ततः जनकः सौम्यभावेन उवाच – "एवं भवतु, शुभं ते। कुशध्वजस्य कन्ये द्वे भरतस्य शत्रुघ्नस्य च पत्न्यौ भवतु।" तस्मिन्नेव दिवसे, महर्षे, चारयोध्यायाः चत्वारः वीरवराः चत्वारः राजकन्याः पाणिं गृह्णन्तु। अनन्तरं दिवसे, ब्राह्मण, फल्गुन्यां नक्षत्रे भगः प्रजापतिः च अधिष्ठिते विवाहकर्म प्रशस्तं इति विद्वांसः स्तुवन्ति। इत्येवं मधुरं वचनं उक्त्वा जनकः उत्तस्थत्, अञ्जलिं कृत्वा उभौ श्रेष्ठौ ऋषी अभ्यधावत्। सः उवाच – "मम परमं धर्मं कृतं, अहं भवतोः शिष्यः अपि। एते मुख्याः आसनानि – उपविशन्तु, ऋषिश्रेष्ठौ। यथा अयोध्या दशरथस्य, तथा एषा नगरी मम; अधिकारस्य विषये नास्ति संशयः – यथायोग्यं कार्यं कुरुतम्।" जनकः एवमुक्त्वा, राघवः दशरथः प्रमुदितः भूमिपतिं प्रत्युवाच – "यूयम् मिथिलायाः द्वौ भ्रातरौ, युवानौ, अनन्तगुणसम्पन्नौ; ऋषयः राजसभाः च भवाभ्यां पूजिताः। भवतोः कल्याणं शुभं च भवतु; वयं स्वगृहं प्रत्यागच्छामः, यथाक्रमं पितृयज्ञं करिष्यामः।" राज्ञः अनुमतिं प्राप्य, दशरथः महात्मा तौ ऋषी अग्रे स्थापयित्वा शीघ्रं प्रस्थितः। सः स्वगृहं प्राप्तः, विधिवत् श्राद्धं कृत्वा, प्रातःकाले उत्तमं गोदानं चकार। पुत्राणां कृते, धर्मानुसारं, ब्राह्मणभ्यः एकैकशः लक्षं गवः दत्तः। चत्वारि लक्षाणि सुवर्णशृङ्गयुक्ताः, वत्सयुक्ताः, कांस्यदोहनपात्रयुक्ताः गवः दत्तः। रघुनन्दनः पुत्रेषु स्नेहयुक्तः, द्विजातिभ्यः बहु धनं अपि गोदानं कृत्वा दत्तवान्। ततः राजा, गोदानं कृतैः पुत्रैः परिवृतः, सौम्यः प्रजापतिः लोकपालैः परिवृतः इव दीप्तिमान् अभवत्। शृणु इदानीं त्रिसप्ततितमं सर्गं वाल्मीकिरामायणे बालकाण्डे। तस्मिन्नेव दिवसे, यदा राजा उत्तमं गोदानं कृतवान्, वीरः युधाजित् आगतः। सः केकयराजस्य पुत्रः, भरतस्य मातुलः; सः राजानं दृष्ट्वा कुशलं पृष्ट्वा इदं वचनम् अवदत् – "केकयराजः स्नेहात् कुशलं प्रेषितवान्; येषां कुशलं त्वं इच्छसि, तेषां सर्वं शुभं।" "राजन्, मम मातुलः भूमिपतिः, स्वसुतं द्रष्टुम् इच्छति; तस्मात् अयोध्यां आगतः अस्मि, रघुनन्दन।" "त्वदीया पुत्राः मिथिलां विवाहाय आगताः इति शृत्वा, त्वया सह, राजन्, अयोध्यां आगतः अस्मि।" "श्रीभरतं द्रष्टुम् इच्छन् शीघ्रं आगतः अस्मि।" तदा दशरथः प्रियं अतिथिं सम्यक् सत्कृत्य, पुत्रैः सह तत्र रात्रिं व्यतीतवान्। प्रातः पुनः, कृत्यं कृत्वा, राजा ऋषी अग्रे स्थापयित्वा यज्ञवाटं जगाम। विजयमुहूर्ते, सर्वाभरणधारी रामः भ्रातृभिः सह, उत्सवमङ्गलानि कृतवान्। वसिष्ठं अग्रे स्थापयित्वा, अन्यैः महर्षिभिः सह, वसिष्ठः जनकं समीपं गत्वा उवाच – "राजा दशरथः, पुत्रैः सह, उत्सवमङ्गलानि कृतवान्, पुरुषश्रेष्ठः, दातारं इच्छति।" "दातृ-ग्रहितृभ्यां सर्वे कार्याः सिद्ध्यन्ति; स्वधर्मं आचर, उत्तमं विवाहं कृत्वा।" एवं वसिष्ठेन उदारात्मना उक्तः, धर्मवित् जनकः प्रत्युवाच – "कः मम द्वारपालः, कस्य आज्ञायाम् प्रतीक्षते? मम गृहे का विचारणा, यथा एषा राज्यं भवतः इव?" "सर्वे उत्सवोपकरणानि सम्पन्नानि; मम कन्याः वेदिम् आगताः, ऋषिश्रेष्ठ, दिप्ताग्निशिखा इव दीप्तिमन्तः।" "अहं वेदिम् स्थित्वा भवतः प्रतीक्षामि; सर्वं निर्विघ्नं भवतु – किम् विलम्बः?" जनकस्य वाक्यं श्रुत्वा, दशरथः पुत्रान् ऋषिगणं च आनीय। ततः विदेहराजः वसिष्ठं उवाच – "धर्मज्ञ ऋषे, सर्वे कर्माणि ऋषिभिः सह कृतानि सन्तु।" "रामस्य विवाहः लोकानन्दनः कर्तव्यः, भगवन्।" इत्युक्त्वा जनकाय, वसिष्ठः "एवं भवतु" इति अभ्यनुज्ञाय... विश्वामित्रं धर्मज्ञं शतानन्दं च अग्रे स्थापयित्वा, महातपाः सभामध्ये वेदिं विधिवत् निर्मितवान्। तां वेदिं सर्वतः सुगन्धपुष्पैः, सुवर्णपात्रैः, अंकुरयुक्तैः घटैः अलंकारयामास। अंकुरपूर्णपात्रैः, धूपपात्रैः, शङ्खपात्रैः, स्रुक्-स्रुवैः, मालाभिः, अर्घ्यपात्रैः च यथायोग्यं पूजितम्। भृष्टशालिपात्रैः, पक्वान्नपात्रैः, कुशान् सम्यक् विस्तार्य, मंत्रोच्चारणेन। तत्र वेदिम् अग्निं स्थाप्य, विधिपूर्वकं, मन्त्रैः अग्रे, वसिष्ठः यशस्वी अग्नौ विधिवत् आहुतीः समर्पितवान्।