भ्रातृभिः कन्या पतये दातव्या एव, इति धर्मः। तस्मात् रावणस्य दुष्कृतस्य फलं प्राप्तम्, इति विबीषणः तं दुष्टबुद्धिम् अवोचत्। विबीषणस्य वचनं श्रुत्वा राक्षसाधिपः रावणः, स्वदुष्टकर्मणा उद्विग्नः, अग्निना तप्तः समुद्र इव, मनसा व्यग्रः अभवत्। ततः दशग्रीवः रावणः क्रोधेन ताम्रलोचनः आज्ञापयत्—"मे चariotं शीघ्रं सज्जीकुर्युः, वीराः अपि सन्नद्धाः स्युः।" भ्राता कुम्भकर्णः च निशाचरश्रेष्ठाः विविधायुधधारिणः स्ववाहनानि आरोक्तुं समारभन्त। "अद्य मदुं संग्रामे हत्वा, निर्भयः रावणः मित्रैः परिवृतः, देवलोकं गच्छामि, युद्धलुब्धः," इति सः अभिप्रायम् अवोचत्। चत्वारिः सहस्राणि राक्षसपृष्ठगणानां विविधायुधधारिणां शीघ्रं युद्धोत्सुकाः निर्गताः। इन्द्रजित् अग्रतः सेनां नेतुम् आरभत, सैनिकान् संचिन्वन्; रावणः मध्ये अगच्छत्, कुम्भकर्णः पश्चात् अन्वगच्छत्। धर्मात्मा विबीषणः लङ्कायां धर्माचरणं अकरोत्; सर्वे शोषाः माधुपुरं प्रति प्रस्थिताः। राक्षसाः उग्राश्वगर्दभोष्ट्रहयमकरमहानागैः आकाशं पूर्णं कृत्वा अग्रे ययुः। तत्र शतशः दैत्याः, देवद्वेषिणः, रावणं गच्छन्तं दृष्ट्वा तस्य पृष्ठतः अन्वगच्छन्। रावणः माधुपुरं गत्वा प्रविष्टः, तत्र मदुं न अद्राक्षीत्, किन्तु तत्र स्वसारम् अद्राक्षीत्। सा नम्रशीर्षा, कृताञ्जलिः, तस्य पादयोः प्रणम्य स्थिता। तदा कुम्भीनसी, राक्षसाधिपं भीता, तेन "मा भैः" इति उक्त्वा उत्थापिता। रावणः, राक्षसश्रेष्ठः, स्वसारं तत्र स्थितां उवाच—"किं ते करवाणि?" सा "यदि त्वं अद्य मयि प्रसन्नः, वीर्यवान् नृपते, क्रोधात् मदुपतिं मा हन्याः, सम्मानदातः," इति याचिता। "साध्व्यः कुलस्त्रीणां भयम् न उच्यते; सर्वेषां पतिहानिः महद्भयं," इति सा अवोचत्। "राजेन्द्र, सत्यं वद, याचन्तीं मां पश्य; त्वं स्वयम् 'मा भैः' इति उक्तवान्," इति पुनः याचिता। ततः रावणः, धैर्यवान्, स्वसारं उवाच—"क्व तव पतिः? शीघ्रं तं मम समीपं आनयतु।" "अहं तेन सह देवलोकं गमिष्यामि, जयम् प्राप्स्यामि; तव स्नेहात् ममद्विषं मदुं न हन्तुम् इच्छामि," इति सः अवोचत्। एवं उक्त्वा सा सुप्तं निशाचरं पत्यं उत्थाप्य, हृष्टा राक्षसी पतिं उवाच—"दशग्रीवः, मम वीर्यवान् भ्राता, आगतः; देवलोकविजयं इच्छन् तव साहाय्यम् अभिलषति।" "तस्मात् त्वं स्वजनैः सह तस्य सहाय्यं कुरु, राक्षस; स्निग्धस्य कार्यार्थे यथोचितं कर्तव्यम्," इति सः अवोचत्। तस्याः वचनं श्रुत्वा, सः मधुरं प्रत्युवाच—"एवमस्तु।" सः राक्षसश्रेष्ठं रावणं यथाविधि उपसंगम्य, यथायोग्यं सम्मानं कृत्वा तं पूजितवान्। सम्मानं प्राप्य, दशग्रीवः वीर्यवान्, मदोः गृहे एकरात्रं स्थित्वा, प्रस्थानाय सज्जीकृतः। ततः कैलासशिखरं, वैश्रवणस्य निवासं, प्राप्त्वा, रावणः इन्द्रवत् तेजस्वी, तत्र स्वसेनां न्यवेशयत्। तत्र दशग्रीवः, शक्तिमान्, सेनया सह, सूर्यास्ते शिबिरं स्थापयामास। शुद्धचन्द्रः पर्वतसदृशः उदितः, तदा विशालसेना विविधायुधधारिणी सुप्ता अभवत्। रावणः, महाबलः, शिखरे उपविष्टः, तत्र चन्द्रार्कितवृक्षवनानि ददर्श। कर्णिकारवनानि, घनकदम्बकुञ्जानि, प्रसन्नपद्मानि, मंदाकिनीतीरं, चम्पक, अशोक, पुन्नाग, मन्दार, आम्र, पाटल, लोढ्र, प्रियङ्गु, अर्जुन, केतक, तगर, नारिकेल, प्रियाल, फलवृक्षाः, आरग्वध, तमाल, प्रियाल, वकुल, इत्यादि वृक्षाः वनस्य सीमां शोभयन्तः दृष्टाः। तत्र किन्नराः, प्रेमविह्वलाः, मधुरस्वरेण गीतानि गायन्तः, मनः प्रमुदितवन्तः। तत्र वृक्षैः उज्ज्वलिते वने, विद्याधराः, मदमत्तलोचनाः, स्त्रीभिः सह क्रीडन्तः, प्रमोदितवन्तः। अप्सरसां गणैः, धनाधिपगृहे, मधुरनिनादः, घंटानिनादसदृशः, श्रूयते स्म। वृक्षाः वातेन स्पृष्टाः पुष्पवर्षं कृतवन्तः, मधु, वसन्तपुष्पगन्धेन पर्वतं सुरभिम् अकरोत्। मृदु वायुः, मधु-पुष्प-परागगन्धयुक्तः, सुखेन वातयन्, रावणस्य कामं वर्धयामास। गीतस्य, पुष्पसंपदः, शीतलवायोः, पर्वतगुणस्य, रात्र्याः, चन्द्रस्य उदयस्य कारणात्, रावणः महाबलः, कामेन अभिभूतः, पुनः पुनः दीर्घनिःश्वासं कृत्वा, चन्द्रं पश्यन् स्थितः। तस्मिन्नेव काले, सर्वाप्सरसां श्रेष्ठा रम्भा, दिव्याभरणैः भूषिता, दिव्यपुष्पैः अलङ्कृता, दिव्यसमारोहाय सज्जा, पूर्णचन्द्रसदृशमुखी, दिव्यचन्दनलेपनाङ्गी, मंदारपुष्पवित्केशी, तत्र प्रकटिता।