘कृतम्’ इति। राजा तेषां सत्यनिष्ठं कार्यं दृष्ट्वा हृष्टः सुमन्त्रम् उवाच—‘रामः, यः आत्मनिग्रहवान्, शीघ्रं आनय।’ सुमन्त्रः राज्ञः आज्ञां स्वीकृत्य, रथेन रामं आनयामास। तत्र, रथस्थौ, रामः दशरथं ददर्श। पूर्वदिक्, उत्तरदिक्, पश्चिमदिक्, दक्षिणदिक्, विदेश्याः, आर्याः, वनगिरिवासिनः च, सर्वे तं इन्द्रवत् उपासितवन्तः। तेषु मध्ये, स राजा ऋषिः इन्द्रः मरुत्सु इव शोभते स्म। राजा प्रासादस्य शिखरे स्थित्वा, वीर्यप्रसिद्धं पुत्रं गन्धर्वराजसमानं आगच्छन्तं ददर्श। रामः दीर्घबाहुः, महाबलः, अभिमानिनं गजं इव गच्छन्, चन्द्रकान्तमणिसदृशमुखः, अतीव रमणीयः अभवत्। गुणैः सौन्दर्येण च, जनानां चक्षुषां हृदयानां च आकर्षकः, तृषितभूमिं वर्षा इव जनान् आनन्दयामास। रामस्य आगमने, राजा तं दृष्ट्वा तृप्तिं न प्राप्नोत्; सुमन्त्रः उत्तमात् रथात् रामं अवतारयामास। अञ्जलिपुटेन सुमन्त्रः रामस्य पृष्ठतः अनुगच्छन्, रघुवंशस्य आनन्दः कैलासशिखरवत् चमत्ते। रामः शीघ्रं प्रासादं आरूढ्वा, राजानं द्रष्टुं गच्छन्, अञ्जलिं कृत्वा, पितरं प्रणम्य, नाम्ना स्वं निवेद्य, पादयोः प्रणम्य, तत्र स्थितः। राजा तं प्रियं पुत्रं अञ्जलिपुटं गृहीत्वा समीपम् आकर्ष्य, रत्नसुवर्णमण्डितं उत्तमं आसनं तस्मै ददौ। तं शोभनं उत्तमं आसनं रामं निर्देश्य, रामः तस्मिन् आसने स्थित्वा प्रकाशितः। स्वस्य दीप्त्या मेरुशिखरे उदितसूर्यवत्, तां सभां प्रकाशयामास। शरद्व्योमवत्, ग्रहतारासहितं चन्द्रेण यथा दीप्तम्, तथा सा सभा शोभते स्म। प्रियपुत्रं दृष्ट्वा राजा तृप्तः अभवत्।