राजा दशरथः, पुत्रयोः रामलक्ष्मणयोः विवाहार्थं, गोदानस्य आयोजनं कर्तुम्, पितृयज्ञस्य च विधिं सम्पादयितुम्, उत्तमं सौभाग्यं प्राप्नुवन्तु इति, विवाहोत्सवस्य समारम्भं कर्तुं आदेशं दत्तवान्। अद्य मघा नाम नक्षत्रं, तृतीयं दिवसे उत्तरफाल्गुनीनक्षत्रे विवाहः कर्तव्यः; रामलक्ष्मणयोः शुभदानानि सम्पाद्यन्ताम् इति स राजा उक्तः। शृणु, महर्षेः वाल्मीकिनः रामायणे बालकाण्डे द्वात्रिंशदुत्तरसप्ततितमः सर्गः। यदा मिथिलाधिपः जनकः एवं उक्तवान्, तदा महर्षी विश्वामित्रः वसिष्ठेन सह, वीरं राजानं दशरथं संबोध्य इदं वचनं अब्रवीत्। इक्ष्वाकुवंशः च विदेहवंशः च, नरश्रेष्ठ, अगाधः असीमः च; तयोः तुल्यः कोऽपि नास्ति। रामलक्ष्मणयोः सीता उर्मिलया सह योगः धर्मतः च शोभायाः च युक्तः। इदानीं मे वचनं शृणु, राजा कुशध्वजः, मम अनुजः, धर्मज्ञः च। तस्य भूमौ अनुपमः सौन्दर्यः, तस्य द्वे कन्ये स्तः; ताः कन्ये वयं वधूत्वं याचामः। तव पुत्रयोः भरतस्य शत्रुघ्नस्य च, महात्मनोः, एते कन्ये याचामि। दशरथस्य पुत्राः सौन्दर्ययुक्ताः, यौवनशालिनः, सर्वे लोकपालानाम् तुल्यः, देववत् वीर्यशालिनः। इक्ष्वाकुवंशः, धर्मकर्मणि श्रेष्ठ, तव वंशेन योगं चिन्तारहितं कृत्वा, मिलित्वा अस्तु। विश्वामित्रवचनं वसिष्ठस्य च उपदेशं श्रुत्वा, जनकः, कृताञ्जलिः, तयोः महर्ष्योः प्रति वाक्यम् अब्रवीत्—एष वंशः धन्यः, यस्य योगे यूवां श्रेष्ठौ ऋषी स्वयम् आदेशं दत्तवन्तौ। तदस्तु, शुभं भवतु; कुशध्वजस्य कन्ये भरतशत्रुघ्नयोः वधूत्वं प्राप्नुयाताम्। एकस्मिन दिवसे, महर्षे, चत्वारः राजपुत्राः चत्वारः राजकन्याः पाणिं गृह्णन्तु। अनन्तरं दिवसे, ब्राह्मण, फाल्गुन्यां नक्षत्रे विवाहः कर्तव्यः, यत्र भगः प्रजापतिः च अध्यक्षतां कुर्वन्ति इति धर्मज्ञैः स्तुतम्। मधुरं वचनं उक्त्वा, जनकः कृताञ्जलिः, उभौ ऋषी सम्यक् अभिवाद्य उपवेशयत्। मम नगरी अयोध्यायाः तुल्या, दशरथस्य यथा; स्वाधिकारः निःसंशयः, यथोचितं कार्यं कुरुताम्। एवं जनकस्य वचनं श्रुत्वा, दशरथः राघवः हृष्टः, भूमिपतिम् प्रत्युत्तरम् दत्तवान्। मिथिलायाः द्वौ भ्रातरौ, तरुणौ, अनन्तगुणसम्पन्नौ; ऋषयः राजसमूहः च तयोः सम्मानितः। भवद्भ्यः कल्याणं, समृद्धिं च प्राप्नुताम्; वयं स्वगृहं गत्वा, पितृयज्ञं विधिवत् करिष्यामः। ततः दशरथः, महर्ष्यौ अग्रे स्थाप्य, शीघ्रं स्वगृहं गतः। तत्र श्राद्धं विधिवत् कृत्वा, प्रभाते उत्तमं गोदानम् आरभत्। नरपतिः, पुत्राणां निमित्तं, धर्मानुसारं, ब्राह्मणेभ्यः लक्षशः गाः दत्तवान्। चतुर्लक्षं गाः सुवर्णशृङ्गाः, वत्सयुक्ताः, कांस्यदोहनीयाः दत्तवान्। रघुनन्दनः, पुत्रेषु स्निग्धः, द्विजातिभ्यः बहु धनं अपि गोदानं दत्त्वा दत्तवान्। तदनन्तरं राजा, पुत्रैः सह गोदानं कृत्वा, लोकपालैः परिवृतः प्रजापतिः इव विराजमानः अभवत्। शृणु, वाल्मीकिरामायणे बालकाण्डे त्रिसप्ततितमः सर्गः। यदा राजा दशरथः गोदानं कृतवान्, तदा वीरः युधाजित् आगतः। स केकयराजस्य पुत्रः, भरतस्य मातुलः; राजानं दृष्ट्वा, कुशलं पृष्ट्वा, इदं वचनम् अवदत्। केकयराजः, स्नेहान्वितः, कुशलं प्रेषितवान्; येषां कल्याणं इच्छसि, तेषां सर्वं कुशलम्। राजन्, मम मातुलः, भूमिपतिः, स्वसुतं द्रष्टुम् इच्छति; तेन हेतुनाऽहम् अयोध्यां आगतः। तव पुत्राः मिथिलायां विवाहार्थं आगताः इति श्रुत्वा, त्वया सह अयोध्यां आगतः। शीघ्रं आगतः, स्वसुतं द्रष्टुम् इच्छामि; ततः दशरथः प्रियं अतिथिं सत्कारं कृतवान्। तं दृष्ट्वा, उत्तमेन आदरेण पूजितवान्; ततः पुत्रैः सह रात्रिं तत्र व्यतीतवान्। प्रभाते पुनः, विधिं कृत्वा, राजा दशरथः, ऋषीन् अग्रे स्थाप्य, यज्ञवाटं गतः। विजयमुहूर्ते, सर्वाभरणभूषितः, रामः भ्रातृभिः सह, शुभोत्सवविधिं कृतवान्। वसिष्ठं अग्रे स्थाप्य, अन्यैः महर्षिभिः सह, वसिष्ठः महर्षिः, विधेयम् इति जनकं अभिवदत्। दशरथः, पुत्रैः सह, शुभोत्सवविधिं कृत्वा, नरश्रेष्ठः, दाता इति इच्छति।