ततः सुरम्ये नभसि प्रजाः क्रमशः विहायसा गच्छन्त्यः दृष्टाः। महद् गृध्रचक्रम् अपि प्रादुरासीत्, येषां मुखेभ्यः वह्निः निष्पतन् दृश्यते स्म। राक्षसानां तु उपरि दिवि ज्वलनचक्रं प्रवर्तते स्म, द्युतिमान् सुदर्शनसदृशम्। रक्तपादाः कपोताः, भासाः च, आकुलिताः दिशः सर्वतः प्रसृताः। एतानि भयप्रदानी अपशकुनानि अवज्ञाय, बलदर्पसमन्विताः राक्षसाः मृत्युपाशेन बद्धाः, न निवर्तन्तः, सम्यग् अग्रे प्रस्थिता अभवन्। तेषां अग्रे महाबलिनः मलयवान्, सुमाली, मली च, यज्ञानां वह्निवत् नेतारः अभवन्। सर्वे निशाचराः मलयवतः समन्तात् संगता, पर्वतं यथा, सन्दृश्यन्ते स्म; यथा देवाः स्वस्रष्टारं समुपासते। राक्षसराजस्य सा महानी सेना, घनघोषनिनादवती, जयलुब्धा, मलीनायक्या, देवानां पुरं प्रति प्रस्थिता। तदा देवदूतवचनात्, राक्षसैः कृतसमारम्भं श्रुत्वा, महाबलः नारायणः संग्रामे प्रवेष्टुं मनसि निश्चितवान्। सः धनुः तूणीरं च आदाय, गरुडस्य पृष्ठे स्थितः, दिव्यकवचं सहस्रसूर्यसमप्रभं समारोप्य, पद्मनाभः तत्र विराजमानः। ततः, हे कमलनयन, सः शुद्धतूणीरौ बाणपूरितौ बध्नन्, खड्गं कटिसूत्रं च धारयन्, सज्जीकृतः अभवत्। गरुडं पर्वताकारं समारुह्य, भगवान् शीघ्रं राक्षसविनाशाय प्रस्थितवान्। हरिः श्यामवर्णः, पीताम्बरधरः, स्वर्णशृङ्गिणि पर्वतशिखरे विद्युत्संपृक्तमेघ इव, गरुडपृष्ठे शोभते स्म। सिद्धैः, दिव्यर्षिभिः, महोरगैः, गन्धर्वैः, यक्षैः च स्तुत्यः, सः चक्रखड्गधनुःशङ्खधरः, असुरसेनानायकेषु समुपस्थितः। राक्षसराजस्य सा सेना, पताकाविच्छित्तिका, आयुधविसृत्तिका, गरुडपक्षवातेन विक्षिप्ता, शिलाहतानीलपर्वतसङ्घ इव कम्पमाना अभवत्। तत्र निशाचराः सहस्रशः, रक्तमांसलेपितैः श्रेष्ठायुधैः बाणैः च, प्रलयानलसदृशैः, माधवम् अभितः परितः समन्तात् प्रहारयन्तः दृष्टाः। राक्षसाः मेघघोषनिनदेन, पर्वतसमानं नारायणं बाणवर्षैः संववर्षुः, यथा मेघाः पर्वते वर्षन्ति। कृष्णपीतानां तथा श्वेतानां रजनीचरश्रेष्ठानां मध्ये विष्णुः, अञ्जनाचलमिव जलदघनैः संवृतः, स्थितः। यथा टिट्टिभाः क्षेत्रे, मक्षिका पर्वते, मधुपाः मधुपात्रे, मकराः समुद्रे च समन्तात् प्रवर्तन्ते—एवं राक्षसाणां धनुषो निष्क्रान्ताः बाणाः, वाताशनिसमाः, हरेः शरीरे, यथा प्रलये लोकाः, प्रविशन्ति स्म। रथ्यश्च गजाश्च हयाश्च खे स्थिताश्च, रथिनः गजवाहिनः अश्वारोहिणः