ततः राक्षसः, गर्वेन च कोपेन च पूर्णः, महान् निनादं कुर्वन् अग्रे अभ्यधावत्, यथा राक्षसान् पुनः जीवन्तः इव अभवत्। सः राक्षसः, भारीभूषणैः भूषितं भुजं उत्तोल्य, गजः इव कम्पयन्, हर्षनिनादं चक्रे, यथा विद्युत्समेतः जलदः गर्जति। सुमालिः गर्जन्, तस्य शिरः दीप्तकुण्डलैः शोभितम्, सारथिना छिन्नम्; तस्य राक्षसस्य अश्वाः विस्मयमूढाः अभवन्। तैः विमूढैः अश्वैः, राक्षसाधिपः सुमालिः, चक्रवातः इव, यथा चित्तहीनः पुरुषः असंयमितैः इन्द्रियैः क्षिप्यते, तथा परिभ्रमितः। तदा महाबाहुः विष्णुः, रणभूमौ अवतर्य, अश्वहीनस्य सुमालिः रथं समीपं जगाम। मालिः, सज्जीकृतः, धनुः शरैः समालम्ब्य, वेगेन अभ्यधावत्; मालिनः धनुषः सुवर्णभूषिताः शराः, विहंगरथाः इव, हरिं ताडयामासुः, यथा क्रौञ्चपक्षिणं प्रविशन्ति। मालिना मुक्तसहस्रशरैः समाक्रान्तः अपि, विष्णुः संग्रामे न व्याकुलः अभवत्, यथा जितेन्द्रियः दुःखैः न विक्रियते। ततः, धनुर्ज्यां निनादयन्, पुण्यात्मा प्रजापतिः, शत्रुनाशनः, मालिं प्रति शरवर्षं मुमोच। ते शराः, वज्रविद्युत्सदृशदीप्तयः, मालिनः शरीरं ताडयन्तः, तस्य रुधिरं पिबन्तः, यथा नागाः सुधां पिबन्ति। मालिं पराजित्य, शङ्खचक्रगदाधरः तस्य किरीटं, ध्वजं, धनुः, अश्वांश्च निपातितवान्। रथहीनः मालिः, निशाचरश्रेष्ठः, गदां गृहित्वा, पर्वतशिखरात् सिंहः इव, वेगेन धावन्। गदया मालिः गरुडाधिपतिं ललाटे ताडयामास, यथा मृत्युः तं वज्रेन ताडयेत्, इन्द्रः पर्वतं ताडयेत्। मालिनः गदाघातेन, गरुडः पीडितः, वेदनया व्याकुलः, युध्यतः देवः निवृत्तः। गरुडः मालिं परित्यज्य, राक्षसैः जयघोषः महान् उत्पन्नः। राक्षसाणां कोलाहलं श्रुत्वा, हरिवाहस्य अनुजः—तत् श्रुत्वा, पक्षिराजः कोपितः, हरिः, विवृतं स्थित्वा, चक्रं मालिं प्रति प्रेषयामास, हन्तुं संकल्प्य। तत् चक्रं, सूर्यमण्डलसदृशं, स्वदीप्त्या आकाशं प्रकाशयन्, कालचक्रं इव, मालिनः शिरः ताडयामास। राक्षसाधिपस्य शिरः, चक्रच्छेदितम्, रक्तप्रवाहं कुर्वन्, राहोः शिरः पतितम् इव, भूमौ अपतत्। ततः सर्वे देवाः हर्षिताः, प्राणोत्कम्पिताः, सिंहनादः अभवत्, “साधु साधु” इति स्तुत्यैः घोषः। मालिं हतम् दृष्ट्वा, सुमालिः माल्यवान् च, शोकात् अभिभूतौ, सेनया सह लङ्कां प्रत्यक्षं पलायितौ। ततः गरुडः, आश्वासितः, यथापूर्वं प्रत्यागतः, कोपितः, पवनवेगेन