रावणस्य मन्त्रिणः प्रहस्तः शुकः शरणः च, क्रोधेन पूर्णाः, कर्तवीर्यस्य सेनां स्वदीप्त्या दग्धवन्तः। तेषां कर्म रावणस्य च मन्त्रिणां द्वाररक्षिभिः अर्जुनाय निवेदितम्, यः तदा क्रीडायाम् आसीत्। ततः अर्जुनः, "म भैः" इति श्रुत्वा, गङ्गाजलात् कृष्णाञ्जनवत् निर्गतः। क्रोधेन ललाटं लिप्तं तस्य, अर्जुनः कालाग्निवत् ज्वलमानः अभवत्। सः शीघ्रं सुवर्णकङ्कणयुक्तं गदां गृहीत्वा, राक्षसान् प्रति सूर्यः तमः नुदति इव अभ्यपतत्। गदां प्रहर्तुं बाहुना उत्थाप्य, अर्जुनः गरुडस्य वेगेन पक्षीव पतितः। तस्य मार्गे विंध्यगिरिरिव सूर्यस्य, प्रहस्तः गदायुक्तः स्थिरः स्थित्वा विंध्यवत् अचलः अभवत्। ततः प्रहस्तः, क्रुद्धः, लोहेन बद्धां महतीं गर्जन्तीं मेघवत् भीषणां गदां प्रक्षिप्तवान्। तस्य गदायाः अग्रे प्रहस्तहस्तनिर्गतायाः, अशोकशिखररूपः अग्निः ज्वलितः, सर्वं दहति इव। गदायाः समीपं आगच्छन्त्या अर्जुनः, कर्तवीर्यवंशजः, कौशल्यान् प्रयोक्तुं स्वगदां गृहीत्वा तां गदां उपर्यन्तः अपाक्रमत्। ततः हैहयराजः अर्जुनः प्रहस्तं प्रति, शतबाहुशालिनीं गदां घूर्णयन्, अभ्यपतत्। तदा प्रहस्तः अर्जुनगदया तीव्रतया आहतः, इन्द्रवज्रहतः पर्वत इव, भूमौ पतितः। प्रहस्तं पतितं दृष्ट्वा, मारीचः शुकः शरणः महोदरः धूम्राक्षः च रणभूमिं परित्यज्य पलायिताः। प्रहस्ते हते मन्त्रिणः च पलायिताः, रावणः शीघ्रं अर्जुनं राजश्रेष्ठं प्रति अभ्यपतत्। तत्र सहस्त्रबाहुनः रावणः विंशतिबाहुनः अर्जुनः च, राजा राक्षसश्च, रोमाञ्चनं कुर्युः, घोरं युद्धं आरभताम्। द्वौ समुद्रौ इव, स्थिरमूलौ कम्पमानौ, द्वौ सूर्यौ, द्वौ अग्निवत्, शक्त्या क्रोधेन च अन्योन्यं अभिप्रतिपत्तवन्तौ। द्वौ गजौ, द्वौ वृषौ, गर्जन्तौ मेघौ, सिंहौ च, बलवीर्येण समागच्छताम्। रुद्रः कालः च इव, अर्जुनः राक्षसः च, गदाभिः तीव्रं प्रहारं कृतवन्तौ। पर्वताः वज्राघातं सहन्ते इव, नरः राक्षसः च, गदाघातं सहन्तः। तThunderclap echoes arise, so their maces' blows resounded in all directions. अर्जुनस्य गदा रावणवक्षसि प्रक्षिप्ता, आकाशे विद्युत्प्रभा इव सुवर्णदीप्तिम् उत्पादयामास। रावणस्य गदा अपि अर्जुनवक्षसि पुनः पुनः प्रक्षिप्ता, उल्कावत् पर्वतम् आघातयन्ती दीप्तिम् प्रादर्शयत्। न अर्जुनः न राक्षसपतिः श्रान्तः, तयोः युद्धम् पुरातनमहाबलिनाम् युद्धं इव अभवत्। वृषभौ शृङ्गाभ्याम्, गजौ दन्ताभ्याम्, नरश्रेष्ठः राक्षसः च, पुनः पुनः प्रहारं कृतवन्तौ। ततः अर्जुनः, क्रुद्धः, सर्वशक्त्या, गदां रावणवक्षसि मध्ये प्रक्षिप्तवान्। सा गदा, वरप्रभावेन रक्षितः रावणवक्षसि आघातिता, दुर्बलत्वेन द्विधा विघट्य भूमौ पतितवती। रावणः अर्जुनगदाघातेन धनुष्प्रमाणं पृष्ठगमनं कृत्वा, उपविश्य कष्टं निःश्वासं कृतवान्। रावणं मोहितं दृष्ट्वा, अर्जुनः शीघ्रं उत्पत्य तं गृहीत्वा, गरुडः सर्पं यथा, आक्रान्तवान्। सहस्त्रबाहुशाली राजा अर्जुनः दशग्रीवं रावणं बलात् बद्धवान्, नारायणः बलीं यथा। रावणं बध्यमानं दृष्ट्वा, सिद्धाः, चारणाः, देवाः च, अर्जुनं स्तुत्वा पुष्पवृष्टिं तस्य शिरसि कृतवन्तः। अर्जुनः, व्याघ्रः मृगं यथा, पशुपतिः गजं यथा, जयात् गर्जनं मेघवत् पुनः पुनः कृतवान्। प्रहस्तः, रावणं बद्धं दृष्ट्वा, साहसिकत्वं पुनः प्राप्तः, राक्षसैः सह क्रुद्धः राजानं प्रति अभ्यपतत्। तेषां निशाचराणां वेगः, सूर्यतापानन्तरं मेघाः उत्पतन्ति इव, प्रकाशमानः अभवत्। ते "मुक्त्वा! मुक्त्वा!" "निवर्त! निवर्त!" इति पुनः पुनः उच्चैः घोषयन्तः, गदाः शूलानि च अर्जुनं प्रति प्रक्षिप्तवन्तः। अर्जुनः, अशान्तः, तानि अस्त्राणि शीघ्रं गृहीत्वा, शत्रूणां बाहून् अपि गृहीत्वा। ततः तैः महास्त्रैः राक्षसान् विदार्य, वायुः मेघान् यथा, तान् विखण्डितवान्। राक्षसान् भयभीतान् कृत्वा, कर्तवीर्य अर्जुनः रावणं गृहीत्वा, मित्रैः परिवृतः नगरं प्रविष्टः। ब्राह्मणैः नागरिकैः च पुष्पवृष्टिं तण्डुलानां च अर्जुनस्य उपरि कृत्वा, सः नगरं प्रविष्टः, शत्रुं विजित्य, इन्द्रः शत्रुनिग्रहाय यथा। रावणस्य बन्धनं वायोः बन्धनं इव अभवत्। ततः पुलस्त्यः, दिवि देवैः उक्तं श्रुत्वा, पुत्रस्नेहेन कम्पमानः, स्थिरः, महिष्मतीनाथं द्रष्टुं आगतवान्।