यदा जनकः स विदेहानाम् एवं सम्यग् अवदत्, तदा राघवः दशरथः प्रमुदितः पृथिव्याः स्वामिने प्रत्युवाच। स मिथिलाधिपती, युवान् भ्रातरौ अनन्तगुणसम्पन्नौ, मुनिसभाश्च राजन्यसमाजाश्च युवाभ्याम् पूजिताः। भवद्भ्यां कुशलमस्तु, वयम् स्वगृहं प्रत्यवर्तिष्यामः, तत्रैव पितृयज्ञं सम्यगनुष्ठास्यामः। ततः नृपतिं अनुमत्य, स महायशाः दशरथराजा शीघ्रं प्रस्थितवान्, तौ द्वौ मुख्यौ मुनीन् पुरतः स्थापयन्। स नृपः स्वगृहं प्राप्त्वा विधिवत् श्राद्धकर्म अकरोत्; प्रातःकाले उत्तिष्ठन् गोदानस्य श्रेष्ठं दानं चकार। स नृपः पुत्राणां निमित्तं धर्मानुसारं विप्रेषु एकैकशः लक्षं गोः प्रादात्। परमपुरुषः चतुर्लक्षं सुवर्णशृङ्गिण्यः पयःप्रदानक्षमाः स्वपुत्रार्थं काञ्चनद्रोण्यः सह वत्सैः दत्तवान्। रघुनन्दनः पुत्रेषु स्नेहात् द्विजातिभ्यः बहुधनं गोदानं च दत्तवान्। ततो राजा स्वपुत्रैः परिवृतः गोदानं कृतवान्, सः मृदु प्रजापतिरिव लोकपालैः परिवृतः विराजते स्म। अथ शृणु श्रीमद्रामायणे वाल्मीकि कृतौ बालकाण्डे त्रिसप्ततितमः सर्गः। यदा राजा गोदानस्य परमं दानं अकार्षीत्, तदा वीरः युधाजित् आगतः। स केकयराजस्य पुत्रः, भरतस्य मातुलः, राजानं दृष्ट्वा कुशलम् अपृच्छत्, ततो वाक्यम् अवदत्। केकयराजः स्नेहान्मम मातुलः भवतः कुशलं पृच्छति; येषां कुशलमिच्छसि, तेषां सर्वं शुभमस्तु इति सन्देशं प्रेषयति। राजन्, मम मातुलः भूमिपालः स्वस्रियं पुत्रं द्रष्टुम् इच्छति; तदर्थं अहम् अयोध्यां प्राप्तः अस्मि, हे रघुनन्दन। श्रुत्वा तव पुत्राः विवाहकर्मणि मिथिलां गताः, तव सह अहम् अपि अयोध्यां प्राप्तः अस्मि। शीघ्रं आगतः अस्मि स्वस्रियं पुत्रं द्रष्टुम् इच्छन्; ततः दशरथराजा प्रियं अतिथिं सम्यक् अर्चयामास। तम् दृष्ट्वा, तं पूजार्हं सत्कृत्य, सः स्वपुत्रैः सह तत्रैव तं रजनीमवसत्। प्रभाते पुनः उत्तिष्ठ्य, विधिवत् कर्माणि कृत्वा, स बुद्धिमान् राजा मुनीन् अग्रे कृत्वा यज्ञवाटं जगाम। विजयमुहूर्ते सर्वाभरणभूषितः रामः भ्रातृभिः सह मङ्गलानि कर्माणि अकरोत्। वसिष्ठं पुरोगम्य, अन्यैः महर्षिभिः सहितः, सः वसिष्ठः जनकं नृपं उपसृत्य वाक्यम् अवदत्। दशरथराजा, हे नृपते, स्वपुत्रैः सह मङ्गलानि कर्माणि कृत्वा दातारं इच्छति। दाता च प्रतिग्राही च सर्वकार्याणि साधयतः; धर्मं अनुसृत्य उत्तमं विवाहं कुरुष्व। एवं महात्मना वसिष्ठेन उक्तः, स धर्मवित् जनकः प्रत्युवाच—कः मम द्वारपालः, कस्याज्ञां प्रतीक्षते? मम गृहे किम् मन्त्रणीयम् अस्ति, यथा एष राज्यं भवतः एव स्यात्। सर्वाणि मङ्गलोपकरणानि सिद्धानि, मम कन्याः वेदिकाम् उपागताः, वह्निशिखावत् शोभमानाः। अहम् अपि वेदिकायाम् उपस्थितः भवतः प्रतीक्षे; सर्वं निर्विघ्नं भवतु, किम् विलम्बः? एवं जनकेन उक्तम्, ततः दशरथः स्वपुत्रान् सर्वान् मुनिगणैः सह आनीय उपावेशयत्। तदा विदेहपती वसिष्ठमिदम् अब्रवीत्—“भगवन्, सर्वैः मुनिभिः सह सर्वाणि कर्माणि कुरुष्व।” रामस्य विवाहः, यः लोकस्य आनन्दः, कर्तव्यः, इति जनकस्य वचः श्रुत्वा वसिष्ठः “एवमस्तु” इति प्रत्युवाच। विस्वामित्रं धर्मज्ञं शतानन्दं च अग्रे स्थाप्य, स महातपाः सभामध्ये वेदिकां सम्यग् अकल्पयत्। स वेदिकां सर्वतः सुगन्धिपुष्पैः सुवर्णपात्रैः, अंकुरयुक्तैः कलशैः च शोभयामास। अंकुरपात्रैः, धूपपात्रैः, शंखपात्रैः, अर्घ्यपात्रैः, माल्यैः, अन्यैः च सम्यग् पूजितैः अलङ्कृतम्। लाजपात्रैः, पिष्टान्नपात्रैः, सम्यग् कुशासनैः, मन्त्रपाठपूर्वकं सर्वं सम्यग् विधाय। तत्रैव अग्निं स्थापयित्वा, विधिपूर्वकं मन्त्रैः सहितः, वसिष्ठः अग्नौ हविः जुहाव। ततः सर्वाभरणभूषितां सीतां आनयित्वा, तां अग्निसमीपे रामस्य पुरतः स्थापयामास। तदा जनकः रामं कौसल्यानन्दवर्धनम् इदं वचनम् अवदत्—“एषा मे दुहिता सीता, धर्मे ते सहधर्मिणी।” “तां गृहाण, स्वस्ति ते अस्तु; हस्तेन हस्तं गृहाण। सा पतिसंयुक्ता, महाभागा, छायेव अनुगता सदा त्वां धर्मे।” इति उक्त्वा, स राजा मन्त्रपवित्रं जलम् असिञ्चत्; देवदानवाः ऋषयः च “साधु साधु” इति शंसन्तः तत्र स्थिताः। दिव्यदुन्दुभीनां निनादः अभवत्, पुष्पवृष्टिश्च समजनि; एवं मन्त्रपवित्रं जलं सीतायै दत्वा राजा जनकः हृष्टः अभवत्। ततः स राजा प्रमुदितः “लक्ष्मण, आगच्छ, स्वस्ति ते अस्तु; उर्मिला या मया सिद्धा, सा तव” इति सस्मितम् अवदत्।