राक्षसान् दूरं प्रेषयामास। केचित् चक्रच्छेदितपद्ममुखाः, केचित् गदाघातकृत्तवक्षसः, केचित् हलघातक्लिष्टग्रीवाः, केचित् मुसलच्छिन्नशिरसः अभवन्। केचित् खड्गेन विदारिताः, केचित् शरैः पीडिताः, शीघ्रं आकाशात् समुद्रजलं पतिताः। नारायणः धनुषा मुक्तशरवर्षैः निशाचरान् विदारयामास, तेषां स्रस्तकेशाः वज्रैः मेघान् विदारयन् इव। सेना, भग्नछत्रा, पतितायुधा, शरैः विक्षिप्तवस्त्रधारिणी, स्रस्तांत्रा, भयविलोलनेत्रा, अधिकं विक्षिप्तवती। निशाचराणां गर्जनाः, हस्तिनां च आक्रन्दाः, सिंहेन पुरातनः यथा हस्तीन् निपातयेत्, तथैव समवदन्। कपिशरवर्षेण निरुद्धाः निशाचरमेखलाः, स्वशरवर्षं विसृज्य, वातेन विक्षिप्ताः मेघाः इव पलायिताः। राक्षसाधिपतयः, चक्रच्छिन्नशिरसः, गदाघातकृत्तदेहाः, विविधैः प्रहारैः भग्नाङ्गाः, पर्वतान् निपातितान् इव पतिताः। निशाचराः, मणिकुण्डलैः भूषिताः, वर्षमेघसदृशश्यामाः, सततं पतन्तः, नीलपर्वतान् पतन्तः इव दृश्यन्ते। पद्मनाभः सेना को पश्चात् निपात्य, माल्यवान् प्रतिनिवृत्तः, यथा समुद्रः तीरं गच्छति। निशाचरः, क्रोधात् रक्तलोचनः, विकीर्णकेशः, पद्मनाभं परमपुरुषं प्रति इदं वचनं उवाच— “नारायण, त्वं वीरधर्मं न जानासि; भयभीतान् अनिच्छतः च हन्ति, यथा अन्यान्। युद्धे निवृत्तं हन्ति, देवत्वहीन, पापं करोति, न पुण्येन स्वर्गं प्राप्नोति। यदि युद्धे त्वं वीरः, शङ्खचक्रगदाधारिन्, अहं स्थितः—शक्तिं दर्शय।” माल्यवानं स्थितं पर्वतसदृशं दृष्ट्वा, देवाधिपस्य अनुजः शक्तिमान् राक्षसाधिपं उवाच—“देवानां भयभीतानां तवात् राक्षसान् हत्वा, आश्वासं दत्तवान्; तं व्रतम् अहं पालयामि। देवप्रियं कर्तव्यं, प्राणैरपि, तस्मात् सर्वान् हनिष्यामि, अधस्तात् पतितान् अपि।” राक्षसाधिपः कोपितः, पद्मनाभं देवदेवं इति भाषमाणं शृण्वन्, तं बाह्वोः मध्ये शूलं प्रक्षिप्य ताडयामास। माल्यवानः बाहुतेन मुक्तं शूलं, घंटानिनादं कुर्वन्, हरिवक्षसि शतविद्युत्संयुक्तमघनं इव, दीप्तिमान् अभवत्। ततः शूलधारिणः प्रियतमा, पद्मनेत्रः हरिः, तं शूलं गृहित्वा, माल्यवानं प्रति प्रक्षिप्य प्रहारं अकरोत्। एवं राक्षसदेवयुद्धे, विष्णुना राक्षसाः पराजिताः, देवाः हृष्टाः, लङ्कायाः राक्षसाधिपाः पलायिताः, गरुडः पुनः विजयी, राक्षसाः भग्नाः, महायुद्धे देवैः जयः प्राप्तः।