महात्मानं धर्मनिष्ठं जनकं दृष्ट्वा, रामः शतानन्दं च परमधर्मिष्ठं जनकं च साभिवादनं कृत्वा तयोः प्रणामं अकरोत्। ततः स राजसिंहासनं शोभनं समारुह्य, भ्रातरौ तौ तेजसा समौ सहोपाविशताम्। तदनन्तरं तौ वीर्यवन्तौ भ्रातरौ प्रधानमन्त्रिणं सुदामानं शीघ्रं प्रेषयामासतुः—"गच्छ शीघ्रं, मन्त्रिप्रवर, इक्ष्वाकुश्रेष्ठं आनय।" "सुतैः मन्त्रिभिः च सह, स विजयी रघुवंशवर्धनः, आतिथ्यस्थानं प्रतिगच्छतु," इति प्रेषितः सुदामा तत्र गत्वा, अयोध्याधिपतिं ददर्श; स शिरसा प्रणम्य तं वचोऽब्रवीत्—"अयोध्येश्वर! मिथिलेशः जनकः त्वां द्रष्टुम् इच्छति।" "स त्वां, गुरुभिः पुरोहितैश्च सह, साकं द्रष्टुम् अभिलषति," इति मन्त्रिप्रवरस्य वचः श्रुत्वा, राजा मुनिभिः सह तद्वद् अभ्यगच्छत्। स बन्धुभिः सह तत्र यत्र जनकः स्थितः, मन्त्रिभिः, गुरुभिः, बान्धवैः च सहितः जगाम। तत्र वाक्यविशारदः श्रेष्ठः जनकं प्रत्युवाच—"राजन्, त्वं इक्ष्वाकुवंशस्य कुलदैवतं जानासि। सर्वेषु कार्येषु पूज्यः वसिष्ठः वक्ता भवति, विश्वामित्रेण सर्वैश्च महर्षिभिः अनुमोदितः। धर्मात्मा वसिष्ठः मम पक्षे यथाक्रमं वदिष्यति।" इति दशरथस्य मौनं दृष्ट्वा, पूज्यः वसिष्ठः वचनं जगाद। "ब्रह्मा, योऽदृश्यजन्मा, नित्यः शाश्वतः च, स पुरोहितानां सन्निधौ प्राज्ञाय वैदेहाय वाक्यम् अवदत्। तस्मात् मारीचिः जातः, मारीचेः कश्यपः सुतः, कश्यपात् विवस्वान्, विवस्वतः वैवस्वतः मनुः अभवत्।" "मनुः प्राचीनः प्रजापतिः, तस्य पुत्रः इक्ष्वाकुः; इक्ष्वाकुः अयोध्यायाः प्रथमः राजा इति विद्धि।" "इक्ष्वाकोः पुत्रः प्रसिद्धः कूक्षिः, कूक्षेः तु विकूक्षिः नाम सुतः अभवत्।" "विकूक्षेः बलवान् बाणः, बाणात् तेजस्वी अनरण्यः जातः।" "अनरण्यस्य पृथुः, पृथोः त्रिशङ्कुः, त्रिशङ्कोः धुन्धुमारः महायशाः।" "धुन्धुमारस्य यuvanāśvaḥ महाबलवान् रथी, तस्य पुत्रः मान्धाता भूमिपः।" "मान्धातुः सुशन्धिः, सुशन्धेः द्वौ पुत्रौ—ध्रुवसन्धिः च प्रसिद्धः प्रसेनजित् च।" "ध्रुवसन्धेः प्रसिद्धः भरतः, भरतात् महाबलवान् असितः।" "तस्मिन्नेव काले, हैहयाः, तालजङ्घाः, शशबिन्दवः च रिपवः अभवन्। तैः युद्धं कृत्वा, राजा निर्वासितः, पत्निभिः सह हिमालयं गतः। अल्पबलः असितराजा स्वकाले प्रायोपगमम् अप्नोत्; तस्य द्वे भार्ये गर्भिण्यौ अभवताम्। तत्र एकया सहभाव्य गर्भनाशाय सगरः सहभार्यायाः दीयते स्म; तत्र रम्ये पर्वते मुनिः हृष्टः अभवत्।" "भृगुवंशजः च्यवनः हिमालयं आश्रित्य तिष्ठन्, तत्र एकैका कुलवधू देवसमप्रभा तम् उपगम्य, उत्तमपुत्रकाम्या तं प्रणम्य, कालनदी मुनिं प्रणनाम।" "स मुनिः तां पुत्रोत्पत्तौ उत्सुकां इदं वचनं उवाच—'तव गर्भे, कुलवधू, धर्मात्मा महाबलवान् पुत्रो भविष्यति।' 'शक्तिमान् तेजस्वी पुत्रः शीघ्रं जातः स्यात्; गर्भेण सह, कमलपत्राक्षि, मा शोच।'" "च्यवनं प्रणम्य, सा राजकुमारी पतिसंयुता, पतिसंयोगं विना, पुत्रं सुषुवे। किन्तु, सौभग्यश्लाघया सहभार्याय गर्भनाशनार्थं औषधं दत्तम्; तथापि तया सह सगरः जातः।" "सगरस्य पुत्रः असमञ्जः, तस्मात् अंशुमान्, अंशुमतः दिलीपः, दिलीपात् भागीरथः।" "भागीरथात् ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः; रघोः प्रसिद्धः प्रवृद्धः नरशंसनः।" "तस्मात् कल्माषपादः, कल्माषपादात् शङ्खनः; शङ्खनस्य सुदर्शनः, सुदर्शनात् अग्निवर्णः।" "अग्निवर्णस्य शिघ्रगः, शिघ्रगस्य मरुः; मरुतः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकात् अम्बरीषः।" "अम्बरीषस्य नहुषः, नहुषात् ययातिः, ययातेश्च नाभागः।" "नाभागस्य अजः, अजस्य दशरथः; अस्मात् दशरथात् रामलक्ष्मणौ भ्रातरौ जातौ।" "एवं प्राचीनः शुद्धः धर्मिष्ठः नृपवंशः, इक्ष्वाकुकुलसम्भूतः, सत्यवादी वीरः।" "रामलक्ष्मणयोः कृते, राजन्, तव कन्यां याचे; तयोः तुल्यायाः, नरश्रेष्ठ, योग्यायै दातव्या।" एवं श्रुत्वा, श्रीवाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः आरभ्यते। तत्र जनकः, एवमुक्तः, अञ्जलिं कृत्वा प्रत्युवाच—"भवतः कल्याणं अस्तु; अस्माकं वंशकथां श्रोतुम् अर्हसि।" "कन्यादाने, वंशः स्वयमेव कुलोत्पन्नेन सम्पूर्णरूपेण प्रकाशनीयः; तस्मात्, मुने, शृणु, वंशकथां ब्रवीमि।