अयोध्यापुरी नाम पुरी तु गम्भीरैः सुदृढैः खातकैः संवृता, परेषां दुरासदा, अश्वैः गजैः गोभिः उष्ट्रैः खरैश्च पूर्णा आसीत्। सा च राजवश्यैः नृपैः करदातृभिः परिवृता, विविधदेशागतैः वैश्यैः शोभिता च। तत्र मणिविद्रुममुक्ताभरणोपेतैः प्रासादैः शोभमानैः, शैलसङ्घैः इव, उन्नतविमानैः अमरावतीसदृशैः साऽयोध्या विराजमानाऽभूत्। सा चतुर्बहुपथाकारा, स्त्रीरत्नसमूहैः पूर्णा, नानाविधरत्नैः आकीर्णा, दिव्यविमानैः अलङ्कृता। तत्र सुप्रतिष्ठिता, अविच्छिन्ना, समभूमौ स्थापिताऽभूत्, यत्र तण्डुलयवसमृद्धिः, इक्षुरसोपेतजलसमृद्धिः च दृश्यते। सा पुरी पृथिव्यां मृदङ्गपणववीणादुन्दुभिनिनादैः महता शब्देन प्रतिश्रूयमाणा, सिद्धैः स्वर्गे तपसा प्राप्तं दिव्यविमानविन्यासवत्, साधुवृत्तपुरुषैः सह सम्यक् व्यवस्थिताऽभूत्। तत्र ये धनुष्मन्तः, दूरस्थं वा सन्निकृष्टं वा लक्ष्यं न व्यभ्रंशयन्ति, शब्दवेदिनः, लघुभुजाः, कौशलसम्पन्नाश्च, ते तत्र निवसन्ति। ये च वन्यसिंहव्याघ्रमहिषवृकादीन् तीक्ष्णायुधैः बाहुबलेन च निहन्ति, तैः सहस्रशः महारथैः राजा दशरथः तां पुरीं पूर्णाम् अकरोत्। सा पुरी धर्मात्मभिः शीर्षस्थैः द्विजातिभिः, षडङ्गवेदविद्भिः, सहस्रशः सत्यानुरक्तैः महात्मभिः, महर्षिसदृशैः शुद्धाचार्यैः च परिवृता आसीत्। तत्रैव श्रूयते षष्ठः सर्गः श्रीमद्रामायणे बालकाण्डे। तस्यां पुरी आयोध्यायां एकः वेदविद्, सर्वशास्त्रविशारदः, दीर्घदर्शी, महातेजाः, जनपदप्रियः, नगरजनप्रियश्च आसीत्। स इक्ष्वाकुवंशे महाबलवान् महारथः, यज्ञशीलः, धर्मनिष्ठः, आत्मसंयमी, राजर्षिः, त्रिलोकप्रसिद्धः आसीत्। स बलवान्, रिपुघ्नः, स्नेही, जितेन्द्रियः, धनधान्यसम्पत्तौ इन्द्रकुबेरयोः समः। यथा मनुः महातेजाः लोकस्य रक्षकः आसीत्, एवं दशरथोऽपि लोकस्य रक्षकः आसीत्। सत्यप्रतिज्ञया त्रिवर्गनिष्ठया च तेन राजा दशरथेन सा पुरी अमरावती इव इन्द्रेण शासिता। तस्यां पुरी श्रेष्ठायां कश्चिदल्पधनः नासीत्; सर्वे गृहस्थाः सिद्धाः, गवाश्वधनधान्यसम्पन्नाश्च। न कश्चित् तत्र कामुकः, न कदर्यः, न क्रूरः, न मूर्खः, नास्तिकः वा दृश्यते। सर्वे नरनार्यः धर्माचारिणः, विनीताः, हृष्टचारित्राः, महर्षिसदृशाः शुद्धाः। न कश्चित् तत्र कुण्डलहीनः, मुकुटहीनः, हारहीनः, अल्पभोगः, अशौचः, अलङ्कारहीनः, अगन्धी वा दृश्यते। न कश्चित् अशुच्यन्नभोजि, न दाता, न कङ्कणहीनः, न हस्ताभरणहीनः, न असंयतः। न तत्र अग्निहीनः, न यज्ञत्यागी, न कृपणः, न चौरः, न दुष्टाचारः, न मिश्रवर्णः। ब्राह्मणाः स्वधर्मनिष्ठाः, जितेन्द्रियाः, दानशीलाः, स्वाध्यायनिरताः, दानग्रहणसंयमिनश्च। नास्तिको न कश्चित्, न मिथ्यावादी, न अल्पविद्यः, न असूयी, न अशक्तः, न मूर्खः। न षडङ्गविद्याहीनः, न अव्रती, न अल्पदानी, न दरिद्रः, न चित्तविक्षिप्तः, न व्यथितः। नरनार्यः तत्र न अश्रीमान्, न रूपहीनः, न राजभक्तिहीनः। त्रिषु वर्णेषु देवतार्चनं, अतिथिपूजनं, कृतज्ञता, दानशीलता, शौर्यं, वीर्यं च दृश्यते। सर्वे जनाः दीर्घायुषः, धर्मनिष्ठाः, सत्यपरायणाः, पुत्रपौत्रभार्यायुक्ताः, तत्र श्रेष्ठायां पुरी निवसन्ति। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां पोषकाः, वैश्याः क्षत्रियभक्ताः, शूद्राः स्वधर्मनिष्ठाः, त्रिवर्णसेविनः। सा पुरी इक्ष्वाकुवंशनाथेन, यथा पूर्वं मनुना, तद्वदेव संरक्षिता। सा अग्निसमाना, कौशलसम्पन्ना, सौशील्या, दुष्प्रसह्या वीरैः, सिंहगुहायामिव सिंहैः, पूर्णा आसीत्। कम्बोजबाह्लीकजाङ्गलनदीयाश्वैः, श्रेष्ठैः अश्वैः, सा पुरी पूर्णा। विन्ध्यहिमालयसमुत्थितैः मदोन्मत्तैः गजैः, पर्वतसदृशैः, सा पुरी समृद्धा। एरावतमहापद्मवंशोद्भवैः, अञ्जनवामनगिरिसम्भवैः च गजैः सा पुरी शोभिता। भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्र नाम गजैः सदा पर्वतसन्निभैः सा पुरी पूर्णा। सा सत्यनामा पुरी, द्वयोर्जनाधिकविस्तीर्णा, यत्र दशरथो राजा वसन् लोकं पालयति, सदा मदोन्मत्तगजैः पर्वतसन्निभैः च पूर्णा। स राजा दशरथः, महातेजाः, शत्रून् निगृह्य, तां पुरीं ताराराशौ इव चन्द्रमा, राज्यं कृतवान्। सा अयोध्या पुरी, सत्यनामा, सुदृढद्वारकवाटवती, शुभगृहयुता, कल्याणी, सहस्रपुरुषाकीर्णा, इन्द्रतुल्येन राज्ञा शास्यते। एवं श्रीमद्रामायणे वाल्मीकिना बालकाण्डे सप्तमः सर्गः समाप्तः।