अयोध्यां नाम नगरे, यत्र अग्निवद् धर्मशीलाः, प्रसिद्धाः द्विजाः, वेदेषु षट् शाखाः शास्त्रज्ञाः, सत्यसङ्कल्पिताः महात्मनः, महान् ऋषिप्रायाः तपस्विनः च समागता:। तत्र एकः विद्वान् वेदेषु सर्वज्ञः, दूरदर्शी, महाबुद्धिमान्, नगरवासिभिः प्रियः, इक्ष्वाकु वंशे च महाबाहुः रथचालकः, यज्ञकर्ता, धर्मे स्थिता, आत्मनियन्त्रितः, महान् ऋषिसमानः, त्रिलोक्यां प्रसिद्धः आसीत्। सर्वशक्तिमान्, शत्रुं नाशयन्, स्नेहशीलः, इन्द्रकुबेरसमानः धनसंपत्तिमान् राजा दशरथः, यथा मनुः विश्वस्य रक्षकः, तथा अयोध्यां जगतां रक्षकः आसीत्। तस्य सत्यसङ्कल्पेन त्रिविधजीवितस्य पालनं, अमरावतीं इन्द्रस्य यथा, तत्र नगरे सम्यक् शासनं जातम्। नगरे कदापि अल्पधनः न आसीत्; प्रत्येकः गृहस्वामी गवां, अश्वानां, धनं च धारणशीलः आसीत्। न कश्चित् लोभी, न कश्चित् निर्दयी, न च कश्चित् मूढः अयोध्यां दृष्टः। सर्वे जनाः धर्मशीलाः, संयमिताः, प्रसन्नस्वभावाः, महर्षिभिः समः शुद्धाः आसीत्। न कश्चित् कान्तारहितः, न कश्चित् मुकुटरहितः, न च कश्चित् मालारहितः, न अल्पानन्दः, न अशुद्धः, न च अलङ्कृतः जनः आसीत। न कश्चित् अशुद्धभोजनं खादितः, न च कश्चित् दाता, न कश्चित् कर्णिका, न च कश्चित् हारः, न च कश्चित् आत्मनियन्त्रितः जनः आसीत। अयोध्यां न कश्चित् अग्निदेवता उपेक्षितः, न च यज्ञः न कृतः, न लोभी, न च चोरः, न दुष्टः, न च जातिभेदः आसीत। ब्राह्मणाः सदा स्वकर्माणि कुर्वन्तः, इन्द्रियाणि साधिताः, दानशीलाः, अध्ययनशीलाः, दानं स्वीकर्तुं संयताः आसीत। न कश्चित् नास्तिकः, न च कपटी, न च अशिक्षितः, न च ईर्ष्यालु, न च अशक्तः, न च मूढः जनः आसीत। न कश्चित् षट् विद्या न ज्ञातः, न च व्रतम् उपेक्षितः, न च अल्पदातृ, न च दरिद्रः, न च चित्तविक्षिप्तः, न च दुःखितः आसीत। न कश्चित् पुरुषः वा स्त्री च भाग्यसंपन्नः, न च राजा प्रति भक्ति रहितः आसीत। त्रयोः उच्चजातीनां मध्ये, देवताः च अतिथयः पूज्यते, कृतज्ञाः, दानशीलः, वीरः, साहसयुक्तः च आसीत। सर्वे जनाः दीर्घायुः, धर्मे सत्ये च समर्पिताः, सदा पुत्रैः, पौत्रैः, पत्न्याः सह संगताः आसीत। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां समर्थनं कुर्वन्ति, वैश्याः क्षत्रियानां प्रति समर्पिताः, शूद्राः च तेषां स्वकर्माणि कुर्वन्ति। तदनन्तरं, इक्ष्वाकुवंशस्य स्वामी राजा दशरथः तत्र नगरे संरक्षणं कृतवान्, यथा प्राचीनकाले मनुः, मानवराजा। तत्र वीराः अग्निवद्, कौशलयुक्ताः, दयालु, अडिगाः, कलाः साधिताः, सिंहगृहं यथा आसीत्। तत्र उत्तमानां अश्वानां, काम्बोज-बह्लीकदेशात् उत्पन्नानां, च उत्तमानां वनाश्वानां च भरितः आसीत। तत्र विंध्यपर्वतैः च हिमालयैः च उत्पन्नाः मदोत्कटाः गजाः, प्रचण्डाः, पर्वतसमानाः आसीत। एते च एरावत-महापद्म-वंशात् उत्पन्नाः गजाः, अञ्जन-वंशात् च वामनपर्वतात् आगताः आसीत। अयोध्यां भद्रमन्द्र-मृग-भद्रमृग-भद्रमन्द्र-गजाः च सदा भरितः आसीत। सदा मदोत्कटगजैः पर्वतसमानैः भरितं, सत्या नाम्ना नगरी, द्वयोजनात् अधिकं विस्तीर्णं, राजा दशरथः यत्र निवसति च जगतां रक्षति। महान् तेजस्वी राजा दशरथः तत्र नगरे शासनं कृतवान्, शत्रुं दमनं कृतवान्, तारा मध्ये चन्द्रः यथा। अयोध्यां नगरे, सत्या नाम्ना, बलवतीं दर्वाजैः च बन्धनैः, भव्यगृहैः च अलङ्कृतां, शुभां च, सहस्राणां जनैः च भरितां, राजा इन्द्रसमानः शासनं कृतवान्। एवं समाप्तं सप्तमः सर्गः बालकाण्डे, महाकाव्ये वाल्मीकि रामायणे। तस्य मन्त्रीणां, गुणसम्पन्नानां, महात्मनं इक्ष्वाकुं सेवितवतीः, यः मन्त्रेषु कौशलयुक्ताः, इश्तानां संकेतानां ज्ञाता च, सदा प्रियं च लाभदायकं च समर्पिताः। तेषां महात्मनां राजा दशरथः अष्ट मन्त्रीः आसीत्, शुद्धचारित्राः, वफादाराः, यः सदा राजकीयकर्माणि कुर्वन्ति। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपः, धर्मपालः, सुमन्त्रः च, यः कार्येषु ज्ञाता आसीत्। तस्मिन् च प्रमुखे ब्रह्मर्षिषु, वसिष्ठः, वामदेवः च, अत्र च अन्याः परामर्शदातृः अपि आसीत्। सयुज्यः, जाबालिः, काश्यपः, गौतमः, दीर्घजीवः मार्कण्डेयः, कात्यायनः च, एते ब्रह्मर्षयः सदा तस्य पुरातनपुत्राः, ज्ञाता, संयताः, विनम्राः, कौशलयुक्ताः च आसीत। तेषां ऊर्जा, धैर्य, कीर्तिः च आसीत, सौम्यं हसन्तः च, क्रोधात्, कामात्, स्वार्थात् च कदापि असत्यं न वदन्ति। यत्किञ्चित् स्वकर्माणां वा अन्येषां, यत् कृतं, कृत्यम्, च यद् अभिप्रेतं, गुप्ते अपि, तेषां ज्ञातं न आसीत्। तेषां व्यवहारकौशलं, मित्रतायां प्रमाणितं, समये दण्डं अपि स्वपुत्राणां प्रति दातुं सक्षमाः आसीत। तेषां राजस्वसङ्कलनं च सेनाप्रबन्धनं कुर्वन्ति, निर्दोषं जनं, अपि च शत्रुं, न हन्तुं च आसीत।