जनकः सुमनसां सन्निधौ धर्मात्मा सीतां रामाय, उर्मिलाम् अपि लक्ष्मणाय ददौ—सीता मे दुहितरि, देवानां कन्यानां सदृशी, वीर्यशुल्का। द्वितीयां च उर्मिलां, त्रिवारं ब्रुवन्, संशयं नास्ति, परमं हर्षं प्राप्य, उभे कन्ये तुभ्यं ददामि, विप्रश्रेष्ठ। ततः स राजा, “राजन्, रामलक्ष्मणयोः गवां दानं विधाय, पितृयज्ञं च आचर; ततः शुभं भवतु, विवाहं च कुरु,” इति अब्रवीत्। “अद्य माघा नक्षत्रम् अस्ति, महाबाहो; तृतीयदिने उत्तरफाल्गुन्यां, राजन्, विवाहं कुरु; रामलक्ष्मणयोः मङ्गलदानानि च कुरु,” इति चोक्तम्। एतस्मिन्नन्तरे महर्षिः विश्वामित्रः वसिष्ठेन सह जनकवचनं श्रुत्वा वीर्यवन्तं राजानं वाक्यम् उवाच—“इक्ष्वाकुवंशो विदेहवंशश्च, नरश्रेष्ठ, अगाधौ, अप्रमेयौ; तयोः समः कोऽपि नास्ति। रामलक्ष्मणयोः सीतायाः उर्मिलायाश्च संयोगः, राजन्, धर्मेण रूपेण च उचितः। इदानीं, नरश्रेष्ठ, शृणु—एष कुसध्वजः, मम अनुजः, धर्मज्ञः। अस्य भूमौ अनुपमरूपस्य द्वे कन्ये; तौ तव पुत्राभ्यां भार्तृशत्रुघ्नाभ्यां वयम् वधूत्वेन याचामः। दशरथस्य एते पुत्राः रूपयौवनसम्पन्नाः, लोकपालसमाः, देवविक्रमाः। इक्ष्वाकुकुलं, धर्मराजन्, तव कुलं च, अनायासेन, अस्य सम्बन्धेन, संयोगं प्राप्नुयात्।” विश्वामित्रवचनं वसिष्ठस्य च मन्त्रं श्रुत्वा जनकः कृताञ्जलिः तौ महर्षी उवाच—“यस्य वंशस्य यूयं स्वयमेव योग्यं सम्बन्धं आज्ञापयथः, स वंशः धन्यः। तदस्तु, शुभमस्तु; कुसध्वजस्य एते कन्ये शत्रुघ्नभरतयोः वध्वौ भवेताम्। एकस्मिन्नेव दिने, महर्षे, चत्वारः राजपुत्राः चत्वारः राजकन्याः पाणिग्रहणं कुर्वन्तु। अनन्तरं, ब्राह्मण, प्राज्ञाः फाल्गुन्यां विवाहं प्रशंसन्ति, यत्र भगः प्रजापतिश्च अधिष्ठातृदेवताः।” एवं मधुरं वचनं ब्रुवन् जनकः कृताञ्जलिः उत्थाय तौ महर्षी उवाच—“महत् धर्मं मयि कृतम्; अहं च भवतोः शिष्यः। एते मुख्याः आसनानि, उपविश्यतां, महर्षी। यथा अयोध्या दशरथस्य, तथा एषा पुरी मम; आदेशे न संशयः, यथोचितं कुरुताम्।” जनकस्य एवं वदतः, राघवः दशरथः प्रमुदितः पृथिवीपतिं प्रत्युवाच—“यूयं मिथिलायाः राजानौ, युवानौ, गुणसम्पन्नौ; ऋषयः राजसमूहाश्च भवद्भ्यां पूजिताः। कल्याणं समृद्धिं च प्राप्नुताम्; वयं स्वगृहं गच्छामः, पितृयज्ञं च विधास्यामः।” राज्ञः अनुमतिं प्राप्य, दशरथः महात्मा तौ द्वौ महर्षी अग्रे स्थापयित्वा शीघ्रं स्वगृहं जगाम। स राजा, गृहम् आगत्य, विधिवत् श्राद्धकर्म अकरोत्; प्रभाते उत्तिष्ठन्, गोदानं श्रेष्ठतमं चकार। नृपतिः, पुत्रार्थं धर्मेण, ब्राह्मणेभ्यः शतसहस्रं गवां ददौ, प्रत्यक्षं। पुरुषश्रेष्ठः चतुश्शतसहस्रं गवां सुवर्णशृङ्गीणां, वत्ससमेतानां, ताम्रदोहनपात्रयुक्तानां च ददौ। रघुनन्दनः, पुत्रेषु स्निग्धः, द्विजातिभ्यः बहुधनं गोदानं च ददौ। ततः राजा, गोदानकृतैः पुत्रैः परिवृतः, सौम्यः प्रजापतिरिव लोकपालैः परिवृतः शोभाम् आप। तस्मिन् दिने, यदा राजा परमं गोदानं चकार, वीरः युधाजित् आगतः। स केकयराजपुत्रः, भरतस्य मातुलः, राजानं दृष्ट्वा कुशलम् अपृच्छत्, वाक्यम् उवाच—“केकयराजः, स्नेहेन, कुशलं प्रेषितवान्; येषां कुशलं त्वं इच्छसि, तेषां कुशलं प्राह। राजन्, मम मातुलः पृथिवीपतिः, स्वसुः पुत्रं द्रष्टुम् इच्छति; तेन हेतोः अयोध्यां आगतः अस्मि, रघुनन्दन। तव पुत्राः विवाहार्थं मिथिलां आगताः इति श्रुत्वा, त्वया सह, अयोध्यां आगतः अस्मि। शीघ्रं आगतः अस्मि, स्वसुः पुत्रं द्रष्टुम् इच्छन्।” तं दशरथः प्रियं अतिथिं सत्कृत्य, अर्चनादिभिः पूजयित्वा, पुत्रैः सह तत्र रजनीं व्यतीयाय। प्रभाते पुनः उत्थाय, कृत्यं कृत्वा, राजा विप्रान् पुरस्तात् स्थापयित्वा, यज्ञवाटं जगाम। विजयोचिते शुभे मुहूर्ते, सर्वाभरणभूषितः, रामः भ्रातृभिः सह मङ्गलक्रियाः चकार।