हैहयाः, तालजङ्घाः, शशबिन्दवः च वीर्यवन्तः राज्ञः असितस्य शत्रुवः अभवन्। तैः युद्धे समागत्य असितः राज्ञः पराजितः निर्वासितः च अभवत्; ततः सः स्वभार्याभिः सह हिमालयं अगच्छत्। असितः राजा दुर्बलः स्वभाग्येन कालमुपागतः, यथोक्तं तस्य द्वे भार्ये गर्भिण्यः अभवन्। तत्र एकया गर्भनाशार्थं सगरः सहभार्यायै दत्तः; तस्मिन रम्ये पर्वते ऋषिः तुष्टः अभवत्। भृगुवंशीयः च्यवनः हिमालये आश्रयम् अगच्छत्; तत्र एकाः कुलीनस्त्री देवोपमा, भास्वराङ्गी, तं भृगुवंशीयं ऋषिं उपससार। तया, उत्तमपुत्रकामया, पद्मपत्रनयनेन, च्यवनस्य समीपं गत्वा प्रणामः कृतः; सा कालिन्दी ऋषिं अभिवादयामास। तदा सः ऋषिः तां पुत्रेच्छया सम्बोधितवान्—“त्वदीये गर्भे, कुलिनि, धर्मज्ञः महाबलः पुत्रः भविष्यति। शीघ्रं महाबलः तेजस्वी पुत्रः जायेत; गर्भसहितं, पद्मनयने, मा शोकम् कुरु।” च्यवनं प्रणम्य, राजकुमारी पतिसंनिष्ठा, पति से व्युक्ता सन्ती, पुत्रं प्रसूतवती। किन्तु तस्याः सहभार्यायाः ईर्ष्यया गर्भनाशार्थं औषधं दत्तम्; तथापि तेन औषधेन सह सगरः जातः। सगरस्य पुत्रः असमञ्जः, तस्मात् असमञ्जात् अंशुमान्, दिलीपात् अंशुमानस्य पुत्रः भगीरथः जातः। भगीरथात् ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रसिद्धः प्रवृद्धः नरभक्षकः अभवत्। तस्मात् कल्माषपादः, कल्माषपादात् शङ्खनः, शङ्खनस्य पुत्रः सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः जातः। अग्निवर्णस्य पुत्रः शीघ्रगः, शीघ्रगस्य पुत्रः मरुः; मरुतः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकात् अम्बरीषः। अम्बरीषस्य पुत्रः राजा नहुषः; नहुषात् ययातिः, ययातितः नाभागः। नाभागस्य पुत्रः अजः, अजात् दशरथः; दशरथात् रामः लक्ष्मणः च भ्रातरौ अभवन्। एषा प्राचीनः शुद्धः राजवंशः, परमधर्मिष्ठः, इक्ष्वाकुवंशे जातः, वीराः सत्यम् वक्तारः च। रामलक्ष्मणयोः हितार्थं, हे राजन्, तव कन्यां याचामि; तौ तस्याः योग्यौ, तव कन्यां तयोः समेष्वेव दातव्यम्, नरश्रेष्ठ। शृणु, श्रीवाल्मीकिरामायणे बालकाण्डे एकसप्तत्युत्तरसप्तदशो वर्गः। तदनन्तरं जनकः विनयेन कृताञ्जलिः प्रत्युवाच—“भवतु शुभम्, त्वं अस्माकं वंशवृत्तान्तं श्रोतुम् अर्हसि। कन्यादानविषये, हे महर्षे, वंशः स्वकुले जातेन पूर्णतया उद्घाटनीयः; शृणु, हे विद्वन्।” त्रिलोकप्रसिद्धः कर्तृत्वेन राजा निमिः नाम धर्मिष्ठः, सर्वेषां प्रवरः अभवत्। तस्य पुत्रः मिथिः, मिथेः पुत्रः जनकः; प्रथमः राजा जनकः, जनकात् उदावसु अभवत्। उदावसुतः धर्मिष्ठः नन्दिवर्धनः, तस्य पुत्रः बलवान् सुकेतुः। सुकेतोः धर्मिष्ठः महाबलः देवरातः जातः; देवरातः राजर्षिः बृहद्रथः इति प्रसिद्धः। बृहद्रथस्य पुत्रः वीरः महावीरः; महावीरस्य पुत्रः सुधृति, सत्यधृतिः च। सुधृतितः धर्मिष्ठः धृष्टकेतुः, तस्य राजर्षिः हर्यश्वः प्रसिद्धः। हर्यश्वस्य पुत्रः मरुः, मरुतः प्रतिन्दकः; प्रतिन्दकात् धर्मिष्ठः कीर्तिरथः राजा अभवत्। कीर्तिरथस्य पुत्रः देवमीडः, देवमीडस्य पुत्रः विबुधः, विबुधस्य पुत्रः महीधरकः। महीधरकस्य पुत्रः बलवान् कीर्तिरातः; कीर्तिरातात् राजर्षिः महारोमा अभवत्। महारोमात् धर्मिष्ठः स्वर्णरोमा, स्वर्णरोमात् राजर्षिः ह्रस्वरोमा। सः राजा धर्मज्ञः महात्मा द्वौ पुत्रौ अलभत्; अहम् ज्येष्ठः, मम अनुजः वीरः कुशध्वजः। पितरः माम् ज्येष्ठम् अभिषिच्य, भारं मम उपन्यस्य, वनं गतः, कुशध्वजं संस्थाप्य। पितुः स्वर्गगमनानन्तरं, अहम् धर्मेण भारम् वहामि, सदा कुशध्वजम् देवसमम् स्नेहेन पश्यामि। कालेन, शक्तिमान् राजा सुधन्वा साङ्काश्यात् आगत्य मिथिलां अभ्यवष्टत्। सः माम् अब्रवीत्—“अप्रतिमं शिवधनुः सीतां च पद्मनयनीं देहि।” मया तयोः अदानात्, हे महर्षे, युद्धम् अभवत्; तत्र युद्धे, मम सामना कृत्वा सुधन्वा राजा हतः। सुधन्वानं हत्वा, राजर्षे, साङ्काश्ये वीरं कुशध्वजम् अभिषिच्य। एषः मम अनुजः, अहम् ज्येष्ठः, हे महर्षे; परमसुखेन उभे कन्ये दास्यामि, ऋषिस्रेष्ठ। शुभमस्तु; अहम् सीतां रामाय, उर्मिलाम् लक्ष्मणाय ददामि—मम कन्या सीता देवकन्यासमाना, वीर्यशुल्का।