अथ शृणु, अयोध्यायां रौरवसिंहव्याघ्रमृगाणां वनमध्ये तीक्ष्णायुधबलभुजैः वीरैः हन्तारः वसन्ति स्म। तैः सहस्रशः महारथिभिः राजा दशरथः तां नगर्यां पूरयामास। तत्र नगरं दविजातिभिः सत्प्रवरैः षडङ्गवेदविद्भिः, सत्यनिष्ठमहात्मभिः, महर्षिसदृशैः तपस्विभिः च सह सर्वतः दीप्यमानम् आसीत्। श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे षष्ठः सर्गः श्राव्यः। अयोध्यायां तु एकः वेदविद् सर्वज्ञः दूरदृष्टिः महातेजस्वी नगरजनपदप्रियः आसीत्। स इक्ष्वाकुवंशे महारथः यज्वा धर्मनिष्ठः जितेन्द्रियः राजर्षिः महर्षिसदृशः त्रिलोकविख्यातः। बलवान् शत्रुनाशकः स्नेही, इन्द्रकुबेरसमः धनधन्ये। मनुरिव महातेजस्वी लोकपालः दशरथः लोकस्य रक्षिता आसीत्। सत्यनिश्चयेन त्रिवर्गनिष्ठया तेन तदुत्तमं नगरं इन्द्रस्य अमरावतीव शासितम्। तस्मिन्प्रवरनगर्यां कश्चिदल्पधनः नासीत्; प्रत्येकगृहस्थः गोअश्वधनधान्यसम्पन्नः सिद्धः आसीत्। अयोध्यायां न कश्चित् कामी, न कश्चित् कृपणः, न कश्चित् क्रूरः, न कश्चित् अज्ञः, न नास्तिकः दृश्यते। सर्वे पुरुषाः स्त्रियः च धर्मशीलाः, सुशिक्षिताः, हृष्टप्रवृत्तयः, महर्षिसदृशः शुद्धाः। न कश्चित् कुंडलहीनः, मुकुटहीनः, माल्यहीनः, अल्पसुखी, अशुद्धः, अलङ्कारहीनः, सुगन्धहीनः आसीत्। न कश्चित् अशुद्धं भोजनं भुङ्क्ते, न कश्चित् अदाता, न कश्चित् कंकणमाल्यहीनः, न कश्चित् हस्तालङ्कारहीनः, न कश्चित् अयुक्तः। अयोध्यायां न कश्चित् अग्निहीनः, न कश्चित् अयज्वा, न कश्चित् कृपणः, न चौरः, न दुश्चरित्रः, न मिश्रजातिः आसीत्। ब्राह्मणाः सदा स्वधर्मनिष्ठाः, जितेन्द्रियाः, दानाध्ययननिष्ठाः, अल्पदानग्रहणनिष्ठाः च। नास्तिकः, अनृतवादी, अल्पविद्यः, ईर्ष्यालुः, अशक्तः, अज्ञः कश्चित् नासीत्। षड्विद्यायाः अज्ञः, व्रतनिष्ठहीनः, अल्पदाता, दरिद्रः, विक्षिप्तः, क्लिश्टः च कश्चित् नासीत्। अयोध्यायां न कश्चित् अशोभनः, न कश्चित् अभाग्यः, न कश्चित् राजभक्तिहीनः आसीत्। त्रिसु वर्णेषु देवातिथिपूजकाः, कृतज्ञाः, उदाराः, वीराः, शौर्यसम्पन्नाः च। सर्वे दीर्घायुषः धर्मसत्यनिष्ठाः, पुत्रपौत्रपत्नीसहिताः तस्मिन्प्रवरनगर्यां वसन्ति स्म। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां आधारः, वैश्याः क्षत्रियनिष्ठाः, शूद्राः स्वधर्मनिष्ठाः, त्रिवर्णसेवकेषु तुष्टाः आसीत्। तत् नगरं इक्ष्वाकुवंशाधिपेन दशरथेन मनुरिव प्राचीनकाले रक्षितम्। तत्र नगरं अग्निसदृशैः, कुशलैः, सौम्यैः, दृढैः, कलासम्पन्नैः, सिंहगुहासदृशैः वीरैः पूरितम् आसीत्। तत्र काम्बोजबाह्लीकजन्मन्यः श्रेष्ठा अश्वाः, वननदीसम्भूताः च अश्वाः पूरिताः। तत्र विन्ध्यहिमालयसम्भूताः मदोन्मत्ताः गजाः पर्वतसदृशाः पूरिताः। ऐरावतमहापद्मवंश्या गजाः, अञ्जनवामनगिरिसम्भूताः गजाः च तत्र आसीत्। भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्राः गजाः तत्र नगरं पूरयन्ति स्म। सदा पर्वतसदृशैः मदोन्मत्तैः गजैः तद् नगरं सत्यनामाख्यं द्वयोजनाधिकविस्तीर्णम् आसीत्, यत्र दशरथः लोकं रक्षति स्म। स महातेजस्वी दशरथः तं नगरं शत्रुनीराकृत्य चन्द्रः तारागणमध्येव शासति स्म। तद् अयोध्यां सत्यनामाख्यां, दृढद्वारपट्टिकायुक्तां, शोभनगृहशोभितां, शुभां, सहस्रपुरुषसमाकीर्णां, इन्द्रसमः राजा शासति स्म। तथा श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे सप्तमः सर्गः समाप्तः। राजा दशरथस्य मन्त्रिणः गुणसम्पन्नाः, महात्मनः इक्ष्वाकुसेवकाः, सूचनाप्रज्ञाः, सदा हितप्रियकार्यनिष्ठाः आसीत्। स महावीर्यः राजा अष्टौ मन्त्रिणः शुद्धाचार्यः, निष्ठावान्, सदा राजकार्यनिष्ठः आसीत्। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकोपः, धर्मपालः, तथा सुमन्त्रः अष्टमः, यः कार्यविद् आसीत्। तस्य द्वौ प्रधानपुरोहितौ महर्षिप्रवरौ वसिष्ठवामदेवौ आसीत्; अन्ये च मन्त्रिणः आसीत्। सुयज्ञः, जाबालिः, काश्यपः, गौतमः, दीर्घायुषः मार्कण्डेयः, तथा कात्यायनः। एते ब्रह्मर्षयः पूर्वपुरोहिताः, विद्वांसः, विनीताः, शमसम्पन्नाः, कुशलाः, जितेन्द्रियाः आसीत्। ते तेजः, क्षमां, कीर्तिं च धारयन्ति; सौम्यस्मितवाचः, कदाचित् क्रोधकामलोभात् मिथ्यावचनं न कुर्वन्ति। स्वेषु परेषु, कृतं, क्रियमाणं, कर्तव्यं, गूढं वा, किमपि तेषां न अज्ञातम् आसीत्। एवं श्रीमद्वाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे अयोध्याया दशरथस्य राज्यं, तत्र जनानां धर्मसम्पन्नता, सुखसमृद्धिः, मन्त्रिपुरोहितानां गुणैः शोभा च, दिव्यं वर्ण्यते।