प्रभाते श्वः अहं धर्मपालकानां श्रेष्ठम्, नरश्रेष्ठं रामं, पुष्यनक्षत्रेण चन्द्रवत् संयोगितं, युवराजे पदे स्थापयिष्यामि। लक्ष्मणस्य ज्येष्ठभ्राता सः श्रीसमन्वितः भवतः पतित्वे योग्यः, यस्य अधीनत्वे त्रयोऽपि लोका: श्रेष्ठतरं रक्ष्येरन्। एतेन उत्तमकर्मणा अहं क्षिप्रं पृथिवीं समृद्ध्या संयोज्य, पुत्राय समर्प्य, क्लेशरहितः भविष्यामि। यदि एषा मम सुचिन्तिता युक्ता च योजना भवतः रोचते, तर्हि भवद्भिः अनुमोदनीया; अथवा अन्यथा किं कर्तव्यमिति वदत। अपि च, यदि एषा मम इच्छा, तर्हि अन्यः अपि कोऽपि हितकरः उपायः विचिन्त्यताम्; यः हि सम्यग्विचारः मण्डले अधिकं स्पष्टीकरोति। एवं वदति नृपे, हृष्टाः राजानः मेघरुतवत् प्रमुदिताः मयूराः इव प्रत्युत्तरं ददुः। ततः सुमनसः अनुमोदननादः प्रमोदसमन्वितः, जनसमूहे प्रतिश्राव्य, पृथिवीं कम्पयन् इव, समुत्पपात। धर्मार्थवित् राज्ञः मन्तव्यं विज्ञाय, ब्राह्मणाः सेनापतयः च, नागरिकाः जनपदवासिनः च, एकचित्ताः संमिल्य, अन्तरात्मना विचिन्त्य, वृद्धं दशरथं राजानं प्रोचुः। राजन्, त्वं वयसा परिपक्वः, सहस्रशः वर्षाणि अतीतानि; अतः रामं युवराजे अभिषिञ्च, भूमिपते। वयं दीर्घबाहुं, वीर्यवन्तं, महाबलिनं रामं, महागजमारूढं, राजच्छत्रछायायुक्तं द्रष्टुम् इच्छामः। एवं हृदयप्रियं वाक्यं श्रुत्वा, राजा, जिज्ञासया अनजानिव, पुनः एवमुवाच— भवद्भिः यदुक्तं राघवं स्वामिनं द्रष्टुम् इच्छथ, तस्मात् मम मनसि सन्देहः अस्ति; तस्मात् सत्यम् उक्तव्यं। मया धर्मेण भूमौ अधिपत्ये स्थिते, किमर्थं युवराजे पदे रामे द्रष्टुम् इच्छथ? तदा महात्मानः नागरिकाः जनपदवासिनः च प्रत्युवाचुः— राजन्, तव पुत्रः अनेकेषु शुभलक्षणेषु युक्तः। भवान् शृणोतु, वयं तस्य पुत्रस्य प्रियाणि रमणीयानि पूर्णानि च गुणान् वक्ष्यामः, यः धर्मात्मा, देवसमः, प्राज्ञः। रामः देवगुणैः इन्द्रसमः, सत्यपराक्रमः, सर्वेषां इक्ष्वाकूणां अतिरिच्यते। सः लोके महापुरुषः, सत्यधर्मपरायणः; धर्म एव लक्ष्मीः च रामात् साक्षात् उदितौ इव। सः प्रजासुखदाने शशिवत्, क्षमायां पृथिवीसमानः, बुद्ध्यां बृहस्पतिसमः, बलदाने शचीपतिसमः। धर्मज्ञः, सत्यवाग्, धर्मात्मा, अमर्षी, क्षमी, मृदुवादी, कृतज्ञः, जितेन्द्रियः च। सः सौम्यः, धृतिमान्, नित्यं योग्यः, अनसूयकः; राघवः सर्वभूतेषु प्रियं वदति, सत्यमेव भाषते। सः पण्डितवृद्धब्राह्मणसेवी; तेन अस्य अप्रतिमं यशः कीर्तिः तेजश्च वर्धते। सः देवदानवमानुषेषु सर्वास्त्रविद्यायाम् निपुणः, विधिपूर्वकं वेदव्रतेषु दीक्षितः, वेदाङ्गेषु च पारगः। भरतस्य ज्येष्ठभ्राता गन्धर्वविद्यासु भूयिष्ठः, कुलीनः, धर्मात्मा, अक्लिष्टबुद्धिः, महाबुद्धिः च। सः विशारदब्राह्मणैः धर्मार्थविशेषज्ञैः शिक्षितः; ग्रामनगररक्षायै युद्धाय यदा यान्ति। सः सौमित्रिणा सह गत्वा कदापि अविजित्य न प्रतिनिवर्तते; युद्धात् आगत्य, गजे रथे वा स्थितः। सः सदा स्वजनवत् प्रजाजनस्य पुत्रान्, वह्नीन्, भार्याः, दासदासीन्, शिष्यांश्च पृच्छति। सः पित्रा स्वपुत्रेषु यथाक्रमं पृच्छन् इव— शिष्याः भवतः सेवन्ते? कवचेन रक्ष्यध्वे इति च। एवं रामः नरव्याघ्रः सदा भवतः सम्बोधयति; जनानां आपद्गतेषु सः अत्यन्तं क्लिश्यते। उत्सवेषु सः पितरं यथा हृष्यति; सत्यवाग्, महाबाणः, वृद्धसेवी, जितेन्द्रियः च। स्मितपूर्वं वदति, धर्मनिष्ठः, हितवादी, कल्यवचनप्रियः, विवादेषु अरुचिः। प्रष्टुमुत्तरदाने बृहस्पतिसमः; सुकेशभ्रूः, विशालताम्रलोचनः, विष्णुसमः। रामः लोकप्रियः, शौर्यबलपराक्रमेषु विशिष्टः, प्रजापालनरतः, इन्द्रियनिग्रहे स्थितः। सः त्र्ययं लोकं भोक्तुं समर्थः— किं पुनः पृथिवीम्? कोपः च प्रसादः च तस्य न निष्फलः। यः दण्ड्यः तं हन्ति, निर्दोषे न कुप्यति; धनं मुदितः ददाति, धर्मे तुष्टः। रामः गुणैः दीप्तः, जितेन्द्रियः, सर्वजनप्रियः, हर्षकरः, सूर्यः इव प्रभया। एवं धर्मसत्यपराक्रमैः युक्तं रामं, लोकपालवत् रक्षकम्, पृथिवी अपि वाञ्छति। पुत्र, त्वं भाग्यवांश्च, गुणैः अतिशयितपुत्रं लब्धवान्; सौभग्येन एष राघवः तव, यथा कश्यपस्य मरीचिः। रामस्य बलं, आरोग्यं, आयुः च— आत्मवित् सः— देवासुरमानुषगन्धर्वसर्पेषु प्रसिद्धम्। नगरजनपदस्थाः सर्वे जनाः तस्मिन् एव आशां बध्नन्ति।