सगरस्य पुत्रः आसमान्जः अभवत्। तस्मात् आसमान्जात् अंशुमान् उत्पन्नः। अंशुमतः पुत्रः दिलीपः, दिलीपात् भागीरथः अभवत्। भागीरथात् ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रसिद्धः प्रावृद्धः, यो नरभक्षकः इति ख्यातः। तस्मात् कल्माषपादः जातः, कल्माषपादात् शङ्खनः, शङ्खनस्य पुत्रः सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः अभवत्। अग्निवर्णस्य पुत्रः शीघ्रगः, शीघ्रगात् मरुः, मरोः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकात् अम्बरीषः। अम्बरीषस्य पुत्रः राजा नहुषः, नहुषात् ययातिः, ययातेः नाभागः। नाभागस्य पुत्रः अजः, अजात् दशरथः, दशरथात् रामलक्ष्मणौ भ्रातरौ अभवताम्। एवं सा पुरातना शुद्धा राजवंशपरम्परा, धर्मिष्ठा, इक्ष्वाकुवंशे जाता, वीराः सत्यवदिनश्च। तस्मात् रामलक्ष्मणयोः कृते, हे राजन्, तव दुहितरं याचे। त्वं ताम् अस्याः तुल्यान् धर्म्यान् च दातुम् अर्हसि, नरश्रेष्ठ। एतस्मिन्नन्तरे वाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः आरभ्यते। तदा जनकः, अञ्जलिं कृत्वा, प्रत्युवाच—"स्वस्ति अस्तु ते। त्वं अस्माकं वंशकथां श्रोतुम् अर्हसि। कन्यादाने वंशः स्वयमेवोक्तव्यः। तस्मात् मम वंशः शृणु।" "त्रिषु लोकेषु कर्मभिः प्रसिद्धः राजा निमिः नाम आसीत्, धर्मात्मा, सर्वेषां प्राणिनां श्रेष्ठः। निमेः पुत्रः मिथिः, मिथेः पुत्रः जनकः, सः एव आद्यः जनकः। जनकात् उदावसुर्जातः। उदावसोर् धर्मात्मा नन्दिवर्धनः, तस्य पुत्रः वीर्यवान् सुकेतुः। सुकेतोः अपि धर्मात्मा महाबलश्च देवरातः अभवत्। देवरातः एव बृहद्रथः इति विख्यातः। बृहद्रथस्य पुत्रः महावीरः, महावीरस्य सुदृतिः, सुदृतितः धर्मात्मा धृष्टकेतुः। धृष्टकेतोः हरेश्वरः, हरेश्वरस्य मरुः, मरोर् प्रतिन्दकः, प्रतिन्दकात् धर्मात्मा कीर्तिरथः। कीर्तिरथस्य देवमीढः, देवमीढस्य विभुदः, विभुदस्य महीधरकः। महीधरकस्य कीर्तिरातः, कीर्तिरातात् महारोमा, महारोमात् धर्मात्मा स्वर्णरोमा, स्वर्णरोमात् ह्रस्वरोमा। ह्रस्वरोमस्य द्वौ पुत्रौ आस्ताम्—अहं ज्येष्ठः, मे भ्राता कुशध्वजः कनिष्ठः। पितरि मम राज्यभारं मयि निक्षिप्य, वनं गतः, कुशध्वजं सः स्थापयामास। पितरि दिवं गते, अहं धर्मेण राज्यं पालयामास, भ्रातरं देवसमं स्नेहेन पश्यन्। किञ्चित्कालानन्तरं सुदन्वा नाम राजा साम्काश्यपुरात् आगत्य मिथिलां परिववृते। सः मां सन्देशं प्राह—"मम शिवधनुः अद्वितीयं च सीतां च देहि" इति। अहं तौ न दत्त्वा, तेन सह युद्धम् अभवत्। तस्मिन् युद्धे तं सुदन्वानं हत्वा, भ्रातरं कुशध्वजं साम्काश्ये अभिषेचयम्। एष मे भ्राता कनिष्ठः, अहं ज्येष्ठः। तव पुत्राभ्यां कन्ये उभे हर्षेण ददामि। स्वस्ति अस्तु! अहं सीतां रामाय, उर्मिलां लक्ष्मणाय ददामि—मम दुहिता सीता देवकन्याभिः समा, वीर्यशुल्का। द्वितीयां उर्मिलां अपि, त्रिः ब्रुवे, न संशयः, उभे कन्ये हर्षेण ददामि। राजन्, रामलक्ष्मणयोः गवां दानं कुरु, पितृयज्ञं च निर्वर्तय; ततः कल्याणं, विवाहं च कुरु। अद्य मघा नक्षत्रं, त्रितीये दिवसे उत्तरा फाल्गुनी, तदा विवाहं कुरु, शुभानि दानानि च ददातु। एतस्मिन्नन्तरे वाल्मीकि-रामायणे द्विसप्ततितमः सर्गः आरभ्यते। तदा जनकेन एवमुक्ते, महर्षी विश्वामित्रः वसिष्ठेन सह वीर्यवन्तं राजानं इदं वचनम् अब्रवीत्—"इक्ष्वाकुवंशस्य च विदेहवंशस्य च महत्त्वं अगम्यं, अप्रमेयम्। तयोः समः कश्चन नास्ति। रामलक्ष्मणयोः सीतौर्मिलाभ्यां च संयोगः धर्म्यः, शोभनश्च। इदानीं मे वचनं शृणु—एष कुशध्वजः मम भ्राता कनिष्ठः, धर्मवित्। अस्य भूमौ अप्रतिमरूपे द्वे दुहितरौ स्तः। तौ तव पुत्रयोः भरतशत्रुघ्नयोः याचामि।