ततः धर्मात्मा दशरथः मन्त्रिभिः सह तत्र स्थितः, रघुवंशवर्धनं दुर्जयं पुत्रैः मन्त्रिभिश्च सहितं सत्कारस्थानं आनयितुम आज्ञापयामास। तत्र गत्वा सः मन्त्रिप्रधानः जनकं दृष्ट्वा शिरसा नमस्कृत्य तम् इदं वचनम् अब्रवीत्— "अयोध्याधिपतेः, मिथिलाधिपः जनकः त्वां द्रष्टुम् इच्छति। सः त्वां सहाचार्यैः पुरोहितैश्च मिलितुं कृतनिश्चयः।" मन्त्रिप्रधानस्य वचः श्रुत्वा राजा दशरथः महर्षिभिः सहितः तत्र यत्र जनकः तिष्ठति स्वबन्धुभिः सह जगाम। मन्त्रिभिः, आचार्यैः, बान्धवैः च सहितः सः नृपः तं देशं प्रति प्रस्थितः। तत्र वाक्यकुशलानां श्रेष्ठः जनकं इदं वचनम् अब्रवीत्— "महाबाहो, इक्ष्वाकुवंशस्य कुलदैवतं त्वया सुस्पष्टं ज्ञायते। सर्वेषु कार्येषु वसिष्ठो मुनिवर्यः, विश्वामित्रादिमहर्षिसंमतः, प्रवक्ता अस्ति। धर्मात्मा वसिष्ठः मम पक्षे यथाक्रमं वदिष्यति।" दशरथस्य मौनं दृष्ट्वा वसिष्ठः महर्षिः वचः अब्रवीत्। सः वसिष्ठः ब्रह्माणं, योऽव्यक्तसम्भवः, नित्यः, शाश्वतः, अजरः, अमरः, पुरोहितानां मध्ये विदेहराजाय इदं वचनं न्यवेदयत्। तस्मात् ब्रह्मणः मरीचिः अभवत्; मरीचेः कश्यपः; कश्यपात् विवस्वान्; विवस्वतः वैवस्वतः मनुः अभवत्। सः मनुः प्राचीनः प्रजापतिः, तस्य पुत्रः इक्ष्वाकुः; इक्ष्वाकुः अयोध्यायाः प्रथमः नृपः। इक्ष्वाकोः पुत्रः प्रसिद्धः कुक्शिः; कुक्शेः विकुक्शिः; विकुक्शेः बाणः; बाणस्य अनरण्यः। अनरण्यस्य पृथुः; पृथोः त्रिशङ्कुः; त्रिशङ्कोः धुन्धुमारः, यशस्वी। धुन्धुमारस्य युवनाश्वः, महाबलः महारथः; युवनाश्वस्य पुत्रः मान्धाता, भूमिपतिः। मान्धातुः सुशन्धिः; सुशन्धेः द्वौ पुत्रौ—ध्रुवसन्धिः च प्रसैनजित् च। ध्रुवसन्धेः प्रसिद्धः भरतः; भरतस्य असितः महाबलः। तस्मिन्नेव काले असितस्य शत्रवः—हैहयाः, तालजङ्घाः, शशबिन्दवः च—उदिताः। सः राजा तैः युद्धे निर्जितः, भार्याभिः सह हिमालयं गतः। असितः अल्पबलः नियोगेन कालेन मृत्युम् आप। उभे भार्ये गर्भिण्यः अभवन्। तत्र एका गर्भनाशाय सगरं सौतायै दत्तवती; तदा सुशोभने पर्वते मुनिः प्रहृष्टः अभवत्। हिमवतः शृङ्गेषु च्यवनो नाम भर्गवः आश्रयम् आप; तत्र कन्या काचित् दिव्यतेजाः भर्गवं उपगम्य, उत्तमपुत्रकामिनी, पद्मपत्रायतलोचना, प्रणम्य तम् ऋषिं कालीन्दी अभिवाद्य स्थितवती। सः मुनिः ताम् पुत्रकामिनीं दृष्ट्वा, सुतजनने, "तव गर्भे, सुभगे, धर्मात्मा महाबलः पुत्रः जायेत," इति उक्त्वा, "त्वं शोकं मा कृथाः, शीघ्रमेव महाबलः तेजस्वी पुत्रः भविष्यति," इति चोक्त्वा। सा च्यवनं प्रणम्य, पतिसंयुक्ता राजकन्या, पतिसंयोगाभावेऽपि पुत्रं प्रसूतवती। परं सौतायै द्वेषात् तस्या औषधं गर्भनाशाय दत्तम्; तथापि तेन सह सगरः जातः। सगरस्य पुत्रः असमञ्जः; असमञ्जसः अंशुमान्; अंशुमतः दिलीपः; दिलीपस्य भगीरथः। भगीरथात् ककुत्स्थः; ककुत्स्थस्य रघुः; रघोः प्रसिद्धः प्रवृद्धः, नरभक्षः। प्रवृद्धात् कल्माषपादः; कल्माषपादात् शङ्खनः; शङ्खनस्य सुदर्शनः; सुदर्शनस्य अग्निवर्णः। अग्निवर्णस्य शिघ्रगः; शिघ्रगस्य मरुः; मरोः प्रशुश्रुकः; प्रशुश्रुकस्य अम्बरीषः। अम्बरीषस्य नहुषः; नहुषस्य ययातिः; ययातेश्च नाभागः। नाभागस्य अजः; अजस्य दशरथः; दशरथात् रामलक्ष्मणौ जातौ। एवं प्राचीनः शुद्धवंशः, धर्मिष्ठः, इक्ष्वाकुकुलसम्भूतः, सत्यवादी, वीर्यशालिनः नृपतिः। तस्मात् रामलक्ष्मणयोः कृते, हे राजन्, तव कन्यां याचामि; योग्येभ्यः, समेभ्यः, उत्तमपुत्रेभ्यः दातुम् अर्हसि। एवमुक्ते जनकः अञ्जलिं कृत्वा प्रत्युवाच—"स्वस्ति अस्तु। त्वं वंशवृत्तान्तं श्रोतुम् अर्हसि। कन्यादाने वंशः स्वयमेवोक्तव्यः, तस्मात् शृणु।" त्रिषु लोकेषु कर्मणा प्रसिद्धः राजा निमिः नाम, धर्मात्मा, सर्वेषां प्राणिनां श्रेष्ठः, आसीत्। तस्य पुत्रः मिथिः; मिथेः जनकः; सः प्रथमः जनकः; जनकात् उदावसुः। उदावसोर् धर्मात्मा नन्दिवर्धनः; नन्दिवर्धनस्य वीर्यवान् सुकेतुः अभवत्। एवं तयोः वंशवृत्तान्तः महर्षिसंनिधौ धर्मेणोक्तः।