पदातयश्च, संग्रामे प्रवृत्ताः। राक्षसराजानः पर्वतसमानदेहाः, हरेः उपरि बाणैः शूलैः तोमरैः च प्रहरन्तः, द्विजस्य प्राणायामे यथा श्वासविघ्नः, तथा तम् अकम्पयन्। निशाचरैः, यथा मीनैः सागरः, अभिहतः, सः दुर्धर्षः शार्ङ्गं धनुः समाकृष्य, राक्षसांश्च बाणैः व्यधात्। विष्णुः, मनोजवैरशनि-प्रख्यैः तीक्ष्णैः बाणैः, शतशः सहस्रशः च राक्षसान् छित्त्वा निपातितवान्। सः परमपुरुषः, बाणवृष्टिं वात इव वर्षधारां निवार्य, महाशङ्खं पाञ्चजन्यं प्रबलं प्रघोषयन्। तेन हरेः प्रचण्डेन शङ्खनिनादेन त्रैलोक्यं कम्पितमिव, भयंकरः शब्दः उत्पन्नः। तस्मिन्नेव राक्षसाः शङ्खध्वनिना सिंहेन मत्तगजेभ्यः यथा भयं, भयाकुलाः अभवन्। अश्वाः च तेन ध्वनिना उत्साहहीनाः, स्थितुं न शेकुः; गजसदृशाः अभवन्; रथस्थाः च राक्षसाः शङ्खनिनादेन दुर्बलाः भूत्वा रथात् पतिताः। शार्ङ्गधनुषः निष्क्रान्ताः शराः, अशनिसदृशाग्राः, राक्षसान् विदार्य, सुविलग्नपक्षाः भूमौ अपतन्। संग्रामे नारायणहस्तनिर्गतैः बाणैः विदारिताः राक्षसाः, वज्राहतपर्वताः इव, भूमौ पतिताः। विष्णोः चक्रविक्षतेषु शत्रुशरीरेषु, रक्तधाराः, सुवर्णधाराः पर्वतेषु इव, स्रवन्त्यः दृष्टाः। शङ्खशार्ङ्गायुधनिनादः, राक्षसानां च क्रन्दनम्, विष्णोः प्रचण्डनिनादेन समन्तात् अतिच्छन्नम्। हरिः, बाणैः तेषां शिरांसि, ध्वजांश्च, धनूंषि, रथान्, पताकाः, तूणीरांश्च छित्त्वा, संग्रामे प्रचण्डः अभवत्। यथा सूर्यरश्मयः, यथा सागरतरङ्गाः, यथा शेषेन्द्रेण कम्पिता गिरयः, यथा जलधरप्रवृत्ताः प्रवाहाः—एवं शार्ङ्गधनुषः निष्क्रान्ताः बाणाः नारायणेन शतशः सहस्रशश्च शीघ्रं प्रवृत्ता अभवन्। यथा शरभेण सिंहाः, सिंहैः गजाः, गजैः व्याघ्राः, व्याघ्रैः चित्रकाः निपात्यन्ते—यथा श्वभिः चित्रकाः, मर्कटैः श्वानाः, मार्जारेण सर्पाः, सर्पैः मूषकाः हन्यन्ते—एवं सर्वे राक्षसाः विष्णुना महाबलेन भग्नाः; केचन पलायमानाः, केचन भूमौ निपतिताः। मधुसूदनः सहस्रशः राक्षसान् हत्वा, रणभूमिं देवपतिरिव जलधरेण पूरितवान्। राक्षससेना, नारायणबाणैः भग्ना, शङ्खनिनादेन च कम्पिता, लङ्कां प्रतिप्रयता अभवत्। राक्षससेनायां भग्नायां, नारायणबाणैः निपातितायां, सुमाली हरेः प्रति संग्रामे बाणवृष्ट्या प्रतितस्थौ। सः तम् आदित्यं मेघैः यथा आच्छादयति, एवं बाणैः आच्छाद्य, बलसम्पन्नैः राक्षसैः सह पुनः उत्साहं प्राप।