ततः राजा दशरथः सभायाम् उपस्थितान् ब्राह्मणश्रेष्ठान् समालोच्य समागतान्, लोकहितकाम्यया स्वपुत्रं स्थापयित्वा विश्रान्तिं कर्तुम् इच्छति स्म। सः अवदत् – “मम पुत्रः सर्वगुणैः मत्तः श्रेयः जातः, रामः नाम, रिपुनगरविजयी, वीर्येन्द्रसमः। सः पुष्यनक्षत्रयोगेन इव चन्द्रमाः, धर्मपरायणानां श्रेष्ठः, नराणां च उत्तमः, श्वः प्रभाते अहं तं युवराजे स्थापयिष्यामि। लक्ष्मणस्य ज्येष्ठभ्राता, श्रीसमालङ्कृतः, भवतां योग्यः स्वामी; यस्य आधिपत्ये त्रयोऽपि लोकाः अधिकं रक्षिताः स्युः। एतेन उत्तमकर्मणा अहं क्षिप्रमेव पृथिवीं समृद्ध्या युक्तां करिष्ये, तां च पुत्राय समर्प्य श्रमविहीनः भविष्यामि। यदि एषा मम बुद्धिः युक्ता च विचिन्तिता च भवद्भिः रोचते, तर्हि अनुमोदनं क्रियताम्; अथवा अन्यथा किम् आचरितव्यं इति वदन्तु। अपि च, एषा यदि मम इच्छा, अन्यः अपि कोऽपि हितः मार्गः विचिन्त्यताम्; पक्षपातविहीनया चर्चया अधिकं प्रकाश्यते।” एवं वदति नृपे, प्रमुदिताः राजानः सन्तुष्टया हर्षेण प्रत्युवाचुः, मेघघननिनदवत् मयूराः इव। ततः सौम्यः अनुमोदनशब्दः हर्षपूर्णः, जनसमूहेन प्रतिश्रुत्य, पृथिवीं कम्पयन् इव समुत्पन्नः। धर्मार्थकुशलस्य राज्ञः अभिप्रायं विज्ञाय, ब्राह्मणाः सेनानायकाः नागराः ग्राम्याश्च, एकचित्ताः समवेत्य विचार्य, वृद्धं दशरथं राजानम् ऊचुः – “राजन्, त्वं बहूनि वर्षसहस्राणि व्यतीत्य वृद्धः; अतः रामं युवराजेऽभिषेचय, भूमिपते। वयं हि रामं महाबाहुं, वीर्यवन्तं, महावाजिनं, राजच्छत्रच्छायायुक्तं द्रष्टुम् इच्छामः।” एवं हृष्टजनवचनं श्रुत्वा, राजा हर्षितः, अपि च अधिकं ज्ञातुम् इच्छन् इव, अवदत् – “युष्माकं वचः श्रुत्वा, यः राघवः भवतः स्वामी भवितुम् इच्छति, मम मनसि संदेहः जायते; तस्मात्, सत्यम् उक्त्वा ब्रूत। किमर्थं मम धर्मेण शासनकाले अपि, भवतः रामं युवराजं द्रष्टुम् इच्छन्ति?” ततः महात्मानः नागराः ग्राम्याश्च ऊचुः – “राजन्, तव पुत्रे अनेकानि शुभलक्षणानि सन्ति। वयं तस्य सर्वाणि प्रियाणि, रम्याणि, पूर्णानि च गुणान् श्रोतुम् इच्छामः; तान् शृणु। रामः इन्द्रसमगुणः, सत्यवाक्यः, शौर्ये स्थितः, सर्वान् इक्ष्वाकून् अतिक्रान्तः। लोके रामः सत्पुरुषः, सत्यधर्मनिष्ठः; धर्म एव श्रीसमेतः रामात् साक्षात् उत्पन्नः इव। प्रजासुखदाने चन्द्रवत्, क्षमायामिव पृथिवीसमानः, बुद्धौ बृहस्पतेः तुल्यः, वीर्ये शचीपतिसमः। धर्मज्ञः, सत्यसन्धः, गुणवान्, अमन्युः, क्षमावान्, मृदुवाग्, कृतज्ञः, जितेन्द्रियः। सौम्यः, स्थिरचित्तः, सर्वदा योग्यः, अनसूयुः; सर्वभूतहितवक्ता, सदा सत्यवक्ता। सः वृद्धान् ब्राह्मणांश्च सेवते; तेन अस्य कीर्तिः, यशः, तेजश्च अतुलं वर्धते। देवदानवमानुषेषु अस्त्रविद्यायाम् निपुणः, वेदाङ्गोपेतवेदवित्, विधिवत् दीक्षितः। भरतस्य ज्येष्ठभ्राता गान्धर्वविद्यासु पृथिव्यां श्रेष्ठः, कुलीनः, गुणवान्, अदुःखितात्मा, महाबुद्धिः। धर्मार्थविशारदैः ब्राह्मणैः शिक्षितः, ग्रामनगररक्षणाय यदा युद्धं गच्छति, सौमित्रिणा सह कदा न विजयं विना प्रत्यागच्छति। समरात् आगत्य, गजे वा रथे वा, सदा विजयी। सः नागरिकान् स्वबान्धववत् पुत्रान्, अग्नीन्, दारान्, दासान्, शिष्यांश्च कुशलं पृच्छति। क्रमशः विस्तारतः च पृच्छति, पितेव पुत्रान् – ‘कच्चित् शिष्याः सेवन्ति? कच्चित् कवचेन रक्ष्यध्वे?’ इति। एवं नरशार्दूलः रामः सदा भवतः प्रति भाषते; जनानां दुःखे अतिव्यथितः। उत्सवेषु पितेव हर्षवान्, सत्यवाक्यः, महाधनुर्धरः, वृद्धसेवी, जितेन्द्रियः। सस्मितवक्ता, धर्मनिष्ठः, हितवादी, कलहप्रियवाक्यरहितः। उत्तरप्रश्नयोः बृहस्पतेरिव वक्ति; सुकेशः, विशालनेत्रः, विष्णुसमः। रामः लोकप्रियः, शौर्यवीर्यपराक्रमे श्रेष्ठः, प्रजापालनरतः, इन्द्रियैः न कदापि परिवर्त्यते। सः त्रीन् लोकान् अपि भोक्तुं समर्थः; पृथिव्याः किम् पुनः? कोपः अनुग्रहश्च तस्य न कदाचित् व्यर्थः। यथार्हं दण्ड्यं हन्ति, निर्दोषेषु न कुप्यति; धर्मेषु हृष्टः, दानेन प्रमुदितः। गुणैः दीप्तः, आत्मसंयमी, सर्वजनप्रियः, हर्षदायकः, सूर्य इव तेजसा। पृथिवी अपि एवं गुणवतः, सत्यशीलस्य, शौर्यनिष्ठस्य, लोकपालवत् पालयितुः रामस्य, कामयते। पुत्र, त्वं भाग्यशाली, यस्य पुत्रः गुणैः श्रेयान् जातः; सौभग्येन एष राघवः तव, पुत्रलक्षणसम्पन्नः, कश्यपस्य मरीच इव।” एवं ते सर्वे जनाः, ब्राह्मणाः, सेनानायकाः, नागराः, ग्राम्याश्च, रामस्य अप्रतिमगुणसम्पदं कीर्तयित्वा, तस्य युवराज्येऽभिषेकं अनुमोदितवन्तः।