त्रिषु लोकेषु स्वकर्मभिः कीर्तिमान् राजा आसीद्, निमिनामधेयः, धर्मात्मा, सर्वभूतानां श्रेष्ठः। तस्य पुत्रो मिथिनामकः जातः, मिथेः जनकः अभवत्, स एव प्रथमः जनकः; तस्मात् जनकात् उदावसुर्जातः। उदावसोरपि धर्मात्मा नन्दिवर्धनः अभवत्; नन्दिवर्धनस्य सुतः वीर्यवान् सुकेंतुर्नाम आसीत्। सुकेंतोः अपि धर्मात्मा महाबलश्च देवरातो जातः, स एव राजर्षिः बृहद्रथः इति प्रसिद्धः। बृहद्रथस्य पुत्रः महावीरः नाम वीर्यवान् अभवत्; महावीरस्य सुतः स्थिरचित्तः सत्यवीर्यश्च सुदृतेः। सुदृतेः अपि धर्मात्मा महात्मा धृष्टकेतुः जातः; धृष्टकेतोरपि राजर्षेः हर्यश्वः विश्रुतः अभवत्। हर्यश्वस्य पुत्रो मरुः, तस्मात् मरोरपि प्रतीनधकः अभवत्; प्रतीनधकात् धर्मात्मा कीर्तिरथः राजा जातः। कीर्तिरथस्य पुत्रः देवमीढः इति विख्यातः; देवमीढस्य पुत्रः विभुदः, विभुदस्य महीध्रकः अभवत्। महीध्रकस्य पुत्रः महाबलः कीर्तिरातः राजा अभवत्; तस्मात् राजर्षेः कीर्तिरातात् महारोमा अभवत्। महारोमात् धर्मात्मा स्वर्णरोमा जातः; स्वर्णरोमात् राजर्षेः ह्रस्वरोमा अभवत्। स ह्रस्वरोमा धर्मज्ञः महात्मा द्वौ पुत्रौ अलभत; अहं ज्येष्ठः, मम भ्राता वीर्यवान् कुशध्वजः कनिष्ठः। पिता माम् अधिपतिं कृत्वा राज्ये अभिषिच्य, भारं मयि न्यस्य, वनं गतवान्, कुशध्वजं अपि स्थापयामास। पितरि वृद्धे दिवं गते, अहं धर्मेण भारं वहन्, देवसमः भ्राता कुशध्वजः सदा स्नेहेन दृष्टः मया। काले किञ्चित् गते, बलवान् राजा सुदन्वा सांकाश्यात् आगत्य मिथिलाम् अभ्यर्दयत्। स माम् उपगम्य आज्ञापयत्—"एकचक्रं शिवधनुः च सीतां पद्मलोचनाम् मम दिहि" इति। अहं तान् न दत्त्वा, महर्षे, युद्धम् अभवत्; तस्मिन् संग्रामे सुदन्वा राजा मया प्रतियुद्ध्य हतः। सुदन्वानं हत्वा, राजर्षे, वीर्यवन्तं भ्रातरं कुशध्वजं सांकाश्ये अभिषिच्य। एषः मम भ्राता कनिष्ठः, अहं ज्येष्ठः, महर्षे; परमं हर्षेण उभे कन्ये तुभ्यं ददामि, विप्रश्रेष्ठ। शुभमस्तु, अहं सीतां रामाय, उर्मिलां लक्ष्मणाय ददामि—मम कन्या सीता, देवकन्यासमाः, वीर्यशुल्का। द्वितीयां च उर्मिलां अपि—त्रिः ब्रवीमि, न संशयः—परमं हर्षेण उभे कन्ये ददामि, विप्रश्रेष्ठ। राजन्, गवां दानं रामलक्ष्मणयोः कुरु, पिण्डदानं च; ततः शुभमस्तु, विवाहं कुरु। अद्य मघा नक्षत्रम्, वीर्यवन्त्; तृतीये दिने उत्तरा फाल्गुनी युज्यते, तदा विवाहं कुरु; रामलक्ष्मणयोः कल्याणानि कुरु। एवं सर्गः द्विसप्ततितमः शृणु, श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय बाले। एवं वदति जनके, महर्षिः विश्वामित्रः वसिष्ठेन सह वीर्यवन्तं राजानम् इदं वचः अब्रवीत्—ईक्ष्वाकुवंशो विदेहवंशश्च, नरश्रेष्ठ, अगम्यौ अतीव च; न हि तयोः तुल्यः कश्चन। रामलक्ष्मणयोः सीतायाः उर्मिलायाश्च संयोगः, राजन्, धर्मतः च शोभनः च। इदानीं, नरश्रेष्ठ, मे वचनं शृणु—एषः कुशध्वजः राजा, मम भ्राता कनिष्ठः, धर्मवित्। अस्य, राजन्, धर्मज्ञस्य, पृथिव्यां अनुपमदर्शने, द्वे कन्ये स्तः; नरश्रेष्ठ, तौ वधूर्थं याचामहे। तव पुत्रयोः भरतस्य शत्रुघ्नस्य च, राजन्, एते कन्ये ददामि, महात्मभ्यः। दशरथस्य एते पुत्राः, रूपयौवनसम्पन्नाः, सर्वे लोकपालसमाः, वीर्येण देववत्। ईक्ष्वाकुवंशस्य, धर्मकर्मणः राजन्, तव वंशेन साहचर्यं चिन्ताशून्यं संपद्यताम्। एवं विश्वामित्रवचनं वसिष्ठस्य च मतं श्रुत्वा, जनकः कृताञ्जलिः तौ द्वौ महर्षी उवाच—"एष एव भाग्यवान् वंशः, यस्य युगपद् युवाभ्यां महर्षिभ्यां योग्यः संधिः आज्ञाप्यते। एष एव अस्तु, शुभमस्तु; कुशध्वजस्य एते कन्ये, शत्रुघ्नभरतयोः पत्न्यौ भूत्वा। एकस्मिन्नेव दिने, विप्र, चत्वारः राजकुमाराः चतुर्भ्यः राजकन्याभ्यः पाणिं गृह्णन्तु। अनन्तरं दिने, विप्र, प्राज्ञैः विवाहः फाल्गुनीनक्षत्रे, भगप्रजापती यत्र, प्रशस्यते। एवमुक्त्वा, स राजा जनकः कृताञ्जलिः उभौ महर्षी उवाच। परमं धर्मं मया कृतम्; अहं शिष्यः अपि भवामि। एषः मुख्याः आसनानि—स्वागतम्, महर्षयः। यथा अयोध्या दशरथस्य, एवं मम एषा पुरी; न संदेहः अधिकारः—यथेष्टं कुरुताम्।" एवं वदति जनके, राघवो दशरथः प्रमुदितः पृथिवीपतिं प्रत्युवाच।