एकदा, रामस्य समर्पिते महाकविभ्यां कुशीलवद्वयं श्रुत्वा, तौ गानकौ चित्तवृत्तिभिः सदा प्रशंसितौ, जनानां हृदयानि तेषां गीतानि रमयन्ति। रामः, शत्रुं नाशयति, तौ सम्मानितुं स्वगृहमागत्य, दिव्यस्वर्णपृष्ठे आसने उपविष्टः, तौ प्रणम्य तेषां प्रति आदरं प्रकटयामास। तत्र सः, चतुरानां मन्त्रिणां च भ्रातृणां च सह, तौ सुन्दररूपेण सुसंस्कृतौ दृष्ट्वा, लक्ष्मणं, शत्रुघ्नं च भरतम् च उवाच, "एषः कथा, देवतासमानौ, श्रुतव्या।" ततः तौ गानकौ, रामस्य वचनानुसारं, गीतं गन्तुं प्रोत्साहितः, हृदयात् संप्रवृत्तं, मधुरं च ज्वलन्तं गानं गुञ्जयन्ति। तेषां गानं तंतवः च तालं च सम्यक् सहगानं कुर्वन्ति, यः सर्वेभ्यः जनानां मनः, हृदयम्, चञ्चलानि सुखयति। एते द्वौ तपस्विनौ, राजपुत्रलक्षणैः युक्तौ च, गानकौ च, महान्यायिनः, अद्भुतकथा यः श्रवणीयः अस्ति। ततः, रामस्य वाक्येन प्रेरितौ, तौ गीतं आरभत, यत्र रामः सभा मध्ये उपविष्टः, श्रवणार्थं तेषां गीतं शृणुं उत्सुकः जातः। आयोध्यायां, यत्र मनुः स्वयमपि निर्मितः, एकः प्रसिद्धः नगरं अस्ति, यः सर्वत्र प्रख्यातः। तत्र राजा दशरथः, यः स्वराज्यं वर्धयति, देवेषु यथा स्वर्गे निवसति, तत्र निवसति। तस्य नगरे मार्गाः सुविभक्ताः, पुष्पैः च सदा पूरिताः, जलं च छित्त्वा। दशरथः, यः शत्रूनां नाशकः, तस्य नगरे योधाः च रथचालकाः च, अद्वितीयं वैभवम् उपनयन्ति। तत्र च तस्य नगरे सर्वे गृहस्थाः समृद्धाः, गोधनं, अश्वानां च साहाय्यं, धान्यं च, यथा इन्द्रः तथा कुबेरः। नागरे सर्वे जनाः दयालुः, न कदापि लोभी, न क्रूरः, न अपत्यं च, न अज्ञः, न नास्तिकः दृष्टः। एषः नगरः, यत्र सर्वे धन्याः, सुखदुःखं च न ज्ञायते, यथा अमरावती इन्द्रस्य। एवं, आयोध्यायां राजा दशरथः, सत्यसंकल्पः, धर्मपरायणः, स्वराज्यं यथा इन्द्रः सम्यक् व्यवस्थितः, नगरस्य रक्षणं कुर्वन्, अद्भुतकथां प्रकटयति।