भगीरथात् ककुत्स्थो जातः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रसिद्धः प्रावृद्धो जायते, यो नरभक्षकः अभवत्। तस्मात् कल्माषपादः, कल्माषपादात् शङ्खनः, शङ्खनस्य पुत्रः सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः जातः। अग्निवर्णस्य शिघ्रगः पुत्रः, शिघ्रगात् मरुः, मरोः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकात् अम्बरीषः अभवत्। अम्बरीषस्य पुत्रः राजा नहुषः, नहुषात् ययातिः, ययातेः नाभागः। नाभागस्य पुत्रोऽजः, अजस्य दशरथः, दशरथात् तस्य भ्रातरौ श्रीरामलक्ष्मणौ जातौ। एवं पुरातनः शुद्धः धर्मिष्ठः इक्ष्वाकुवंशः वीरः सत्यवादी च राजवंशः अभवत्। अस्मिन्नेव वंशे रामलक्ष्मणयोः कृते, हे राजन्, अहं तव कन्यां याचे; त्वं ताम् सम्यक् योग्येभ्यः, श्रेष्ठपुरुषेभ्यः, दातुमर्हसि। एवं सर्गे समाप्ते, महर्षिवाल्मीकिना बालकाण्डस्य एकसप्ततितमे सर्गे श्रोतव्यम् इति सूचितम्। ततो जनकः, प्रणिपत्य, प्रत्युवाच—"स्वस्ति ते अस्तु; त्वं अस्माकं वंशकथायाः श्रोतुमर्हसि।" कन्यादाने हि, कुलोत्पन्नेन वंशः सम्यक् आख्येयः इति सः मुनिं प्रार्थयामास। "त्रिषु लोकेषु कर्मणा प्रसिद्धः राजा निमिः नाम, धर्मात्मा सर्वभूतानां श्रेष्ठः, पूर्वं आसीत्। तस्य पुत्रः मिथिः, मिथेः जनकः, तस्मात् प्रथमः जनकः, जनकात् उदावसुः। उदावसोरपि धर्मात्मा नन्दिवर्धनः, नन्दिवर्धनस्य वीरः सुकेतुः। सुकेतोः धर्मात्मा महाबलश्च देवरातः, देवरातस्य बृहद्रथः इति राजर्षिः। बृहद्रथस्य पुत्रः महावीरः, महावीरस्य सुदृढिः, सुदृढेः धर्मात्मा धृष्टकेतुः, तस्मात् राजर्षेः हर्यश्वः प्रसिद्धः। हर्यश्वस्य मरुः, मरोरप्रतिन्दकः, प्रतिन्दकात् धर्मात्मा कीर्तिरथः। कीर्तिरथस्य देवमीडः, देवमीडस्य विभुः, विभुधस्य महीधरकः। महीधरकस्य महाबलः कीर्तिरातः, कीर्तिरातात् महारोमाः। महारोमात् धर्मात्मा स्वर्णरोमाः, स्वर्णरोमात् राजर्षेः ह्रस्वरोमाः। स ह्रस्वरोमाः धर्मज्ञः महात्मा च, तस्य द्वौ पुत्रौ; अहम् ज्येष्ठः, मम अनुजः वीरः कुशध्वजः। पितरं मम राज्यम् अर्प्य, सः वनं गतः, कुशध्वजं स्थापयित्वा माम् अभिषिच्य। पितरि स्वर्गं गते, अहम् अनुजं देवसमं कुशध्वजं स्नेहेन पालयन्, धर्मतः राज्यम् अकार्षम्। ततः कालेन सुदृढबलः राजा सुधन्वा सांकाश्यात् आगत्य मिथिलां पर्यवारयत्। स मां सन्देशं प्राह—"शिवधनुः अप्रतिमं च सीतां कमललोचनां मे देहि।" मया तयोः अदानेन, हे महर्षे, युद्धम् अभवत्; तस्मिन् समरे, समुपस्थिते सुधन्वा नाम राजा मया हतः। तं हत्वा, सांकाश्ये वीरं भ्रातरं कुशध्वजं अभिषिच्य, अहम् अग्रजः, एष मे अनुजः, हे महर्षे, परमं हर्षेण उभे कन्ये तुभ्यं दास्यामि। स्वस्ति ते अस्तु; सीतां रामाय, उर्मिलां लक्ष्मणाय ददामि—मम कन्या सीता, देवकन्यासमाना, वीर्यशुल्का। द्वितीयां च उर्मिलामपि, त्रिः उक्त्वा, न संशयः, परमं हर्षेण उभे कन्ये तुभ्यं ददामि, हे श्रेष्ठमुने। हे राजन्, रामलक्ष्मणयोः दानार्थं गावः संनियोज्य, पितृयज्ञं च कृत्वा, ततः शुभं विवाहं कुरु। अद्य माघानक्षत्रम्, तृतीय्यां उत्तरे फाल्गुन्यां, हे राजन्, विवाहं कुरु; रामलक्ष्मणयोः शुभदानानि च कुरु। एवं द्विसप्ततितमे सर्गे श्रवणाय सूचिते, जनकेन एवमुक्ते, महर्षी विश्वामित्रः वसिष्ठेन सह तेजस्विनं जनकं इत्युक्तवान्—"इक्ष्वाकूनां च विदेहानां च वंशौ अगाधौ अनन्तौ च, हे श्रेष्ठपुरुष, तयोः तुल्यः कश्चन नास्ति। रामलक्ष्मणयोः सीतौर्मिलाभ्यां सह संयोगः धर्मतः सौन्दर्येन च युक्तः। इदानीं, हे नरश्रेष्ठ, शृणु—एष मे अनुजः कुशध्वजः धर्मज्ञः। अस्य भूमौ अनुपमसुन्दरी द्वे कन्ये; हे राजन्, ताः पत्न्यर्थं याचामहे। तव पुत्रयोः भरतस्य शत्रुघ्नस्य च, हे महात्मन्, एते द्वे कन्ये वयं याचामः। दशरथस्य एते पुत्राः सौन्दर्ययौवनसम्पन्नाः, सर्वे लोकपालसमाः, वीर्ये देवैः तुल्याः।" एवं, रामलक्ष्मणयोः वंशः, जनकस्य वंशः, कन्यादानस्य योग्यता, विवाहस्य विधिः, चतुर्णां भ्रातृणां पत्न्युपलम्भः च, ऋषिभिः राज्ञा च धर्मपूर्वकं संकल्पितम्।