देवाः सर्वे माधुसूदनं समाश्रित्य यथार्थं प्रार्थयन्ति—“भगवन्, अस्माकं हिताय तान् राक्षसान् हन्याः; त्वमेव देवाधिदेवः, शरणागतान् रक्षस्व।” ततोऽपि वदन्ति—“चक्रेण कमलमुखान् राक्षसान् छित्वा यमाय समर्पय; भयकाले त्वमेव शरणं ददासि, अन्यः कोऽपि नास्ति।” पुनः देवाः प्रार्थयन्ति—“हे देव, युद्धे दुष्टान् गर्वितान् राक्षसान् मित्रसमूहान् अपाकुरु, यथा सूर्यः कुहं निवारयति, तथा अस्माकं भयम् अपाकुरु।” एवं देवैः संबोधितः जनार्दनः, देवदेवः, भीतानां देवतानां अभयं दत्त्वा तान् उवाच—“सुकैशः नाम राक्षसः, ईशानवरप्रभावात् गर्वितः, मम ज्ञातः; तस्य पुत्राः अपि ज्ञाताः, तेषां ज्येष्ठः माल्यवान्। ये राक्षसाः दुष्टाः सीमां उल्लङ्घितवन्तः, तान् कोपेन हनिष्यामि; देवाः, चिन्ता नास्ति।” विष्णुना एवं उक्त्वा, सर्वे देवाः प्रमुदिताः जनार्दनं स्तुवन्तः स्वगृहाणि ययुः। ततः माल्यवान् नाम रात्रिचरः, देवतानां संकल्पं श्रुत्वा, स्वयोः वीरयोः भ्रातृभ्यां इदं वाक्यं उवाच। “अमरा महर्षयः च, शक्रेण सह समागत्य, अस्माकं विनाशाय वाक्यम् उक्तवन्तः। सुकैशस्य पुत्राः, वरबलमदेन मत्ताः, सर्वत्र तीव्राः, अस्मान् अतितीव्रं कष्टम् उपद्रवयन्ति। राक्षसैः अभिभूताः स्म; तेषां दुष्टचेतसां भयात् स्वगृहे स्थितुं न अशक्नुमः।” देवाः त्र्यम्बकं प्रार्थयन्ति—“हे त्र्यम्बक, अस्माकं हिताय तान् राक्षसान् केवलं गर्जनया विनाशय; दाहकश्रेष्ठ, तान् दह।” एवं देवैः संबोधितः अन्धकवधः शिवः, शिरः हस्तं च कम्पयित्वा, उवाच—“सुकैशस्य पुत्राः युद्धे मम अभेद्याः; परं मन्त्रं दास्यामि, येन ते निश्चितं हन्यन्ते।” “चक्रगदाधरः पीतवसनः जनार्दनः हरिः नारायणः श्रीमान्—तं शरणं गच्छध्वम्।” हरात् मन्त्रं लब्ध्वा, कामारिं नमस्कृत्य, देवाः नारायणधामं गत्वा सर्वं तस्मै निवेदयन्ति। ततः नारायणः इन्द्रमुख्यैः देवैः सह उवाच—“ते देवद्विषः हनिष्यामि; चिन्ता नास्ति।” भयग्रस्तैः देवैः हरिः राक्षसश्रेष्ठानां वधं प्रतिज्ञाय उवाच—“सर्वे विचार्यताम्, किम् उचितं।” हिरण्यकशिपोः मृत्युं, तथा अन्येषां देवद्विषां—नमुचिः, कालनेमिः, संह्रादः वीरश्रेष्ठः, राधेयः मायाविशारदः, धर्मरक्षकः, यमलार्जुनः, हार्दिक्यः, शुम्भः, निशुम्भकः—एते असुराः दानवाः च बलिनः, सर्वे युद्धे प्रविष्टाः, अजेता न ज्ञाताः। सर्वे शतयज्ञकृतः, मायाविदः, शस्त्रविशारदः, शत्रुभयङ्करः। नारायणेन शतशः सहस्रशः हताः; एतद् ज्ञाय, सर्वे यथायोग्यं कुर्यात्। ततः सुमाली मालिः च माल्यवतः वाक्यं श्रुत्वा, भ्रातृवर्यं भगेन आम्शेन वा वासवमिव उवाचतुः—“वयं अधीतवन्तः, दत्तवन्तः, यज्ञकृतः, राज्यं धृतवन्तः; दीर्घायुः प्राप्तः, धर्मेण सन्निवेशितः। देवसागरं शस्त्रैः अतीत्य, अप्रतिमान् शत्रून् विजित्य, मृत्युना उत्पन्नं भयम् अधिगतवन्तः। नारायणः, रुद्रः, शक्रः, यमः च, सर्वे अस्माकं सम्मुखे स्थातुं सदा भीतः। वस्तुतः, राक्षसनाथ, विष्णोः कोऽपि कारणं नास्ति; देवदोषात् विष्णोः चित्तं व्यग्रं जातम्। अतः अद्य, सर्वे सैन्यैः समन्विताः, देववधाय प्रयत्नं कुर्याम; तेषाम् एव एष संकटः उत्पन्नः।” एवं निर्णीय, सर्वे बलवन्तः, सैन्यैः सह, युद्धाय घोषयन्ति, रात्रिचरश्रेष्ठाः। ततः, राक्षसाः, महाकायाः महाबलाः, सर्वे युद्धाय सम्प्रस्थिताः। ते रथैः, गजैः, पर्वतसमानैः अश्वैः, गर्दभैः, वृषैः, युद्धोष्ट्रैः, मकरैः, ग्राहैः, सर्पैः च निर्गच्छन्ति। मकरैः, कूर्मैः, मत्स्यैः, गरुडसमानैः पक्षिभिः, सिंहैः, व्याघ्रैः, वराहैः, मृगैः, यक्षैः च। लङ्कां परित्यज्य, बलमदेन गर्विताः, राक्षसाः देवभूमिं युद्धाय प्रयान्ति। लङ्कायाः विक्षोभं दृष्ट्वा, सर्वे तत्र निवसन्ति प्राणी भयभीताः, अत्यन्तं विषण्णाः अभवन्। रथैः शतशः सहस्रशः च शोभायुक्तैः अपनीयन्ते। राक्षसाः शीघ्रं महाप्रयत्नेन देवभूमिं प्रति प्रयान्ति; देवाः राक्षसपथं परित्यज्य निवृत्ताः। भूमौ दिवि च, कालप्रेरिताः, भीषणाः, राक्षसाधिपविनाशाय निमित्तानि प्रादुरभवन्। मेघाः अस्थि रक्तं च तप्तं वर्षन्ति; समुद्राः तीरं लङ्घयन्ति, पर्वता चलन्ति। तत्र, भीषणाः शिवाः, गर्जनमेघसदृशं हासं कुर्वन्तः, घोरं विलपन्ति।