सः सततम् एव वृद्धैः साधुभिः, ये च चरित्रे, प्रज्ञायां, वृद्ध्यां च परिपक्वाः, शस्त्रविद्याम् अपि अन्विताः, तैः सह संवादं अकरोत्। सः बुद्धिमान्, मधुरभाषी, पूर्वं वक्ता, सुखवाग्मी, बलवान्, स्वबलमहिम्ना तु न विस्मितः। सः न कदापि अनृतं भाषते, विद्वान्, वृद्धान् पूजितवान्, जनप्रियः, जनैः च प्रियः। दयालुः, क्रोधवशं नीतः न कदापि, ब्राह्मणान् पूजयन्, क्लिष्टेषु अनुकम्पायुक्तः, धर्मज्ञः, सदा आत्मनिग्रहवान्, शुचिः च। कुलस्य यथोचितं चित्तम् अस्य, क्षत्रधर्मे महतीं श्रद्धाम् अकरोत्, तस्य च स्वर्गलाभे स्नेहेन मनसा स्थितः। अशुभेषु न रमते, विरुद्धवाक्येषु न तुष्यति, क्रमशः युक्तं भाषते, वाक्यविदां श्रेष्ठवत्। आरोग्ययुक्तः, तरुणः, वाग्मी, रूपवान्, देशकालवित्, नरश्रेष्ठः, एकधर्मवान् इति प्रतितः। सर्वोत्तमगुणसम्पन्नः, सः नरः जनानां प्रियः, यथा प्राणः शरीरात् बहिर्गतः। सर्वव्रतस्नातः, वेदवेदाङ्गविद्, भरतः ज्येष्ठभ्राता धनुर्वेदे पितरं अपि अतिक्रान्तवान्। उच्चकुलसम्भूतः, धर्मात्मा, अव्यथितः, सत्यवादी, सम्यक् वृद्धैः द्विजैः च धर्मार्थविद्भिः शिक्षितः। धर्मकामार्थतत्त्ववित्, स्मृतिमान्, बुद्धिमान्, लोकाचारकुशलः, शिष्टाचारनिपुणः। मौनी, गूढदर्शनः, मन्त्रधारणे निपुणः, सुहृद्भिः उपगुप्तः, क्रोधहर्षौ यथायोग्यं योजयति, त्यागनिग्रहे च कालवित्। भक्त्याधारः, स्थिरबुद्धिः, अनृतग्रहणं न करोत्, कटुवाक्यं न भाषते, अलस्यः, जागरूकः, स्वपारदोषदर्शी। शास्त्रविद्, कृतज्ञः, पुरुषस्वभावविज्ञः, निग्रहानुग्रहयोः कुशलः, न्याययुक्तः, प्राज्ञः च। साधूनां संग्रहपालनयोः, स्थानविनियोगे, दण्डनियमनयोः च श्रेष्ठः, अर्थलाभोपायवित्, व्ययविनियोगज्ञः। शस्त्रविद्याविशेषेषु, शुद्धाशुद्धयोः, परमं कौशलम् प्राप्तवान्, अर्थधर्मयोः पालकः, सुखार्थी, अलस्यः न कदापि। शिल्पविभागविद्, हस्त्यश्वशिक्षणे कौशलसम्पन्नः। धनुर्वेदविदां मध्ये श्रेष्ठः, महारथः, संग्रामे, युद्धे, व्यूहविन्यसे च निपुणः। युद्धे देवदानवैरपि कोपितैः अजय्यः, असूयकः, क्रोधजयः, न गर्वी, न मत्सरी। न कदापि केनचित् तिरस्कृत्यः, न च कालवशः, एवं गुणसम्पन्नः सः राजपुत्रः। त्रिषु लोकेषु क्षमया पृथिव्याः समः, बुद्ध्या बृहस्पतेः समः, बलं शचीपतिनः इव अस्य। एवं सर्वजनप्रियगुणैः, पितुः प्रियः, रामः सूर्यः इव किरणैः दीप्तिमान् बभौ। तस्य आचारः, पराक्रमः च, अजय्यः, लोकनाथवत्, पृथिवी अपि तं रक्षितारम् इच्छति स्म। एवं अस्य अप्रतिमगुणसम्पन्नं पुत्रं दृष्ट्वा, शत्रुतापनः दशरथः राजा गम्भीरचेताः अभवत्। सः वृद्धः, दीर्घजीवी च, चिन्तयामास—कथमिह रामो जीवतः मम राजा स्यात्? एष परमः स्नेहः मम हृदि सदा प्रवर्तते—कदा अहम् आत्मनः प्रियं पुत्रं अभिषिक्तं पश्येयम्? सः लोकवृद्धिम् इच्छति, सर्वभूतानां दयालुः, जनैः मम अपि अतिप्रियः, वर्षदायिवल्कल इव। बलतः यमेन, इन्द्रेण तुल्यः, बुद्ध्या बृहस्पतेः समः, स्थैर्ये हिमवत्प्रभवः, धर्मे माम् अपि अतिक्रान्तः। यदि अहम् एतस्मिन् वयस्येव पुत्रं पृथिव्यां राज्यम् उपशासन्तं पश्येयम्, तदा स्वर्गप्राप्तिम् इव मन्ये। एवं अन्यैः च बहुभिः दुर्लभैः, अनन्तगुणैः, अन्येषु राजपुत्रेषु दुर्लभैः, लोके चातिशयितैः, सः नृपात्मजः। तं एवं सर्वगुणसम्पन्नं दृष्ट्वा, राजा मन्त्रिभिः सह मन्त्रं कृत्वा, युवराजाभिषेकं चिन्तयामास। ततः बुद्धिमान् राजा भयजनकान् अपशकुनान् आकाशे, अन्तरिक्षे, पृथिव्याम् च दृष्ट्वा, स्वशरीरे च जरां अपश्यत्। सः अपि तं महात्मानं रामं, पूर्णचन्द्रनिभाननं, शोकार्तिहन्तारं, लोकप्रियं च अवगच्छत्। स्वस्य, प्रजायाः च हितार्थं, यथाकालं, धर्मात्मा राजा, भक्त्या, स्नेहेन, शीघ्रं कर्म अकुरुत। सः भूमिपतिः नगरजनपदेषु, पृथिव्याः विभागेषु च, प्रमुखान् आहूय समाह्वयत्। राजा अलङ्कृतः, प्रभायुक्तः, तान् यथोचितं सम्मानैः, दानैः च, प्रजापतिरिव प्रजाः, प्रतिगृह्णन् अभवत्। परन्तु, सः शीघ्रतया केकयराजं जनकं च न आहूतवान्, ते हि पश्चात् शुभवार्तां श्रोतारः। यदा सः राजा, पुरद्विषां जिता, आसने उपविष्टः, तदा शिष्टाः कीर्तिमन्तः राजानः प्रविश्य आसन्। ततो राजा विविधानि आसनानि वितरन्, समुपविष्टाः राजानः, शिष्टाचारं अनुष्ठाय, तं अभिमुखं उपाविशत्। पूजितैः, विनीतैः, राजभिः, नगरजनैः, ग्रामजनैः च, परिवृतः, राजा सहस्राक्ष इव सुरमध्यगतः बभौ।