रामस्य धर्मवित् तानि वचनानि श्रुत्वा, सः उवाच—“भृगुप्रधानाः ये ब्राह्मणाः, तान् प्रवेशयन्तु।” तस्य राज्ञः आदेशेन द्वारपालः, शिरसि कृताञ्जलिः, तान् दुर्निरीक्ष्यान् तपस्विनः अन्तः प्रवेशयामास। ततः शताधिकाः महात्मानः तपस्विनः, स्वतेजसा दीप्तिमन्तः, राजप्रासादं प्रविशन्ति स्म। ते ब्राह्मणाः सर्वतीर्थोदकपूर्णानि कुम्भानि वहन्तः, फलमूलानि च आदाय, रामाय नानाविधानि उपहारान् अजनयन्। रामः हृष्टमानसः, सम्यक् आदरेण तानि तीर्थोदकानि फलानि च स्वीकृतवान्। ततः महाबाहुः रामः सर्वान् महर्षीन् इदम् उवाच—“आसन् मुख्यासनानि, यथोचितं समासीत।” रामस्य वचनं श्रुत्वा, सर्वे महर्षयः सुशोभनानि सुवर्णमयानि बृसीनामकानि आसनानि उपविविशुः। ततः तान् मुनीन् समुपविष्टान् दृष्ट्वा, रिपुनगरजित् राघवः, कृताञ्जलिः, आत्मसंयम्य, इदं वचनं अब्रवीत्—“किमर्थं आगताः यूयं? किं कर्तव्यं मया एकचित्तेन? अहं महर्षिभिः आज्ञाप्यः, युष्माकं सर्वकामदः सुखोपचारे। एतद् राज्यं, मम च प्राणाः, केवलं युष्मत्संहितं हृदि स्थितम्। एषः सत्यम् अहं वदामि।” एवं तस्य वचः श्रुत्वा, तेषां यमुनातटवासिनां घोरतपसां मुनिनां महाः शब्दः समुत्पन्नः। ते च महात्मानः हर्षपरिपूर्णाः, “नरश्रेष्ठ! पृथिव्यां एषः आचारः केवलं तव योग्यः, अन्यस्य न कस्यचित्,” इति ऊचुः। “अनेकाः नृपतयः, राजन्, महाबलिनः अपि, विषयस्य गुरुत्वात् प्रतिज्ञां न कृतवन्तः। त्वं तु, ब्राह्मणानां प्रति श्रद्धया, हेतुम् अपि अचिन्त्य, प्रतिज्ञां कृतवान्; अतः न संशयः, कर्तव्यम्, मुनीन् महाभयात् रक्ष।" एवं श्रीमदुत्तरकाण्डस्य षष्टितमः सर्गः श्रीमद्रामायणे आदिकाव्ये समाप्तः। ततः मुनिभिः एवं उक्ते, ककुत्स्थः तान् इदम् उवाच—“किं कर्तव्यम्, मुनयः, येन भवतः भयम् उपशाम्येत?” ककुत्स्थस्य एवं भाषमाणस्य, भर्गवः उवाच—“राजन्, शृणु, अस्य भयस्य च देशस्य च मूलम्। पूर्वे कृतयुगे, राजन्, लो lata पुत्रः, मधु नाम, महाबलः दैत्यः आसीत्। सः ब्राह्मणभक्तः, शरणदः, स्थितप्रज्ञः, देवेषु अतुल्यस्नेहेन युक्तः आसीत्। सः मधुः, महाबलः, धर्मनिष्ठः, सहस्रशः वर्षाणि, रुद्रं तुष्टुम्, तपः अकरोत्। रुद्रः तेन तुष्टः, वरदः अभवत्; सः रुद्रः, महतीं श्रद्धाम् अनुमन्य, अद्भुतं वरं तस्मै अददात्। स्वस्य त्रिशूलात्, महाबलः, तेजस्विनं त्रिशूलम् उत्पाट्य, तस्मै दत्तवान्, इदं वचनं च उवाच—“अप्रमेयं धर्मकृतं त्वया, मयि प्रीत्या, अतः एषः परमायुधं तुभ्यम् ददामि। यावत् त्वं न देवद्विषः, न ब्राह्मणद्विषः, तावत् एषः त्रिशूलः तव भविष्यति; अन्यथा, नश्यति। यः त्वां युद्धे निर्भयः आक्रमेत्, सः त्रिशूलेन भस्मीकृतः, त्रिशूलः पुनः तव हस्तं प्रतिपद्यते।” एवं रुद्रात् वरं लब्ध्वा, सः असुरश्रेष्ठः पुनः महादेवं प्रणम्य, इदं वचनम् उवाच—“भगवन्, एषः त्रिशूलः मम वंशे नित्यं अस्तु।” तस्य वचः श्रुत्वा, देवः शिवः, प्रजापतिः, तेजसा उत्तरं दत्तवान्—“एवं न स्यात्। तव वचनम्, मम प्रसादात् उक्तम्, व्यर्थं न भविष्यति; एकः एव तव पुत्रः त्रिशूलम् धारयिष्यति। यावत् सः त्रिशूलधारी पुत्रः, तावत् सः सर्वेषां सत्त्वानां अजितः भविष्यति।” एवं, सः असुरश्रेष्ठः, तं अद्भुतं परमं वरं प्राप्य, दिव्यं प्रासादं निर्मापयामास। तस्य भार्या, महाभागा, प्रिया, कुम्भीनसी नाम, विश्वावसुः कन्या, अनला च आसीत्। तस्याः पुत्रः, तिक्ष्णः, महाबलः, लवणः नाम, बाल्यादेव दुष्टप्रकृतिः, सदैव पापकर्मनिष्ठः आसीत्। पुत्रं दुष्टम् आलोक्य, मधुः क्रोधशोकसमन्वितः, तस्य न किंचित् अब्रवीत्। सः लोकं परित्यज्य, वरुणालयं प्रविष्टवान्, त्रिशूलं लवणाय दत्त्वा, वरं च अददात्। तस्य त्रिशूलबलात्, स्वस्य दुष्टभावेन च, सः त्रैलोक्यं, विशेषतः तपस्विनः, पीडयति। एवं लवणस्य बलम्, त्रिशूलस्य च स्वरूपम्; एतद् काकुत्स्थ, श्रुत्वा, त्वं एव अस्माकं परमाश्रयः। अनेकाः नृपतयः, राम, मुनिभिः भीतैः त्रातारः प्रार्थिताः, किन्तु, वीर, न कश्चित् त्राता प्राप्तः। रावणस्य सैन्यसहितस्य निधनं श्रुत्वा, त्वं एव नराणां भूमौ एकः रक्षकः इति विद्मः; अतः, लवणभयपीडितान् अस्मान् उद्धर। एवं, राम, अस्माकं समुत्थितस्य भयरूपस्य कारणम् उक्तम्; त्वं एव तस्य निवृत्तौ समर्थः—एतत् वीर्येण सम्पादय।