राजा असितः शत्रुभिः समरे युद्धं कृत्वा निर्जितः स्वपत्नीभिः सह हिमालयं जगाम। स राजा असितः दुर्बलः सन् स्वभाग्येन कालेन देहं त्यक्तवान्, तस्य द्वे पत्न्यौ गर्भिण्यौ अभवताम् इति श्रूयते। तासां एकया गर्भनाशनाय सगरः स्वसहधर्मिण्यै दत्तः। तदा रम्ये पर्वते मुनिः सन्तुष्टः अभवत्। तत्र हिमवतः शिखरे भृगुवंशसम्भवः च्यवनः मुनिः आश्रयं प्राप, तत्रैव काचित् कुलवधूः देवसदृशप्रभा भृगुप्रवरं उपससार। सा पद्मपत्रनयना उत्तमपुत्रकामिनी मुनिं प्रणम्य समीपमागता, सा कालिन्दी मुनिं प्रणम्य नमस्कारपूर्वकम् अभाषत। तां मुनिः पुत्रकामां तस्याः गर्भोत्पत्तौ सम्बोध्य उवाच—"उत्तमवर्णे त्वयि धर्मात्मा महाबलवान् पुत्रः गर्भे भविष्यति।" पुनः स मुनिः अवदत्—"त्वत्तः शीघ्रं महाबलः तेजस्वी च पुत्रो जायिष्यति; गर्भेण सह, हे पद्मलोचने, त्वं शोकं मा कृथाः।" सा राजकन्या च्यवनं प्रणम्य पतिसंयुक्ता पतिसंयोगवियोगेऽपि पुत्रं प्रसूतवती। किन्तु स्वसहधर्मिण्याः प्रति द्वेषात् तस्या औषधं गर्भनाशनाय दत्तम्, तथापि तेन सह सगरः जातः। सगरस्य पुत्रः असमञ्जः, असमञ्जात् अंशुमान्, अंशुमतः दिलीपः, दिलीपात् भागीरथः अभवत्। भागीरथात् ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रसिद्धः प्रावृद्धः नरभक्षः अभवत्। तस्मात् कल्माषपादः, कल्माषपादात् शङ्खनः, शङ्खनस्य सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः अभवत्। अग्निवर्णस्य शिघ्रगः, शिघ्रगस्य मरुः, मरोः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकात् अम्बरीषः अभवत्। अम्बरीषस्य नहुषः, नहुषात् ययातिः, ययातेर् नाभागः अभवत्। नाभागस्य अजः, अजस्य दशरथः, तस्मात् दशरथात् रामलक्ष्मणौ भ्रातरौ जातौ। एषा प्राचीनशुद्धा राजवंशपरम्परा, धर्मिष्ठा, इक्ष्वाकुवंशसम्भवा, सत्यवाक्यपराक्रमिणः। एतयोः रामलक्ष्मणयोः कृते, हे नृपते, अहं तव कन्यां याचामि; त्वं तां तदर्हयोः, स्वसमेषु, श्रेष्ठपुरुषेषु दातुमर्हसि। शृणु श्रीवाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः। एवमुक्तः जनकः कृताञ्जलिः प्रत्युवाच—"भवत्यस्तु, त्वं अस्माकं वंशकथां श्रोतुमर्हसि।" कन्यादाने हि, हे ब्रह्मन्, वंशः स्वयमेवोक्तव्यः; तं शृणु। त्रिषु लोकेषु कर्मभिः प्रसिद्धः राजा निमिः नामाभूत्, धर्मात्मा सर्वेषां प्रवरः। तस्य पुत्रः मिथिः, मिथेः जनकः, सोऽयम् आद्यः जनकः, तस्मात् उदावसुः अभवत्। उदावसोर् धर्मात्मा नन्दिवर्धनः, तस्य पुत्रः वीर्यवान् सुकैतुः। सुकैतोः धर्मात्मा देवतातुलबलः देवरातः, सोऽपि बृहद्रथः इति ख्यातः। बृहद्रथस्य पुत्रः महावीरः, महावीरस्य सुधृतिर्धार्मिकः। सुधृतेः धर्मात्मा धृष्टकेतुः, धृष्टकेतोर् हय्यश्वः नाम राजर्षिः। हय्यश्वस्य मरुः, मरोर् प्रतीनधकः, तस्मात् कीर्तिरथः धर्मात्मा राजा अभवत्। कीर्तिरथस्य देवमीढः, देवमीढस्य विबुधः, विबुधस्य महीध्रकः। महीध्रकस्य कीर्तिरातः, तस्मात् महारोमा, महारोमात् धर्मात्मा स्वर्णरोमा, स्वर्णरोमात् ह्रस्वरोमा अभवत्। स धर्मज्ञः महात्मा राजा द्वौ पुत्रौ अलभत; अहं ज्येष्ठः, मम अनुजः कुसध्वजः। पितरि मयि ज्येष्ठे राज्येऽभिषिच्य, भारं मयि न्यस्य, स वनं गतः, कुसध्वजं राज्ये स्थापयामास। पितरि स्वर्गं गते, अहं धर्मेण भारं वहन्, कुसध्वजं देवोपमं भ्रातरं स्नेहेन पश्यामि। ततः कालेन सुदन्वा नाम राजा साम्काश्यात् आगत्य मिथिलां परिवव्रे। स माम् आज्ञापयामास—"शिवधनुः अप्रतिमं च सीतां पद्मलोचनाम् मे दिशतु।" मया तद् अदत्ते, हे ब्रह्मन्, युद्धमभवत्; तत्र युद्धे सुदन्वा मया हतः। सुदन्वानं हत्वा, भ्रातरं कुसध्वजं साम्काश्येऽभिषिच्य। एष मे भ्राता, अहं ज्येष्ठः, त्वं ब्रूहि ब्रह्मन्, अहं सन्तुष्ट्या उभे कन्ये ददामि। भवत्यस्तु; अहं सीतां रामाय, उर्मिलां लक्ष्मणाय ददामि—मम कन्या सीता, देवकन्यासमाना, वीर्यशुल्का। द्वितीयां उर्मिलामपि, त्रिः ब्रवीमि, न संशयः; परमप्रीत्याऽहं उभे कन्ये ददामि, हे ब्रह्मन्।