यदा धर्मात्मा वसिष्ठः मम पक्षे क्रमशः वदिष्यति इति दशरथः मौनम् उपगच्छत्, तदा पूज्यः वसिष्ठः मुनिः सभायाम् अवदत्। सः वसिष्ठः सर्वान् उपसथाय, ब्रह्मा—योऽनादिः, नित्यः, शाश्वतः, अव्ययः—स्मार्तवैदेहाय पुरोहितानां सन्निधौ वाक्यम् अवदत्। तस्मात् मारिचिः अभवत्; मारिचेः कश्यपः पुत्रः; कश्यपात् विवस्वान्; विवस्वतः मनुः, वैवस्वतः इति प्रसिद्धः, अभवत्। मनुः पुरातनः प्रजापतिः, तस्य पुत्रः इक्ष्वाकुः; इक्ष्वाकुः अयोध्यायाः प्रथमः राजा इति विज्ञायेत्। इक्ष्वाकोः प्रसिद्धः पुत्रः कुक्शिः; कुक्शेः पुत्रः विकुक्शिः अभवत्। विकुक्शेः बाणः, महाबलः, तेजस्वीः पुत्रः अभवत्; बाणात् अनरण्यः, महाबलः, तेजस्वीः अभवत्। अनरण्येः पृथुः; पृथोः त्रिशङ्कुः; त्रिशङ्कोः पुत्रः धुन्धुमारः, महाकीर्तिमान् अभवत्। धुन्धुमारात् महाबलः युवनाश्वः, महान् रथी, अभवत्; युवनाश्वस्य पुत्रः मान्धाता, भूमिपतिः, अभवत्। मान्धातुः प्रसिद्धः सुसन्धिः अभवत्; सुसन्धेः द्वौ पुत्रौ: ध्रुवसन्धिः च प्रसैनजित् च। ध्रुवसन्धेः प्रसिद्धः भरतः अभवत्; भरतस्य महाबलः असितः अभवत्। असितस्य शत्रवः समुत्थिताः: हैहयाः, तालजङ्घाः, शशबिन्दवः च वीर्यवन्तः। तैः युद्धे असितः पराजितः, तदा सः पत्न्यः सहितः हिमालयं गतः। असितः दुर्बलः मृत्युम् उपगच्छत्; उभे पत्न्यः गर्भिण्यः अभवन् इति कथ्यते। एकया गर्भनाशाय सगरः सहपत्नीं दत्तः; तत्र हिमालये सुन्दरे मुनिः हृष्टः अभवत्। भर्गवः नाम च्यवनः हिमालये शरणम् अगच्छत्; तत्र एकः कुलीनः स्त्री, देववत् दीप्तिमती, भर्गवम् उपगच्छत्। कमलदलाक्षी, उत्तमपुत्रकामना, मुनिम् नमस्कृत्य, कलिन्दी सः अभिवाद्य। मुनिः ताम् पुत्रोत्पत्तौ उवाच—"तव गर्भे, हे कुलीनि, धर्मात्मा महाबलः पुत्रः जायते।" "महाबलः, तेजस्वीः पुत्रः शीघ्रं जायते; गर्भसहितम्, हे कमलाक्षि, मा शोकम् कुरु।" च्यवनं नमस्कृत्य, राजकुमारी, पतिसंयुक्ता, पत्युः वियोगे अपि पुत्रम् अजनयत्। किंतु सहपत्नी-स्पर्धया तस्यै गर्भनाशाय औषधम् दत्तम्; तथापि तेन औषधेन सह सगरः उत्पन्नः। सगरस्य पुत्रः असमञ्जः; असमञ्जात् अंशुमान्; दिलीपात्, अंशुमानस्य पुत्रात्, भागीरथः अभवत्। भागीरथात् ककुत्स्थः; ककुत्स्थात् रघुः; रघोः प्रसिद्धः प्रवृद्धः, नरभक्षकः, अभवत्। तस्मात् कल्माषपादः; कल्माषपादात् शङ्खनः; शङ्खनस्य पुत्रः सुदर्शनः; सुदर्शनस्य अग्निवर्णः अभवत्। अग्निवर्णस्य पुत्रः शीघ्रगः; शीघ्रगस्य पुत्रः मरुः; मरुतः प्रशुश्रुकः; प्रशुश्रुकात् अम्बरीषः। अम्बरीषस्य पुत्रः राजा नहुषः; नहुषात् ययातिः; ययातेर् नाभागः। नाभागस्य पुत्रः अजः; अजात् दशरथः; दशरथात् रामः लक्ष्मणः च भ्रातरौ अभवत्। एषः प्राचीनः, शुद्धः, धर्मिष्ठः, इक्ष्वाकुवंशजः, वीर्यवान्, सत्यवादी राजवंशः। रामलक्ष्मणयोः कृते, हे नृपते, तव कन्यां याचामि; तौ समाः, योग्याः, उत्तमपात्रे, तस्यै देयम् इति त्वं चिन्तय। एवं सप्तत्येकसर्गः श्रीवाल्मीकिरामायणे बालकाण्डे श्रूयताम्। एवं उक्तः जनकः, अञ्जलिं कृत्वा, प्रत्यवदत्—"भवतु, त्वं वंशवृत्तान्तम् श्रोतुम् अर्हसि।" कन्यादाने, हे श्रेष्ठमुने, वंशः स्वयमेव वंशजेन सम्पूर्णः उद्घोषितव्यम्; शृणु, हे विप्र। त्रिषु लोकेषु कर्मभिः प्रसिद्धः राजा निमिः, धर्मात्मा, सर्वेषु प्राणिषु श्रेष्ठः, अभवत्। तस्य पुत्रः मिथिः; मिथेः जनकः; सः प्रथमः जनकः; जनकात् उदावसुः। उदावसोर् धर्मात्मा नन्दिवर्धनः; नन्दिवर्धनस्य महाबलः सुकेतुः। सुकेतुतः धर्मात्मा, महाबलः देवरातः; देवरातः राजर्षिः, बृहद्रथः इति प्रसिद्धः। बृहद्रथस्य पुत्रः वीर्यवान् महावीरः; महावीरस्य पुत्रः सुधृतिः, स्थिरः, साहसी च। सुधृतितः धर्मात्मा धृष्टकेतुः, महात्मा; धृष्टकेतु राजर्षिः, प्रसिद्धः हर्यश्वः अभवत्। हर्यश्वस्य पुत्रः मरुः; मरुतः प्रतिन्दकः; प्रतिन्दकात् धर्मात्मा कीर्तिरथः राजा अभवत्। कीर्तिरथस्य पुत्रः देवमीढः; देवमीढस्य पुत्रः विभुधः; विभुधस्य महीध्रकः अभवत्। महीध्रकस्य पुत्रः महाबलः कीर्तिरातः; कीर्तिरातात् राजर्षिः महारोमा अभवत्। एवं दशरथजनकयोः वंशावली, धर्मपरम्परा, मुनिसभायाम् आदरपूर्वम् उच्यते।