सा त्रीः कन्याः प्राज्ञया रूपेण कीर्त्या च दीप्तिमत्यः सुषुवे। तासां ज्येष्ठा राक्षसी राक्षस्यमध्ये जाता। ताः त्रयो गन्धर्वकन्याः पूर्णचन्द्रवदनाः स्वमातृभिः प्रमुदिता राक्षसाधिपतीन् पतिं कृत्वा प्रदत्ताः। शुभे मुहूर्ते दिव्यप्रभावे च मातृभिः समर्पिताः सा महाभागाः सुकैशस्य पुत्राणां पत्न्यः अभवन्, हे राम। ताः पतिं समासाद्य देवानामिव अप्सरसः सह रममाणाः, तत्र माल्यवतः भार्या सुन्दरी नाम रूपसम्पन्ना आसीत्। माल्यवत् तस्यां सुन्दर्यां लोकश्रवः पुत्रानजनयत्—वज्रमुष्टिं विरूपाक्षं दुर्मुखं च राक्षसम्। सुप्तघ्नं यज्ञकोपं मदोन्मत्तांश्च तथैव। रूपवती सुन्दरी कन्यां अनलां अप्यजनयत्, हे राम। सुमालेरपि पत्नी केतुमती नाम, या पूर्णचन्द्रवदना प्रियतमा तस्य जीवितादपि। सुमाली निशाचरः तस्यां केतुमत्यां सुतानजनयत्, तान् क्रमशः शृणु, हे महाबाहो। प्रहस्तः अकम्पनः विकटः कालकर्णुकः धूम्राक्षः दण्डः सुपार्श्वश्च महाबलः। संहरदि प्रघासः भासकर्णः च राक्षसः। रका पुष्पोत्कटा कैकसी च शुद्धस्मिता। मालेरपि पत्नी वसुधा नाम गन्धर्वी, या स्वया सहोदर्या, श्रेष्ठयक्ष्याः सदृशी, पद्मपत्रनयना च आसीत्। सुमालेः अनुजः तस्यां वसुधायां पुत्रानजनयत्, तान् शृणु, हे राघव। अनिलः अनलः हरः सम्पातिश्च—एते माल्याः विभीषणस्य मन्त्रिणः निशाचराः। ततः ते त्रयः श्रेष्ठराक्षसाः शतशः राक्षसपुत्रैः परिवृताः, इन्द्रेण सह देवान्, ऋषीन्, नागान्, यक्षांश्च महावीर्यपराक्रमेण समरे समभ्यधावन्। ते वातसमा लोकान् विचरन्तः, युद्धे अजित्याः, मृत्युना तुल्यतेजसः, वरप्रभावात् अतीव दर्पयुक्ताः, सदा यज्ञविघातिनः अभवन्। तेषां प्रतापेन देवाः मुनयश्च भीताः, त्रस्तचित्ताः, महेश्वरं देवदेवं शरण्यं शरणं जग्मुः। ते अजन्मानं अव्यक्तरूपिणं जगत्कर्तारं संहर्तारं जगदाधारं परमगुरुं पूज्यं समुपेत्य, संगता, कामारिं त्रिपुरान्तकं त्रिनेत्रं कृताञ्जलयः भयविह्वलस्वराः प्रार्थयन्ते स्म— "भगवन्, प्रजापते, सुकैशस्य पुत्राः पितामहवरप्रभावात् दर्पयुक्ताः सर्वाणि भूतानि द्वेषेण बाधन्ते। अस्माकं आश्रमाः शरण्याः अपि रक्षारहिताः जाताः; स्वर्गात् देवांश्चापवर्ज्य, ते तत्रैव देवानिव रमन्ते। 'अहं विष्णुरहं रुद्रः ब्रह्मास्मि देवराट्, अहं यमः वरुणश्च, अहं सोमः अहमेव सूर्यम्' इति वदन्ति। एवं माली सुमाली माल्यवान् च राक्षसाः, तेषां प्रधानाः च, युद्धे दर्पात् अस्मान् बाधन्ते; भगवन्, त्वं भीतानां नः रक्षां दातुमर्हसि।" "अशुभरूपं धारयित्वा सुरशत्रून् नाशय।" इति उक्ताः, तान् युद्धदर्पयुक्तान् ये नेतारः, तान् सर्वान् दृष्ट्वा, जटिलः नीललोहितः प्रभुः, सुकैशस्य कृते, देवसंघं प्रति उवाच— "नाहं तान् हन्तास्मि, न मे तेषां वधः, हे देवाः। अहं वः मन्त्रं दास्यामि, येन ते विनाश्यन्ते। एतेनैव संकल्पेन, हे महर्षयः, विष्णुं शरणं गच्छध्वं; स एव भगवान् तान् हन्ता।" इति। ततः जयशब्दैः महेश्वरं प्रणम्य, ते देवाः निशाचरभीताः विष्णुमुपजग्मुः। तं शङ्खचक्रधरं देवं प्रणम्य, समादृत्य, सुकैशपुत्रान् प्रति उद्विग्नाः वाक्यं ऊचुः— "सुकैशस्य त्रयः पुत्राः, त्रेताग्निसमप्रभाः, वरदानात् अस्माकं वासस्थानानि हृतवन्तः। लङ्केति नाम नगरी त्रिकूटशिखरे स्थितं दुर्गं अस्ति; तत्रैव निशाचराः वसन्तः अस्मान् सर्वान् बाधन्ते। अतः, अस्माकं हितार्थं, तान् हंसि, माधुसूदन; त्वां शरणं प्राप्ताः स्म—सुरेश, अस्माकं आधारो भव।" "चक्रच्छिन्नानि कमलवदनानि यमाय समर्पय; भयकाले त्वमेव अस्माकं शरण्यः—त्वदन्यः नास्ति। अस्माकं कृते, हे देव, युद्धे दुष्टदर्पयुक्तान् राक्षसान् सहायतान् अपाकुरु, सूर्यः इव तिमिरं, भयमपि नाशय।" एवं देवैः उक्तः स भगवान् जनार्दनः, भीतानां निर्भयं दत्त्वा, देवांश्च उवाच— "अहं सुकैशं राक्षसं जानामि, ईशानवरप्रभावात् दर्पयुक्तम्; तस्य पुत्रांश्च, येषां ज्येष्ठः माल्यवान्। ये च राक्षसाः दुष्टाः मर्यादां लङ्घयन्ति, तान् कोपेन हनिष्यामि; देवाः, शोकं मास्तु।" एवं विष्णुना उक्त्वा, स सर्वशक्तिमान् प्रभुः, देवाः प्रमुदिताः, जनार्दनं स्तुवन्तः, स्वस्वं लोकं जग्मुः। एतस्मिन्नन्तरे माल्यवान् निशाचरः, देवैः कृतं संकल्पं श्रुत्वा, स्वपौत्रौ वीर्यवन्तौ भ्रातरौ इदं वचनं उवाच— "अमराः मुनयश्च, शक्रेण सह, अस्माकं विनाशाय संगता, इदं वचनं ऊचुः— 'सुकैशस्य पुत्राः, वरबलमदात् मदोन्मत्ताः, अस्मान् प्रतिकर्मणि तीव्रदुष्टाः बाधन्ते।