तदा तु तस्याः सौपत्नीषु मत्सरभावात् गर्भनाशनकाङ्क्षया कश्चन रसं दत्तः, किन्तु तेनैव रसेन सह सगरः अभवत्। सगरस्य पुत्रः आसमान्जः, तस्मात् अम्शुमान् अभवत्। अम्शुमानः पुत्रः दिलीपः, दिलीपात् भागीरथः अभवत्। भागीरथात् ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रसिद्धः पुरुषादकः प्रवृद्धः अभवत्। प्रवृद्धात् कल्माषपादः जातः, तस्मात् शङ्खनः, शङ्खनस्य सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः अभवत्। अग्निवर्णस्य शिघ्रगः, शिघ्रगस्य मरुः, मरोः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकस्य अम्बरीषः अभवत्। अम्बरीषस्य पुत्रः राजा नहुषः, नहुषात् ययातिः, ययातेश्च नाभागः अभवत्। नाभागस्य पुत्रः अजः, अजात् दशरथः, दशरथात् भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ अभवताम्। एवं प्राचीनः शुद्धः नृपवंशः, परमधार्मिकः, इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः, वीराः सत्यानुवादिनश्च, लोके विख्यातः। तस्मात्, रामलक्ष्मणयोः कृते, हे राजन्, तव कन्यां याचामि; तौ सम्यक् तुल्यौ यथार्हौ, तस्मै दातव्या, हे नरश्रेष्ठ। एवमुक्ते, जनकः कृताञ्जलिः प्रत्युवाच—"स्वस्ति ते अस्तु, त्वं अस्माकं वंशकथां श्रोतुम् अर्हसि। कन्यादाने हि, वंशः स्वयमेव वंशजेना वक्तव्यः, तन्मे शृणु, हे महात्मन्। त्रिषु लोकेषु स्वकर्मणा प्रसिद्धः धर्मात्मा राजा निमिः नाम आसीत्। तस्य पुत्रः मिथिः, मिथेः जनकः, स एव आद्यः जनकः, तस्मात् उदावसुः। उदावसोर् धर्मात्मा नन्दिवर्धनः, तस्य पुत्रः बलवान् सुकेतुः। सुकेतोः अपि धर्मात्मा महाबलः देवरातः, स एव बृहद्रथः इति प्रसिद्धः। बृहद्रथस्य महावीरः पुत्रः, महावीरस्य सुदृढधृतिः। सुदृढधृतितः धर्मात्मा धृष्टकेतुः, धृष्टकेतोर् हयश्वः, हयश्वस्य मरुः, मरोर् प्रतिन्धकः, प्रतिन्धकस्य धर्मात्मा कीर्तिरथः। कीर्तिरथस्य देवमीढः, देवमीढस्य विबुधः, विबुधस्य महीधरकः। महीधरकस्य कीर्तिरातः, कीर्तिरातस्य महारोमा, महारोमात् धर्मात्मा स्वर्णरोमा, स्वर्णरोमात् ह्रस्वरोमा। स राजा धर्मज्ञः महात्मा द्वौ पुत्रौ अलभत—अहं ज्येष्ठः, मम अनुजः वीर्यवान् कुशध्वजः। पिता माम् एव ज्येष्ठम् अधिराज्ये अभिषिच्य, भारं मयि न्यस्य, वनं गतः, कुशध्वजं राज्ये स्थापयामास। पितरि स्वर्गं गते, अहं धर्मेण राज्यभारं वहन्, देवसमः भ्राता कुशध्वजः स्नेहेन पालयामि। कालेन किञ्चिदतीते, सुदन्वा नाम राजा साम्काश्यात् प्रविश्य मिथिलां परिववृते। स माम् आज्ञापयामास—"शिवधनुः अपराजितं च सीतां च देहि" इति। मया अदत्ते तयोः कृते युद्धम् अभवत्; तस्मिन् संग्रामे सुदन्वानं समरे हत्वा, भ्रातरं कुशध्वजं साम्काश्ये अभिषिच्य। अयं मे अनुजः, अहं ज्येष्ठः, तौ कन्ये परमं हर्षेण ददामि। सीतां रामाय, उर्मिलां लक्ष्मणाय ददामि—मम दुहितरं सीतां, देवकन्यासमां, वीर्यशुल्कां। द्वितीयां च उर्मिलां, त्रीः वदामि, न संशयः, परमं हर्षेण उभे कन्ये ददामि। हे राजन्, रामलक्ष्मणयोः गवां दानं, पित्र्यकर्म च आचर; ततः कल्याणं ते, विवाहं कुरु। अद्य मघा नक्षत्रम्, तृतीयायां उत्तरा फल्गुनी, तदा विवाहं कुरु; रामलक्ष्मणयोः कल्याणानि कुरु। एवं जनकेन उक्ते, महर्षी विश्वामित्रः वसिष्ठेन सह तं वीर्यवन्तं राजानं इत्येवमूचतुः—"इक्ष्वाकुवंशस्य च, विदेहवंशस्य च, गम्भीरत्वं अप्रमेयत्वं च, न कोऽपि तयोः तुल्यः। रामलक्ष्मणयोः सीतौर्मिलाभ्यां सह योगः धर्मतः च शोभनः च। अयं च मे भ्राता कुशध्वजः, धर्मज्ञः, तस्य अपि भूयिष्ठे लोके रूपेण तुल्ये द्वे कन्ये स्तः; तौ वयं वधूर्थम् याचामः।