आयोद्ध्यां नगरे रमणीयं चतुरङ्गकृतं चतुरङ्गकृतं चित्ताकर्षणं रत्नैः पूरितं च, दिव्यनिवासैः अलंकृतं च यत्र नारीणां समूहः समुत्थितः। तत्र गह्वरं स्थिरं च, समतलभूमौ स्थापनं च, धान्यं जौहरं च, चुक्कुरकं जलं च युक्तं। तत्र तु ध्वनिः महती पृथिव्याम् तूर्याणां, मृदंगानां, वीणानां च, पनवानां च। यथा सिद्धाः तपसा स्वर्गे प्राप्नुवन्ति तद्वद् तस्य निवासाः सुस्थिताः च, उत्तमपुरुषैः परिपूर्णाः। ते च तीर्यक् बाणानां च न चूकन्ति, दूरस्थं च समीपस्थं च लक्ष्यं प्रति, ध्वनिसंकेतैः प्रहारं कुर्वन्ति, हलहस्तैः च कौशलयुक्ताः। सिंहवनं च ताडयन्ति, व्याघ्रान् च जङ्घायन्ति, जङ्गले च वृषाणां च प्रचण्डं अस्त्राणां साहसवतीं च बाहुबलं प्रकटयन्ति। एतेषां सहस्राणां महानां रथयोधाः राजा दशरथः तां नगरीं भरति। तत्र अग्निवद् धर्मात्मानां द्विजानां च, वेदेषु च सहस्त्राणां सत्यसाधकानां च, महर्षीणां शुद्धतमा तपस्विनां च चतुरङ्गं चतुर्विधं च परिकृतं। आयोद्ध्यां तु एकः वेदज्ञः, सर्वज्ञः, दूरदर्शी च, महाबुद्धिमान्, जनानां च प्रियः, देशवासिनां च प्रियः। इक्ष्वाकूनां मध्ये सः महाब्रह्माणः, यज्ञकर्ता, धर्मेण समर्पितः, स्वयम्यं च नियंत्रितः, राजर्षिः यथा महर्षिः, त्रिलोक्यां प्रसिद्धः। बलवान्, शत्रूनां संहारकः, स्नेहशीलः, इन्द्रकुबेरसमानं धनसम्पत्त्या समः। यथा मनुः महाबुद्धिमान् जगतां रक्षकः, तथा राजा दशरथः जगतां रक्षकः। सत्यप्रतिज्ञया च त्रिविधजीवनस्य उद्देश्यस्य पालनं च, तस्य उत्तमा नगरी इन्द्रस्य अमरावतीं यथा शासितम्। तत्र न कश्चित् अल्पधनः, सर्वे गृहस्थाः समृद्धाः, गोपाः, अश्वाः, धनं च धान्यं च युक्ताः। न कश्चित् लोभः, न कश्चित् निर्दयः, न कश्चित् मूढः, न च नास्तिकः दृष्टः। सर्वे जनाः धर्मशीलाः, अनुशासिताः, हर्षिताः च, महर्षीणां यथा शुद्धाः। न कश्चित् कर्णिका, न कश्चित् मुकुटः, न कश्चित् माल्यं, न कश्चित् अल्पसुखः, न च अशुद्धः, न च अनालंकृतः, न च सुगन्धितः। न कश्चित् अशुद्धभोजनं, न च दातृ न कश्चित्, न च कर्णिका, न च हाराः, न च हस्ताभरणानि, न च आत्मनियन्ता। आयोद्ध्यां न कश्चित् अग्निदेवतायाः उपेक्षां कृतवान्, न च यज्ञं न कश्चित्, न च कृतघ्नः, न च चोरः, न च दुष्टः, न च जातिविभागः। ब्राह्मणाः सदैव स्वकर्माणि समर्पिताः, इन्द्रियाणां च सम्यग् साधकाः, दानं च अध्ययनं च कुर्वन्ति, दानविषये च संयमिताः। न कश्चित् नास्तिकः, न च कपटः, न च ज्ञानवतः, न च ईर्ष्यालुः, न च अशक्तः, न च मूढः। न कश्चित् षट् विद्या ज्ञातः, न च व्रतं च, न च अल्पदातृ, न च दरिद्रः, न च चित्तविक्लिष्टः, न च दुःखितः। आयोद्ध्यां न कश्चित् भाग्यशाली, न च सौन्दर्यशून्यः, न च राजा प्रति भक्तः। तेषां त्रयाणां उच्चकुलीनानां पूजाः देवताः च अतिथीनां च, कृतज्ञता, दानशीलता, वीरता च च। सर्वे जनाः दीर्घायुः, धर्मे च सत्ये समर्पिताः, सदा तेषां पुत्रैः, पौत्रैः, पत्न्याः च सह तत्र प्रमुखनगरे। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां सहायकाः, वैश्याः क्षत्रियाणां प्रति समर्पिताः, शूद्राः तेषां स्वकर्माणि कुर्वन्ति। तत्र नगरी राजा इक्ष्वाकुवंशीणां द्वारा रक्षितः, यथा प्राचीनकाले मनुः, मनुष्याणां ज्ञानी राजा। तत्र शूराः अग्निवद्, कौशलयुक्ताः, कृते च अनुत्तमाः, यथा सिंहगुहायां सन्निविष्टाः। तत्र उत्तमानि अश्वाः काम्बोजबाह्लीकदेशे जाताः, उत्कृष्टाः वननदीनां च अश्वाः। तत्र मद्यपानं गिरीकण्ठादीनां च, महाबलाः, पर्वतसमानाः। तत्र एते वृषभाः एरावत, महापद्म, आञ्जन, वामनादयः च जाताः। तत्र भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्र च वृषभाः। सदा मद्यपानं गिरीकण्ठानां समानं तत्र नगरी, सत्यनामकं नाम, द्वौ योजनेषु विस्तीर्णा, यत्र राजा दशरथः निवसति, जगतां रक्षितः। तेन महाबुद्धिमान् राजा दशरथः तां नगरीं शत्रूनां दमनं कुर्वन् चन्द्रमाः तारेषु यथा। तत्र आयोध्यां सत्यनामकं नगरीं, दृढद्वारैः च बन्धितं, रमणीयगृहैः च अलंकृतं, शुभं च, सहस्राणां जनैः परिपूर्णं, राजा इन्द्रसमानः। एवं समाप्तः सप्तमः सर्गः बाला काण्डे महाकविः वाल्मीकी रामायणस्य। तस्य मन्त्रीणां धर्मात्मानां च, महान् इक्ष्वाकुं सेवितुम्, कौशलयुक्ताः, इश्वासं लभ्यन्ते च, सदा प्रियं च लाभदायकं च। ते च प्रसिद्धाः वीराः, आचार्याः च, यः सप्त मन्त्रीः, शुद्धकृत्याः, विश्वासयुक्ताः, सदा राजकीयकार्याणां प्रति समर्पिताः। धृष्टिः, जयन्तः, विजयः, सुराष्ट्रः, राष्ट्रवर्धनः, अकूपः, धर्मपालः, सुमन्त्रः च, अष्टमः, यः कार्येषु बुद्धिमान्।