अयोध्यायाः नगरी दिव्यतेजसा समृद्धा आसीत्। तत्र रथचरणैः, सूतैः, बन्दिभिः च समाकीर्णा नगरी, उत्तमप्रभया विराजमानाः, उच्चैः प्रासादैः पताकाभिः च शोभिता, शतशः युद्धयन्त्रैः पूर्णा च आसीत्। सर्वतः नर्तकीनां गणैः, नृत्यकारिणां समूहैः च परिवृता सा नगरी, उद्यानैः आम्रवनैः च अलङ्कृता, शालवृक्षाणां महावलयेन परितः आवृता च आसीत्। गम्भीरैः दृढैः परिवेष्टितमण्डलैः दुर्गमद्वारैः च सा नगरी, अश्वैः, गजैः, गोभिः, ऊष्ट्रैः, गर्दभैः च पूर्णा आसीत्। अधीनराजानां समवायैः यत्र समर्पणं कृतम्, व्यापारीभिः बहुधा देशात् आगतानां शोभिता नगरी आसीत्। रत्नैः भूषितैः प्रासादैः पर्वतसदृशैः, उच्चैः भवनैः, अमरावतीसदृशैः देवपुरैः च सा नगरी विराजमानाः आसीत्। चतुरङ्गरूपा, महास्त्रियः समूहैः पूर्णा, विविधरत्नैः समाकीर्णा, दिव्यप्रासादैः अलङ्कृता आसीत्। गम्भीरमूलसंस्थितं, अविच्छिन्नं, समभूमौ स्थापितं, शालिवैहयस्य पूर्णं, इक्षुरसजलेन स्वादु जलं यत्र आसीत्। तत्र नगरी महती भूमौ मृदङ्गैः, वीणाभिः, पनवैरपि, नगाडैः च घोषयन्ती आसीत्। सिद्धैः तपसा प्राप्तं दिव्यप्रासादसदृशं, सुव्यवस्थितानि निवासानि, उत्तमपुरुषैः पूर्णं आसीत्। दूरस्थे वा, निकटे वा, शरैः न व्यर्थं यः क्षिपति, शब्दवेधे कुशलः, लघुहस्तः, निपुणः च यत्र आसीत्। सिंहानां, व्याघ्राणां, वराहाणां च वनमध्ये मारणं यः करोत्, तीक्ष्णशस्त्रैः, बाहुबलैः च निपुणः आसीत्। तादृशैः सहस्रैः रथीश्वरैः राजा दशरथः तां नगरीं पूर्णां कृतवान्। सा नगरी अग्निसदृशैः, पुण्यैः, विशिष्टैः द्विजातिभिः, वेदाङ्गविद्भिः, सत्यनिष्ठैः महात्मभिः, ऋषिसदृशैः तपस्विभिः च परिवृता आसीत्। सप्तमं विभागं श्रीवाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे श्रोतव्यं। अयोध्यायां नगरे एकः वेदविद्, सर्वविद्याग्राही, दूरदर्शी, महातेजस्वी, जनप्रियः आसीत्। इक्ष्वाकुवंशे सः बलवान् रथी, यज्ञकर्ता, धर्मनिष्ठः, आत्मसंयमी, राजर्षिः महर्षिसदृशः, त्रैलोक्यविख्यातः आसीत्। शत्रुहन्ता, मित्रवत्, इन्द्रकुबेरसदृशः धनसम्पन्नः, इन्द्रियसंयमी च आसीत्। मनुः यथा जगतः रक्षकः, तथा दशरथः जगतः रक्षकः आसीत्। सत्यनिष्ठया, त्रिवर्गपालनया, तां उत्तमां नगरीं अमरावतीसदृशां इन्द्रेण यथा, दशरथेन शासनम् आसीत्। तत्र श्रेष्ठे नगरे कश्चन अल्पधनः न आसीत्; प्रत्येकः गृहस्थः सिद्धः, गोभिः, अश्वैः, धनैः, धान्येन च समृद्धः आसीत्। अयोध्यायां न कश्चन कामी, कञ्जूषः, क्रूरः, अज्ञः, नास्तिकः वा दृष्टः। सर्वे पुरुषाः स्त्रियः च धर्मशीलाः, अनुशासिताः, हृष्टस्वभावाः, पवित्राः महर्षिसदृशाः च आसीत्। न कश्चन कर्णहीनः, मुकुटहीनः, माल्यहीनः, अल्पभोगी, अपक्लिन्नः, अनलङ्कृताङ्गः, अप्रियगन्धः वा आसीत्। न कश्चन अपवित्रं खाद्यं भक्षयति, न कश्चन दानहीनः, न कश्चन केयूरहीनः, हारहीनः, हस्तालङ्कारहीनः, आत्मसंयमहीनः वा आसीत्। अयोध्यायां न कश्चन अग्निहीनः, न यज्ञत्यागी, न कञ्जूषः, न चौरः, न दुष्टाचारः, न मिश्रवर्णः आसीत्। ब्राह्मणाः सदा स्वधर्मनिष्ठाः, इन्द्रियसंयमिनः, दानपाठननिष्ठाः, अल्पग्रहणपराः आसीत्। नास्तिकः, मिथ्यावादी, अल्पविद्यः, असूयी, अशक्तः, अज्ञः च तत्र न आसीत्। न कश्चन षड्विद्यायाः अज्ञः, अनियमधारी, अल्पदाता, दरिद्रः, चित्तविक्षिप्तः, दुःखितः वा आसीत्। अयोध्यायां न कश्चन भाग्यहीनः, रूपहीनः, न राजा-अननिष्ठः आसीत्। त्रिवर्णेषु देवपूजकाः, अतिथिपूजकाः, कृतज्ञाः, दानशीलाः, वीराः, पराक्रमी च आसीत्। सर्वे दीर्घायुषः, धर्मनिष्ठाः, सत्यनिष्ठाः, पुत्रैः, पौत्रैः, पत्न्या सह सदैव तत्र वसन्ति। क्षत्रियाः ब्राह्मणानां आधारः, वैश्याः क्षत्रियेषु निष्ठाः, शूद्राः स्वधर्मनिष्ठाः, त्रिवर्णसेवकाः आसीत्। तां नगरीं इक्ष्वाकुवंशाधिपेन यथा प्राचीनकाले मनुना बुद्धिमता तदा रक्षितम् आसीत्। वीर्यवान्, अग्निसदृशाः, निपुणाः, सौम्याः, दृढाः, शिल्पसम्पन्नाः, सिंहगुहासदृशाः योधाः तत्र आसीत्। काम्बोज-बह्लीकदेशे जन्माः उत्तमाश्वैः, वननदीजाश्वैः च नगरी पूर्णा आसीत्। विंध्य-हिमालयजैः मदोन्मत्तगजैः, पर्वतसदृशैः, नगरी समृद्धा आसीत्। ऐरावत-महापद्मवंशजैः, अञ्जन-वामनगिरिजैः च गजैः नगरी शोभिता आसीत्। भद्र, मन्द्र, मृग, भद्रमन्द्र, भद्रमृग, मृगमन्द्रगजैः नगरी पूर्णा आसीत्। सदैव पर्वतसदृशैः मदोन्मत्तगजैः नगरी सत्यानामा द्वयोजनाधिकविस्तीर्णा, यत्र दशरथः जगत् रक्षितवान्। सः महातेजस्वी दशरथः राजा तां नगरीं शत्रून् उपशम्य, तारागणमध्ये चन्द्रः इव, शासनम् कृतवान्।