तत्र तेषां मध्ये रामः पितुः परमप्रियः, श्रीमान् स्वयम्भूरिव भूतिषु सर्वगुणैः समन्वितः बभौ। देवैः रावणवधकामैः याच्यमानः स नित्यः विष्णुः मानुषेषु लोके जन्म लेभे। कौसल्या अपि तं अनन्तवीर्यसम्पन्नं पुत्रं प्राप्तवती, यथा अदिति देवानां श्रेष्ठा वज्रधरं पुत्रं लब्धवती। स रामः रूपेण, बलप्रभावेन, विनयेन च अनुपमः, पृथिव्यां तुल्यः नास्ति, यस्य गुणाः दशरथस्यैव समाः। सदा प्रशान्तचित्तः, पूर्वं मृदु भाषमाणः, परुषं वाक्यं श्रुत्वापि तेन तादृशं न प्रतिवदति। एकेनैव उपकारेण तुष्टः, आत्मनं दृष्ट्वा शतानि अपराधान्यपि न स्मरति। स वृद्धगुणैः, वृद्धबुद्धिभिः, वृद्धवयसा च साधुभिः, शस्त्रविद्यायामपि निपुणैः सह सततम् आलापं कुर्वन् दृश्यते। स बुद्धिमान्, मधुरवाग्मी, पूर्वं भाषमाणः, प्रियदर्शनः, महाबलः, स्वबलमपि न विस्मयते। स न कदापि अनृतं भाषते, वेदविद्, वृद्धपूजकः, जनप्रियः, जनैः च प्रियः। करुणः, कोपवशः, ब्राह्मणपूजकः, दुःखितेषु दयालुः, धर्मज्ञः, सदा जितेन्द्रियः, शुचिः च। कुलानुरूपधर्मबुद्ध्या क्षत्रधर्मे परममूल्यम् अरोचयत्, स्वर्गफलम् स्नेहेन चिन्तयन्। अनिष्टेषु न रमते, विपरीतवाक्येषु न हृष्यति, युक्तयुक्तं क्रमशः भाषते, वाक्यविदां श्रेष्ठवत्। आरोग्यवान्, युवा, वाग्मी, सुन्दरः, देशकालवित्, नराणां श्रेष्ठः, एकधर्मसम्पन्नः। सर्वोत्तमगुणसम्पन्नः स राजकुमारः प्रजाभिः प्राणेव प्रियः। सर्वेषु शास्त्रेषु व्रतेषु च स्नातः, वेदवेदाङ्गविद्, भरताग्रजः धनुर्वेदे पितरं अतिशेते। कुलीनः, सद्गुणः, अक्लिष्टः, सत्यप्रियः, वृद्धैः द्विजातिभिश्च धर्मार्थविद्भिः सुप्रशिक्षितः। धर्मकामार्थतत्त्ववित्, स्मृतिमान्, बुद्धिमान्, लोकाचारकुशलः, व्यवहारविद्। मृदुः, लघुवेषधारी, रहस्यवित्, मित्रैः समर्थितः, क्रोधहर्षौ न व्यर्थयति, संन्यासनिग्रहे च कालज्ञः। भक्तिमान्, स्थिरबुद्धिः, मिथ्यावचनं न गृह्णाति, न कठोरवक्ता, अद्यः, अप्रमत्तः, स्वपरदोषवित्। शास्त्रज्ञः, कृतज्ञः, पुरुषस्वभाववित्, निग्रहानुग्रहे कुशलः, युक्त्या न्यायेन च वर्तते। साधूनां संग्रहणे, पालनं, स्थानविभागे, दण्डविधाने च श्रेष्ठः; अर्थलाभोपायान् वेत्ति, व्ययविनियोगं च जानाति। शस्त्रविद्यायां, शुद्धाशुद्धयोः, सर्वेषु शाखासु निपुणः; अर्थधर्मयोः पालकः, सुखान्वेषणपरः, कदापि आलसः न। शिल्पविभागान् जानाति, गजाश्वविनियोगे च निपुणः। धनुर्वेदविदां मध्ये श्रेष्ठः, महारथः, संग्रामे आक्रमणे, युद्धे, व्यूहविन्यसे च निपुणः। संग्रामे देवदानवानामपि कोपितानां जेतुमशक्तः, असूयकः, कोपजयः, न गर्वी, न मत्सरी। न कस्यापि तिरस्करणीयः, न कालवशः; एवं परमगुणसम्पन्नः स राजा कुमारः। क्षमायां पृथिव्यां तुल्यः, त्रिषु लोकेषु पूजितः, बुद्ध्या बृहस्पतेः समः, बले शक्रस्य तुल्यः। एवं सर्वजनप्रियैः गुणैः पितृप्रियश्च रामः सूर्यः इव प्रभया बभौ। तस्य चरित्रं प्रावीण्यं च अजेयम्, लोकनाथवत्, पृथिवी अपि तम् रक्षितारं वाञ्छति। तं पुत्रं अनुत्तमगुणसम्पन्नं दृष्ट्वा दशरथो राजा शत्रुसूदनः, गम्भीरं चिन्तामग्नः अभवत्। तदा स वृद्धः दीर्घजीवी राजा चिन्तयामास—कथं रामः जीवन्नेव मम राज्यं प्राप्नुयात्? एषा परमस्नेहा मम हृदि नित्यं प्रवर्तते—कदा अहम् प्रियं पुत्रं अभिषिक्तं राजानं द्रक्ष्यामि? स हि लोकवृद्धिं कामयते, सर्वभूतानां च दयालुः, जनैः ममापि प्रियः, वृष्टिवान्मेघ इव। बले यमस्य इन्द्रस्य च तुल्यः, बुद्ध्या बृहस्पतेः समः, धैर्ये हिमवानिव, धर्मे मामपि अतिवर्तते। यदि अहं पुत्रं सर्वां पृथिवीं शासन्तं पश्येयम्, स्वर्गलाभवत् स्यात्। एवं तैः बहुभिः दुर्लभैः अनन्तगुणैश्च, ये अन्येषां राजपुत्राणामपि दुर्लभाः, ये च लोकेऽतिशयिताः। एवं तं सर्वगुणसम्पन्नं दृष्ट्वा राजा मन्त्रिभिः सह मन्त्रयित्वा युवराजाभिषेकं चिन्तयामास। तदा स राजा बुद्धिमान् आकाशे, अन्तरिक्षे, पृथिव्यां च भयानकानि अपशकुनानि दृष्ट्वा, स्वशरीरे च जरां वेदितवान्। तस्मिन्नेव च महात्मनि रामे पूर्णचन्द्राननं, शोकार्तिहर्तारं, लोकप्रियं च वेदितवान्। सः राजा स्वस्य च प्रजायाः च हिताय, यथाकालं, धर्मात्मा, भक्त्या स्नेहेन च, शीघ्रं कर्म अकरोत्।