रात्रिचराणां प्रमुखः माली, रथं विहाय, महागदां गृहीत्वा पर्वतशिखरात् पतन्तं सिंहमिव वेगेन प्रावर्तत। स गदया गरुडाधिपतिं ललाटे प्राहरत्, यथा कालः स्ववज्रेण प्रभुं ताडयेत्, इन्द्र इव पर्वतम् आहतवान्। मालिना गदया भीमेनाभिहतः गरुडः पीडया विवर्त्य युद्धभूमिं त्यजन्, देवः तत्रैव निवृत्तः। तदा माल्यपृष्टे गरुडेन, राक्षसैः महाशब्दः प्रादुरभूत्, जयघोषेण निनदन्तः। तं राक्षसानां निनदं महाघोषं श्रुत्वा, हरिवाहनानां अनुजो, क्रुद्धो विहगाधिपः, पार्श्वे स्थित्वा, अपसृत्यापि, मालिं जिघांसुः चक्रं प्राहिणोत्। तत् चक्रं सूर्यबिम्बसमप्रभं, स्वप्रभया द्यां दीपयत्, कालचक्रमिव मालेशिरसि पतितम्। तेन चक्रेण छिन्नं राक्षसाधिपशिरः, रुधिरस्रवन्, राहोः शिरः पतितमिव भूमौ पतितम्। तदा सुराः प्रमोदिताः, प्राणाः प्रमुदिताः, सिंहनादः समुत्थितः, "साधु साधु" इति स्तुवन्तः देवप्रशंसकाः। मालिं निहतम् दृष्ट्वा सुमाली मालयश्च शोकात् संतप्तौ, स्वबलैः सहितौ लङ्कां प्रतिजग्मतुः। ततः गरुडः आश्वस्तः पूर्ववत् प्रत्यागत्य, क्रुद्धः पक्षवातेन राक्षसान् व्यधमत्। केचित् चक्रेण कमलोपमाननान् छिन्नाः, केचित् गदया वक्षांसि भग्नानि, केचित् हलदण्डेन ग्रीवाः दुर्बलिताः, केचित् मुसलप्रहारैः शिरांसि विदारितानि। अन्ये राक्षसाः खड्गेन छिन्नाः, अन्ये बाणपीडिताः, शीघ्रं दिवः पतित्वा सागरजलम् अगच्छन्। नारायणः धनुष्कोट्या मुक्तैः बाणवर्षैः रात्रिचरान् विदारयन्, तेषां विमुक्तकेशान् विद्युत्पातैः मेघानिव व्यपोहयत्। तदानीं सेना, छत्राणि भग्नानि, शस्त्राणि पतितानि, वस्त्राणि बाणैः विक्षिप्तानि, अन्त्राणि निष्क्रान्तानि, चक्षूंषि भीत्या परिवर्तन्ति, इति अधिकतरं व्याकुला बभूव। रात्रिचराणां सिंहानां च निनदः, तेषां च धावनम्, सिंहेन गजाः यथा पुरा निपातिताः, तद्वत् समुत्थितः। कपिबाणवर्षैः संयताः रात्रिचरमेखलाः, स्वबाणवर्षं विसृजन्त्यः, वातेन भग्नमेघाः इव पलायिताः। राक्षसाधिपानां केचन चक्रप्रहारैः शिरांसि छिन्नानि, केचन गदया गात्राणि भग्नानि, केचन विविधैः प्रहारैः अङ्गानि विदारितानि, गिरिशिखराणि वज्राहतानि इव निपेतुः। रात्रिचराः रत्नहारकुण्डलभूषिताः, मेघश्यामाः, निरन्तरं पतन्तः नीलगिरयः पतन्त इव दृष्टाः। पद्मनाभः तां सेनां पृष्ठतः विदारयन् यदा तस्थौ, तदा माल्यवान् समुद्रमिव तीरं प्रति निवृत्तः। स रात्रिचरः, कोपात् रक्तलोचनः, विकीर्णकेशः, पद्मनाभं परमपुरुषं इदं वचनं उवाच— "नारायण, त्वं न प्राचीनं युद्धधर्मं जानासि; भयभीतान् युध्युम् अनिच्छन्तान् अपि अस्मान् त्वं हंसि। यः युद्धे निवृत्तं हन्ति, देव, स पापकृत्, पुण्यैः प्राप्यं स्वर्गं न लभते। यदि युद्धे त्वया साहसिकं मनः अस्ति, शङ्खचक्रगदाधर, अहं समागतः, स्वबलं दर्शय।" माल्यवानं पर्वतमिव स्थितं दृष्ट्वा, देवाधिपतेः अनुजो बलवान् राक्षसाधिपं प्रत्युवाच— "ये देवाः त्वत्तः भीताः, तेषां रक्षां राक्षसान् निहत्य प्राप्तवान्, स व्रतो मया पाल्यः। देवप्रियं कर्तव्यं मम सदा, प्राणान् दत्त्वापि; अतः सर्वान् हन्तास्मि, युष्मान् पातालमुपेत्यापि।" राक्षसाधिपः कोपसमन्वितः, पद्मनयनं देवदेवं एवं वदन्तं श्रुत्वा, शूलं बाह्वोः मध्ये विदारयामास। माल्यवतः बाहुसंभूतः शूलः, घंटानिनादः, हरिचरिते वज्रनिभः, शतविद्युत्प्रकाशितमेघमिव हरिवक्षसि बभौ। ततः प्रियं शूलधारिणः, पद्मनयनः हरिः, तं शूलं गृहीत्वा माल्यवते प्राक्षिपत्। तत् शूलं स्कन्दस्य मुक्तमिव, गोविन्दहस्तात् निसृष्टमिव, महेन्द्रवज्रः अञ्जनगिरिं प्रति यथा, राक्षसं प्रति व्यग्रहात्। तत् शूलं राक्षसाधिपस्य विस्तीर्णवक्षसि, हारभारसमुज्ज्वलिते, वज्रः शिखरं यथा, पतितम्। तेन प्रहारेण कवचं भग्नं, माल्यवान् तमसि निमग्नः, पुनः स्थैर्यं प्राप्तः, अचलः पर्वत इव स्थितवान्। ततः कृष्णायसशूलं बहुप्रश्वासयुक्तं गृहीत्वा, देवस्य उरसि बलवत् प्राहिणोत्। तथैव रुधिरार्द्रः रात्रिचरः वासवभ्रातुर् अङ्गे मुष्टिप्रहारं कृत्वा, धनुष्कोट्याः दूरीकृत्य विवर्तितः। तदा दिवि महाशब्दः उत्पन्नः, "साधु साधु" इति घोषः। राक्षसः विष्णुं प्रहृत्य, गरुडं अपि ताडितवान्। ततः वैनतेयः कोपसमन्वितः, पक्षवातेन राक्षसं ताडयामास, यथा तीव्रः वातः शुष्कपर्णसमूहं वितरति। तस्य ज्येष्ठं पक्षवातेन नीतं दृष्ट्वा, सुमाली स्वबलैः सहितः लङ्कां प्रतिपेदे। माल्यवान् अपि पक्षवातवेगेन नीतः, स्वबलं संगृह्य, लज्जया आवृतः लङ्कां जगाम। एवं पद्मनयन, हरिणा पुनः पुनः तेषां राक्षसानां युद्धे पराजयः कृतः, तेषां प्रमुखाः निहताः।