ततः सर्वे तपस्विनः समागम्य, स्वयम् स्वयम् संवादं चक्रुः — “किम्, पितृहत्या-कुपितः, पुनः क्षत्रियवंशं विनाशयिष्यति?” इति। ततोऽन्ये ब्रुवन्ति — “पूर्वं क्षत्रियान् हत्वा तस्य कोपः शमितः, तापः च नष्टः; पुनः क्षत्रियवधाय न चिन्तयति।” एवम् उक्त्वा, हविः गृह्य, ऋषयः भीमदर्शनं भृगुपुत्रं मधुरैः वाक्यैः संबोधितवन्तः — “राम राम” इति। ऋषिभिः सम्यक् सम्मानं प्राप्य, बलवान् रामः जमदग्निसुतः, दशरथसुतं रामं प्रति वाक्यम् उदाहरत्। “एष पंचसप्ततितमः सर्गः; शृणु। हे दशरथसुत राम, वीर्यशाली, तव अद्भुतं पराक्रमं प्रसिद्धम्; धनुषः भङ्गस्य वृत्तान्तं विस्तारतः श्रुतवान्। तस्य अद्भुतस्य, अचिन्त्यस्य धनुषः भङ्गं श्रुत्वा, शुभं धनुः गृहीत्वा अत्र आगतः। इदं भीष्णं, महद् जमदग्न्यस्य धनुः अस्ति; तं धनुः सशरं सन्धाय, तव बलं दर्शय। यदि तव बलं धनुषि सन्धाने दृष्ट्वा, तदा तव प्रसिद्धं वीर्यं परीक्षितुम् अहं तव संयुद्धं दास्यामि।” एवं वचः श्रुत्वा, दशरथः राजा, शोकवदनः, हस्तौ संज्ञप्त्य, विनीतः वाक्यम् उवाच — “त्वं क्षत्रियकुपितः शान्तः, ब्राह्मणेषु महान् तपस्वी; मम पुत्रेषु युवेषु अभयम् दातुम् अर्हसि। भृगुकुले जातः, स्वाध्यायव्रतपरायणः, इन्द्रस्य साक्षात् प्रतिज्ञाय, शस्त्राणि परित्यक्तवान्। धर्मपरायणः भूत्वा, पृथिवीं कश्यपाय दत्त्वा, महेन्द्रे वने वासं कृतवान्। महर्षे, सर्वेषां नाशाय आगतः; यदि रामः एकः हन्येत, वयं जीवितुं न शक्ष्यामः।” दशरथस्य एवं वदतः, जमदग्न्यः बलवान्, तस्य वाक्यं अवज्ञाय, केवलं रामं संबोधितवान्। “द्वे उत्तमे दिव्ये धनुषी, लोकैः पूजिते, बलवत्यौ, श्रेष्ठे, विश्वकर्मणा सुकार्ये। एकं देवैः त्र्यम्बकाय युद्धाय दत्तम्; तद् धनुः त्वया भग्नम्, काकुत्स्थवंशसम्भव, त्रिपुरघ्नेन। द्वितीयं अजितं धनुः श्रेष्ठैः देवैः विष्णवे दत्तम्; एष वैष्णवः धनुः, राम, नगरविजयिन्। काकुत्स्थ, एष धनुः रुद्रधनुषः समः; ततः सर्वे देवाः पितामहम् अपृच्छन्। शिवविष्ण्वोः बलाबलम् ज्ञातुम्, पितामहः देवेषु अभिप्रायम् विज्ञाय, तयोः सत्येषु वैरम् उत्पादितवान्। तत्र महान् रोमाञ्चनकः युद्धः अभवत्। शिवविष्ण्वोः, परस्परं विजयाय यत्नं कुर्वतोः, तदा शिवधनुः भीमबलम् आलोकितम्। महादेवः त्रिनयनः गर्जनया निरुद्धः; तदा देवाः, ऋषिसंघः, गन्धर्वाः, समागत्य स्थितवन्तः। तयोः परमदेवयोः शमाय प्रार्थिते, विष्णोः पराक्रमेण शिवधनुः सन्धितम् दृष्ट्वा, तौ देवौ शान्तिम् उपगच्छताम्। देवाः, ऋषयः, विष्णुं श्रेष्ठं मन्यन्ते; रुद्रः तु विदेहेषु कोपितः। स राजा देवराताय धनुः शरैः सह दत्तवान्; विष्णुधनुः, राम, नगरविजयिन्। विष्णुः उत्तमं धनुः ऋचीकभृगवे दत्तवान्; ऋचीकः महातेजाः, तद् अप्रतिमकर्मणे पुत्राय दत्तवान्। मम पिता, दिव्यं धनुः जमदग्नये, महात्मने, दत्तवान्; तपसा सम्पन्नः शस्त्राणि परित्यक्तवान्। अर्जुनः सामान्यबुद्धिः, तातं हिंसित्वा, तस्य क्रूरं, अनुचितं वधं श्रुत्वा, कोपात् पुनः पुनः क्षत्रियवंशं विनाशयित्वा। सर्वां पृथिवीं प्राप्त्वा, महात्मने कश्यपाय यज्ञान्ते दानं कृतवान्, राम, पुण्यफलाय। ततः दत्वा, महेन्द्रे तपसा वासं कृतवान्; धनुषभङ्गं श्रुत्वा शीघ्रं अत्र आगतः। एवं, राम, एष वैष्णवः महान् धनुः पितामहपितृभ्यः आगतः; क्षत्रियधर्मं पूज्य, उत्तमं धनुः गृह्य। विजयी शरं उत्तमे धनुषि सन्धाय, यदि शक्ष्यसि, काकुत्स्थवंशज, तदा संयुद्धं दास्यामि।” ततः, जमदग्न्यस्य वचनं श्रुत्वा, दशरथसुतः रामः, विनयात् पितरं तथा रामं अभाषत्। “भृगव, तव कृतानि कर्माणि श्रुतानि; त्वं ब्राह्मणः, पितृऋणं सम्यक् पूरितवान्, पूज्यः असि। माम् निर्बलम्, वीर्यहीनम्, क्षत्रियधर्मानुष्ठानं अशक्तं मन्यसे; अद्य मे पराक्रमं पश्य।” एवं उक्त्वा, राघवः कोपितः, जमदग्न्यस्य महदस्त्रं तथा शरं हस्तात् आदाय, शीघ्रं पराक्रमं दर्शयन्। रामः धनुः सन्धाय, शरं सज्जीकृत्य, कोपितः, जमदग्न्यं प्रति वाक्यम् उवाच — “त्वं ब्राह्मणः, पूज्यः, यथा विश्वामित्रः; अतः, राम, तव प्राणहरं शरं मुमोक्तुं न शक्नोमि।