इक्ष्वाकुवंशे कुक्शिनामकः पुण्यात्मा राजा प्रसिद्धः आसीत्। तस्मात् कुक्शेः पुत्रः विकुक्शिः जातः, यः तेजस्वीः कीर्तिमान् च आसीत्। विकुक्शेः पुत्रः बाणः महाबलवान् दीप्तिमान् च अभवत्; बाणात् च महाबलवान् अनरण्यः समुत्पन्नः। अनरण्यस्य पुत्रः पृथुः जातः; पृथोः त्रिशङ्कुः, त्रिशङ्कोः पुत्रः धुन्धुमारः महायशाः अभवत्। धुन्धुमारात् महाबलवान् युवनाश्वः महारथः जातः; युवनाश्वस्य पुत्रः माण्डाता पृथिव्याः अधिपतिः अभवत्। माण्डातुः पुत्रः सुसन्धिः आसीत्; सुसन्धेः द्वौ पुत्रौ जातौ—ध्रुवसन्धिः च प्रसेनजित् च। ध्रुवसन्धेः नाम्ना प्रसिद्धः भरतः अभवत्; भरतस्य महाबलवान् असितः पुत्रः जातः। तस्मिन् काले असितस्य शत्रवः—हैहयाः, तालजङ्घाः, शशबिन्दवः च—विरुद्धाः अभवन्। सः राजा तैः युद्धे निर्जितः, भार्याभिः सहितः हिमालयं जगाम। असितः राजा दुर्बलः सन् स्वकाले देहं त्यक्तवान्; उभे अपि तस्य भार्ये गर्भिण्यौ अभवताम् इति श्रूयते। तासु एकया गर्भनाशाय सगरः सहभार्यायै दत्तः; तदा रम्ये पर्वते मुनिः तुष्टिम् उपगतः। हिमालये भृगुवंशसम्भूतः च्यवनो नाम मुनिः आश्रयणम् अकरोत्; तत्र एकाऽर्यपुत्री दिव्यतेजस्विनी सा भृगवं प्रति जगाम। सा कमलपत्रनयना उत्तमपुत्रकामिनी मुनिम् उपगम्य प्रणम्य कालिन्दी नाम्ना तम् अभिवाद्य स्थितवती। तदा मुनिः ताम् उत्तमपुत्रकामिनीं पुत्रोदयकाले उवाच—"तव गर्भे, आर्ये, धर्मात्मा महाबलवान् पुत्रः भविष्यति।" पुनः उवाच—"त्वत्तः शीघ्रं महाबलपराक्रमवान् तेजस्वी पुत्रः भविष्यति; गर्भे सह दुःखं मा कृथाः, हे कमललोचने।" सा राजकन्या च्यवनं प्रणम्य पतिसंयुक्ता धर्मपत्नी सती, पतिसंयोगाभावेऽपि, पुत्रं प्रसूतवती। किन्तु सा स्वसतीषु ईर्ष्यया गर्भनाशाय किञ्चन औषधं दत्तवती, तथापि तेन औषधेन सह सगरः जातः। सगरस्य पुत्रः असमञ्जः, असमञ्जात् अंशुमान्, अंशुमतः दिलीपः, दिलीपस्य भगीरथः अभवत्। भगीरथस्य ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रसिद्धः प्रवृद्धः नरभक्षकः अभवत्। प्रवृद्धात् कल्माषपादः, कल्माषपादात् शङ्खनः, शङ्खनस्य सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः अभवत्। अग्निवर्णस्य शिघ्रगः, शिघ्रगस्य मरुः, मरोः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकस्य अम्बरीषः अभवत्। अम्बरीषस्य पुत्रः राजा नहुषः, नहुषात् ययातिः, ययातेश्च नाभागः अभवत्। नाभागस्य पुत्रः अजः, अजात् दशरथः, तस्मात् दशरथात् रामलक्ष्मणौ भ्रातरौ जातौ। एवं प्राचीनः शुद्धः धर्मिष्ठः सत्यवादीरन्वयः इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः नृपतीनां श्रेष्ठः आसीत्। रामलक्ष्मणयोः कृते, हे नृपते, अहं तव कन्यां याचे; तौ सम्यगर्हौ स्वयमेव दातव्या, हे नरश्रेष्ठ, योग्येभ्यः एव। इदानीं वाल्मीकि-रामायणे बालकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः शृणु। एवं उक्ते जनकः कृताञ्जलिः प्रत्युवाच—"स्वस्ति अस्तु; त्वं अस्माकं वंशस्य वृत्तान्तं श्रोतुम् अर्हसि।" कन्यादाने हि, हे महर्षे, वंशः स्वयमेव जातेन सम्यक् उद्घाटनीयः; तं शृणु, हे बुद्धिमन्। त्रिषु लोकेषु स्वकर्मभिः प्रसिद्धः धर्मात्मा राजा निमिः नाम आसीत्। तस्य पुत्रः मिथिः, मिथेः पुत्रः जनकः, स एव प्रथमः जनकः; जनकात् उदावसुः अभवत्। उदावसोरपि धर्मात्मा नन्दिवर्धनः पुत्रः जातः; नन्दिवर्धनस्य सुकेतुः नाम महाबलवान् पुत्रः अभवत्। सुकेतोरपि धर्मात्मा महाबलवान् देवरातः जातः; स एव देवरातः बृहद्रथः इति प्रसिद्धः आसीत्। बृहद्रथस्य महावीरः वीर्यवान् पुत्रः, महावीरस्य सुदृढिः स्थिरधीरः च अभवत्। सुदृढेः अपि धर्मात्मा महात्मा धृष्टकेतुः जातः; धृष्टकेतोः राजर्षेः हर्यश्वः नाम प्रसिद्धः अभवत्। हर्यश्वस्य मरुः, मरोरपि प्रतिन्धकः, प्रतिन्धकस्य धर्मात्मा कीर्तिरथः अभवत्। कीर्तिरथस्य देवमीढः, देवमीढस्य विबुधः, विबुधस्य महीधरकः पुत्रः जातः। महीधरकस्य महाबलवान् कीर्तिरातः पुत्रः अभवत्; कीर्तिरातस्य राजर्षेः महारोमा पुत्रः अभवत्। महारोमात् धर्मात्मा स्वर्णरोमा, स्वर्णरोमात् राजर्षेः ह्रस्वरोमा पुत्रः अभवत्। तस्य धर्मज्ञस्य महात्मनः द्वौ पुत्रौ आस्ताम्; अहं ज्येष्ठः, मम भ्राता वीर्यवान् कुशध्वजः नाम। पितरि मम वृद्धे स्वर्गं गते, अहं ज्येष्ठः राजा अभिषिक्तः, भारं मयि न्यस्य, सः पिताऽरण्यं गतः, कुशध्वजं राज्ये स्थापयामास। तदा अहं धर्मतः भारं बिभ्राणः सदैव देवतुल्यं भ्रातरं कुशध्वजं स्नेहेन पश्यामि। एवं रामस्य च जनकस्य च वंशवृत्तान्तः पुण्यः, दीर्घः, धर्मप्रधानः कथितः।