सः रामः, एकेनैव उपकारेण तुष्टः, स्वस्यापि शतमपकाराणां न स्मरति स्म। सदा गुणवृद्धैः, चारित्र्ये, प्रज्ञायाञ्च वृद्धैः, शस्त्रकुशलानामपि मध्ये, सततं संवादं कुर्वन् दृश्यते स्म। बुद्धिमान्, मधुरभाषी, प्रथमो वक्ता, प्रियवादिन्, महाबलश्च सः, स्वबलमहोत्कर्षेऽपि न विस्मयमुपयाति स्म। सः न कदापि अनृतं ब्रूते स्म, विद्वान्, वृद्धानां पूजकः, जनप्रियः, जनैश्च प्रत्युत्प्रियः। दयालुः, क्रोधवशवर्ती, ब्राह्मणपूजकः, क्लिष्टेषु कृपावान्, धर्मज्ञः, सदा आत्मसंयतः, शुचिश्च सः। स्वकुलयोग्यया बुद्ध्या सः क्षात्रधर्मस्य महान् मान्यतां कुर्वन्, स्वर्गलाभे च स्नेहम् अविन्दत्। अनिष्टे न रमते, विरुद्धवाक्येषु नानन्दति, युक्तयुक्तं क्रमशो वदति, वाक्यविदां वरः इव। आरोग्यवान्, तरुणः, वाग्मी, सौम्यदर्शनः, देशकालवित्, नरश्रेष्ठ इत्येव कथ्यते स्म, एकैव धर्मात्मा। परमगुणसम्पन्नः सः राजपुत्रः जनानां प्रियतमा आत्मेव बहिर्वर्तमाना प्राणा इव। सर्वेषु व्रतेषु विधिवत् स्नातः, वेदवेदाङ्गविद्, भरताग्रजः धनुर्वेदे पितरमपि अतिक्रम्य स्थितः। उत्तमजातिः, धर्मात्मा, अक्लिष्टचित्तः, सत्यवादी, सम्यगाचारशिक्षितः, वृद्धैः द्विजैश्च धर्मार्थविद्भिः शिक्षितः। धर्मकामार्थतत्त्ववित्, स्मृतिमान्, बुद्धिमान्, लोकाचारकुशलः, सदाचारविशारदः। मृदुः, अल्पचेष्टितः, रहस्यविचक्षणः, सुहृद्भिः संस्तुतः, क्रोधहर्षयोः यथायोग्यं विनियोगवित्, त्यागनिग्रहयोः समयज्ञः। भक्तिमान्, स्थितप्रज्ञः, अनृतग्रहणरहितः, अमृदुवादी, अलस्यः, जागरूकः, स्वपरदोषदर्शी च। सः शास्त्रविद्, कृतज्ञः, पुरुषस्वभाववेदकः, निग्रहानुग्रहयोः कुशलः, युक्त्या न्यायेन च कर्म कुर्वन्। गुणिनां समाहारोपचारे, स्थानविनियोगे, दण्डविधाने, अर्थोपार्जने, व्ययविनियोगे च श्रेष्ठः। शस्त्रविद्यायाम् सर्वेषु शास्त्रेषु पारंगतः, अर्थधर्मयोः पालनकुशलः, सुखोपार्जने न प्रमादी। शिल्पविभागवित्, गजाश्वशिक्षणे च निपुणः। धनुर्वेदविदां मध्ये श्रेष्ठः, महारथ इति प्रसिद्धः, आक्रमणयुद्धव्यूहविन्यसने च पारंगतः। सः युद्धे देवदानवानपि क्रुद्धान् अजित्यः, अमत्सरी, जितक्रोधः, अनहंकारी, अमान्यश्च। न कस्यापि तिरस्करणीयः, न च कालवशगः; एवं परमगुणैः युक्तः सः राजपुत्रः। त्रिषु लोकेषु क्षमया पृथिव्याः समः, बुद्ध्या बृहस्पतेः तुल्यः, बलात् शचीपतिसमः; सः सर्वत्र पूज्यते। एवं सर्वजनप्रियगुणैः, पितरं प्रियः, रामः प्रभाभिः सूर्य इव विराजते स्म। एवं तस्य आचारवीर्ययोः अपराजितत्वं दृष्ट्वा, सा पृथिवी अपि तं रक्षितारं वाञ्छति स्म। एतेषु अनुत्तमेषु गुणेषु युक्तं पुत्रं दृष्ट्वा, शत्रूनां दाहकः राजा दशरथः गम्भीरं चिन्तयामास। सः वृद्धः दीर्घजीवी राजा चिन्तयामास—कथं रामः जीवन्नेव मम राज्ये राजा स्यात् इति। एषा परमप्रीतिर्नित्यं मम हृदि वर्तते—कदा अहं प्रियतमं पुत्रं राज्याभिषिक्तं पश्येयम् इति। सः लोकरक्षणकामः, सर्वभूतानां दयालुः, जनैः मे मत्तोऽपि प्रियः, वर्षदायिनमेघ इव। बलात् यमेंद्रयोः समः, बुद्ध्या बृहस्पतेः तुल्यः, स्थित्या हिमाद्रिसमः, धर्मे मामपि अतिक्रान्तवान्। यदि अहं पुत्रं सर्वां पृथिवीं पालयन्तं पश्येयम्, स्वर्गलाभ इव स्यात्। एवं अन्यैः अपि दुर्लभैः, अपरिमेयैः, लोकेऽपि अन्येषां राजपुत्राणां दुर्लभैः, गुणैः युक्तः सः। एवं सर्वगुणैः युक्तं तम् अवलोक्य, राजा मन्त्रिभिः सह मन्त्रयित्वा, युवराजाभिषेकं चिन्तयामास। तदा बुद्धिमान् राजा भयावहान्, भीषणान्, व्योम्नि, अन्तरिक्षे, पृथिव्यां च निमित्तानि दृष्ट्वा, स्वदेहे च जरां लक्षयामास। महानात्मा रामः पूर्णचन्द्राननः, शोकनाशकः, लोकप्रियः इति अपि सः अवगच्छत्। स्वस्य च प्रजायाश्च हितार्थं, समये सम्यक्, धर्मात्मा राजा भक्त्या स्नेहेन च शीघ्रं कृत्ये प्रवृत्तः। सः पृथिवीपतिः, विविधनगरजनपदाध्यक्षान् आहूय समाहूतवान्। राजा भूषणैः शोभमानः, तान् यथायोग्यं पूजार्घ्यैः सत्कृत्य, प्रजापतिरिव स्वजनान् प्रीत्या प्रतिजग्राह। तु राजा शीघ्रतया केकयराजं जनकं च नाह्वयत्, ते हि शुभवार्तां पश्चात् श्रोतारः स्युः। यदा राजा नगरारिपती, स्वमासनं उपविवेश, तदा शेषाः कीर्तिमन्तः राजानः प्रविश्य, सम्यगाचार्युक्ताः, तेन आसनविनियोगे कृतमुपवेशनं प्राप्य, प्रतिमुखम् उपविविशुः।