अयोध्यायां राज्ञा दशरथेन सह सहस्त्राणि महाचरित्राणां रथयोद्धानां नगरं परिपूर्णं जातम्। तत्र अग्निसमानैः धर्मशीलैः प्रतिष्ठितैः द्विजैः, वेदेषु षड्भिः शाखाभिः पारङ्गतैः, सत्यसङ्कल्पैः महात्मभिः, ऋषिभिः च महर्षिसमानैः सदा पूज्यमानैः सन्निविष्टं नगरं दृष्ट्वा मनोहरं च आभाति। अयोध्यायां वेदज्ञः सर्वज्ञः च एकः विद्वान् आसीत्, यः जनानां प्रियः, चक्षुष्मन्तः च। इक्ष्वाकु वंशे सः महाबाहुः रथध्वजः यज्ञकर्ता धर्मे स्थिरः च आसीत्, यथा महर्षिः त्रिलोक्यां प्रसिद्धः। बलवान्, शत्रुं नाशयन्, सखा, इन्द्रकुबेरसमानः धनधान्येषु च समः। यथा मनुः महाबुद्धिमान् जगतां रक्षकः, तद्वत् राजा दशरथः अपि जगतां रक्षकः आसीत्। सत्यसङ्कल्पेन त्रिविधधर्मानुशासनं च तस्य उत्तमं नगरं इन्द्रस्य अमरावतीं यथा शासितम्। तत्र न कश्चित् अल्पधनः, सर्वे गृहस्वामी धन्याः, गोपः, अश्वाः, सम्पत्तिः च युक्ताः। न कश्चित् लोभः, न क्रूरः, न अज्ञः, न नास्तिकः च अयोध्यायां दृष्टः। सर्वे जनाः धर्मशीलाः, अनुशासिताः, चित्तवृत्तिसुखदाः, महर्षिभिः समः पवित्राः आसीत्। न कश्चित् कर्णिका, न मुण्डः, न माला, न अल्पसुखः, न अशुद्धः, न अलंकृतः, न सुगन्धः च आसीत्। न कश्चित् अशुद्धभोजनं, न च दाता, न कश्चित् भृगुः, न कश्चित् अज्ञानः च अयोध्यायां दृष्टः। ब्राह्मणाः सदा स्वकर्माणि साधयन्ति, इन्द्रियाणां विजयः, दानशीलाः च विद्या अभ्यासे संयमिताः सन्ति। न कश्चित् नास्तिकः, न कपटी, न अल्पज्ञः, न ईर्ष्यालुः, न अशक्तः च। न कश्चित् षड्भिः विद्या ज्ञानातीतः, न कश्चित् व्रतहीनः, न कश्चित् अल्पदातः, न कश्चित् दरिद्रः, न च चित्तविक्षिप्तः, न च दुःखितः च। न कश्चित् मनुष्यो वा स्त्री च अयोध्यायां सौभाग्यहीनः, न च राजा प्रति भक्ति नित्यम्। त्रयाणां उच्चकुलाणां जनाः देवतानां च अतिथि च पूजां कुर्वन्ति, कृतज्ञाः, दानी, वीराः च साहसम्। सर्वे जनाः दीर्घजीविनः, धर्मे सत्ये च समर्पिताः, सदा पुत्रैः, पौत्रैः, पत्न्याः च सह यत्र सर्वत्र वसन्ति। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां सहायकाः, वैश्याः क्षत्रियाणां भक्ताः, शूद्राः तेषां स्वकर्माणि साधयन्ति। सः नगरः इक्ष्वाकुवंशस्य स्वामी राज्ञा दशरथेन सुरक्षिता, यथा प्राचीनकाले मनुः ज्ञानी राजाऽपि। तत्र महागर्विताः रथयोद्धाः, कौशलयुक्ताः, दयालुः च, शिल्पकौशलसम्पन्नाः सिंहगृहं यथा समाहिताः। तत्र उत्तमानि अश्वानि काम्बोजबाह्लीकदेशे जातानि, चातुर्ये च उत्तमवनानि च नदीषु। तत्र विन्द्याचलाद् हिमालयात् मदान्धाः गजाः, महाबाहुः च, पर्वतसमानाः। एते गजाः ऐरावतमहापद्मवृत्त्याः, अञ्जनवामनाचलात् उत्पन्नाः च। तत्र भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्र गजाः च आसीत्। सदा मदान्धितैः गजैः परिपूर्णं सः नगरः सत्यनामकः, द्वौ योजनाभ्यधिकं व्याप्तं, यत्र राजा दशरथः वसति जगतां रक्षति। सः महात्मा राजा दशरथः तं नगरं शत्रुं दमनं च करोति, चन्द्रवत् तारेषु। अयोध्यायां सत्यनामकं नगरं, दृढद्वारेण च बन्धितं, शोभनगृहैः च अलंकृतं, शुभं च, सहस्राणां जनैः परिपूर्णं, इन्द्रसमानं राजा शासति। एवं समाप्तं सप्तमं सर्गं बालकाण्डे महाकविभिः वाल्मीकीरामायणे। सः राजा दशरथः गुणैः सम्पन्नः मन्त्रिभिः सह, यः महात्मा इक्ष्वाकुं सेवते, चित्तवृत्तिसंवर्धकः, चेष्टायाः ज्ञाता च, सदा प्रियं च हितं च साधयति। तेषां अष्ट मन्त्रिणां धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपः, धर्मपालः, सुमन्त्रः च, यः कार्येषु ज्ञाता। द्वौ प्रमुखः पुरोहितौ, दृष्टिगोचरः च, वसिष्ठः वामदेवः च, अन्याः च परामर्शदातृः। सुःयज्ञः, जाबालिः, काश्यपः, गौतमः, दीर्घजीवी मार्कण्डेयः, कात्यायनः च। एते ब्रह्मर्षयः, सदा पूर्वपुरोहितः, विद्या, संयम, लज्जा, कौशलयुक्ताः च। तेषां शक्तिः, धैर्यं, कीर्तिः च, मधुरं स्मितं च, कदापि कपटं न वदन्ति, क्रोधात्, कामात्, स्वार्थात् च। यत्किञ्चित् स्वकीयेषु वा परेषु च, कृतं, कृत्यम्, वा अभिप्रायः, गूढं च, तदपि न ज्ञायते। ते च व्यवहारकौशलयुक्ताः, मित्रेण प्रमाणिताः, समये दण्डं अपि स्वपुत्रेषु ददन्ति।