तयोः परमयोः देवयोः शान्त्यर्थं विनियोगे कृतः, तौ देवौ तत्र शिवधनुषः विष्णुप्रभावेण उद्धृतं दृष्ट्वा शान्तिम् उपगच्छताम्। तदा देवाः ऋषिसंघाश्च विष्णुम् अतिरिच्य मान्यन्ते, परं रुद्रः, तत्र विदेहदेशे, कोपितः अभवत्। सः राजा देवराताय राजर्षये धनुषम् सह बाणैः दत्तवान्; एष विष्णुधनुः, हे राम, शत्रुपुरविजयाय प्रसिद्धः। विष्णुः ऋचीकभर्गवाय उत्तमं धनुः न्यासं कृतवान्; ऋचीकः तेजस्वी तन्निजपुत्राय अप्रतिमकर्मणे दत्तवान्। ततः मे पिता तपोबलसम्पन्नः स्वशस्त्रं निक्षिप्य दिव्यं धनुः जमदग्नये दत्तवान्। अर्जुनः साधारणबुद्धिं गृहीत्वा मृत्युं सृजितवान्; पितुः क्रूरं निन्द्यं च वधं शृत्वा, क्रोधात् बारम्बारं क्षत्रियवंशं विनाशितवान्। समग्रां पृथिवीं लब्ध्वा, अहं तां महात्मने कश्यपाय यज्ञान्ते पुण्यफलरूपेण दत्तवान्, हे राम। दत्वा अहं महेन्द्रे तपोबलसम्पन्नः वासं कृतवान्; धनुषः भङ्गं शृत्वा शीघ्रं इह आगतः। एवं, हे राम, एतत् महद् विष्णुधनुः पितामहाद्धितः आगतम्; धर्मं पूज्य क्षत्रियस्य उत्तमं धनुः गृहाण। विजित्य बाणं उत्तमधनुषि योजय; यदि शक्तः असि, हे ककुत्स्थनन्दन, तदा त्वां युद्धं दास्यामि। ततः, जमदग्न्यस्य वचनं शृत्वा, दशरथसुतः रामः, श्रद्धया बाधितः, पितरं तदा रामं च उवाच। भर्गव, तव कृतानि कर्माणि शृत्वा, त्वां ब्राह्मणं पूजयामः, पितृऋणं तव पूरितम्। त्वं मां शक्तिहीनं, वीर्यरहितं, क्षत्रधर्मानुष्ठाने अक्षमं मन्यसे; अद्य मम वीर्यं पश्य। इत्युक्त्वा राघवः क्रुद्धः भर्गवस्य महास्त्रं च बाणं तस्य हस्तात् आदाय शीघ्रवीर्यः अभवत्। रामः धनुषि बाणं योजयित्वा, तदाऽक्रुद्धः, जमदग्न्याय इदं वचनं अब्रवीत्। त्वं ब्राह्मणः पूज्यः, यथा विश्वामित्रः; अतः, हे राम, मम जीवहरं बाणं तव प्रति सन्दधानं न शक्यम्। अथवा तव मार्गं नाशयिष्यामि, हे राम, अथवा तपोबलविजितान् लोकान् अनन्यप्रतिमान् हनिष्यामि—एष मे निश्चयः। एष दिव्यः विष्णुबाणः, हे शत्रुनिग्रहण, व्यर्थं न पतति; तस्य प्रभावेन बलस्य गर्वं नाशयति। रामस्य परमास्त्रधारणं द्रष्टुं सर्वे देवाः ऋषिसंघाश्च, पितामहपूर्वकाः, तत्र समागच्छन्। गन्धर्वाः, अप्सराः, सिद्धाः, चारणाः, किन्नराः, यक्षाः, राक्षसाः, नागाश्च तत्र महान् अद्भुतं दृश्यं द्रष्टुं समवेताः। जगति तदा स्थगिते, रामः परमधनुषि स्थितः, जमदग्न्यः शक्तिहीनः सन्तुष्टः रामं पश्यति स्म। रामतेजसा तेजोहरितः जमदग्न्यः शान्तः सन् शनैः, सौम्यं वचनं रामाय पद्मनयनाय अब्रवीत्। पूर्वं अहं पृथिवीं कश्यपाय दत्तवान्; कश्यपः मां उक्तवान्, स्वधामनि रात्रौ वासं न कुर्याः। अतः, गुरुवचनं पालयन्, पृथिव्यां रात्रौ न वसामि; तदा ककुत्स्थनन्दन, कश्यपस्य वचनं पालनं कृतवान्। वीर, मम मार्गं न नाशय, हे राघव; अहं मनःशैलवेगेन महेन्द्रं गच्छामि। हे राम, तपोबलविजितान् लोकान् त्वया बाणेन हन्यताम्, यथा कालप्राप्तिः न आगच्छेत्। अहं त्वां अमरं मधुसूदनं देवेशं जानामि; तव धनुषस्पर्शेन सर्वं शुभं भवतु, हे शत्रुतापन। सर्वे देवसंघाः तव अद्भुतकर्माणं द्रष्टुं समागताः, युद्धे तव तुल्यः नास्ति। ककुत्स्थनन्दन, मम अपमानं न भवेत्—यत् त्वया त्रैलोक्यनाथेन अहं निवर्तितः। हे राम, दृढव्रत, अतुलं बाणं विसृज; तव बाणविसर्जनानन्तरं अहं महेन्द्रं गच्छामि। जमदग्न्यः बलवान् रामाय एवं उक्तवान्; तदा दशरथसुतः रामः, तेजस्वी, परमं बाणं विससर्ज। तपोबलविजितान् निजलोकान् रामबाणेन विनष्टान् दृष्ट्वा, जमदग्न्यः शीघ्रं महेन्द्रं गच्छति स्म। ततः सर्वदिक् चान्तर्दिक् प्रसन्ना अभवत्; देवाः ऋषिसंघाश्च रामं महाधनुषधारिणं स्तुवन्ति स्म। दशरथसुतः रामः, जमदग्न्यसुतरामेन पूजितः; तदा तं प्रदक्षिणीकृत्य, प्रभुः स्वमार्गे प्रययौ। रामस्य गमनानन्तरं, शान्तचित्तः दशरथसुतः रामः, महाकीर्तिः, धनुषं अपरिमिते वरुणे समर्पितवान्। तदनन्तरं रामः, वसिष्ठाद्यऋषीन् प्रणम्य, पितरं शोकाकुलं दृष्ट्वा, रघुवंशवर्धनः, तं उवाच। जमदग्न्यरामः गतः; चतुर्विधबलं त्वया रक्षितं अयोध्यां प्रतिपातय। रामस्य वचनं शृत्वा, राजा दशरथः पुत्रं राघवं उभाभ्याम् भुजाभ्याम् आलिङ्ग्य, शिरसि च चुबूकं चकार।