साङ्काश्यपुर्यां समुपेत्य ते दूताः कुशध्वजं राजानमदृष्ट्वा यथावत् सर्वं यथाभूतं च यथाजनकस्य मनसि स्थितमिति च निवेदयामासुः। तद्वचनं श्रुत्वा शीघ्रगामिनां तेषां श्रेष्ठदूतानां कुशध्वजः राजा जनकस्य आज्ञां शिरसि कृत्वा त्वरया तत्र समुपेत। स धर्मात्मानं जनकं महात्मानं दृष्ट्वा, शतानन्दं च धर्मज्ञं जनकं च, सम्यक् प्रणम्य, ताभ्यां सपर्यां चकार। ततः स राजा दिव्ये राजसत्तमोपविष्टे उपविवेश, तत्र भ्रातरौ समौ तेजसा समुपविशताम्। ततः तौ वीर्यवन्तौ भ्रातरौ श्रेष्ठं मन्त्रिणं सुधामानं व्याज्ञापयतुः – "त्वं शीघ्रं गच्छ, मन्त्रिश्रेष्ठ, यत्र इक्ष्वाकुवंशप्रभवो राजा स्थितः।" "तमजितं, रघुवंशवर्धनं, तस्य पुत्रैः मन्त्रिभिश्च सह, अतिथिशालां नय।" स मन्त्रिवरः तत्र गत्वा अयोध्याधिपतिं ददर्श, शिरसा प्रणम्य तमुवाच – "अयोध्यापते, मिथिलाधिपतिः जनकः त्वां साकं आचार्यैः पुरोहितैश्च द्रष्टुमिच्छति।" "स त्वां समागम्य सपरिषदं सपुरोहितं द्रष्टुम् अतीव काङ्क्षति।" इत्युक्त्वा स मन्त्रिवरः, तद्वचनं श्रुत्वा राजा मुनिभिः सह, बान्धवैः पुरोहितैः मन्त्रिभिश्च सह, यत्र जनकः तत्र जगाम। ततः वाक्पटुषु श्रेष्ठः कश्चन जनकं प्राह – "राजन्, त्वं इक्ष्वाकुवंशस्य कुलदैवतं सम्यग्वेत्ति।" "सर्वेषु कार्येषु भगवाँल्लोकपिता वसिष्ठः एव वक्ता, विश्वामित्रप्रमुखैः मुनिभिः अनुमोदितः।" "अयं धर्मज्ञः वसिष्ठः मम पक्षे यथाक्रमं वाक्यं वक्ष्यति।" दशरथो मौनं कृत्वा स्थिते, वसिष्ठो महर्षिः वाक्यमब्रवीत्। "ब्रह्मा, अनादिनिधनः शाश्वतः अव्ययः, स धर्मज्ञाय वैदेहाय ऋत्विजः सन्निधौ वाक्यमुवाच।" "तस्मात् मारीचिः जातः, मारीचेः कश्यपः, कश्यपात् विवस्वान्, विवस्वतः वैवस्वतः मनुः।" "मनुः प्राचीनः प्रजापतिः, तस्य पुत्रः इक्ष्वाकुः, स एव अयोध्यायाः प्रथमः राजा।" "इक्ष्वाकोः पुत्रः प्रसिद्धः कुक्शिः, कुक्शेः विकुक्शिः, विकुक्शेः बाणः बलीयान्।" "बाणात् अनरण्यः, अनरण्यस्य पृथुः, पृथोः त्रिशङ्कुः, त्रिशङ्कोः धुन्धुमारः प्रख्यातकीर्तिः।" "धुन्धुमारात् युवनाश्वः महाबलः, युवनाश्वस्य पुत्रः मान्धाता पृथ्वीपतिः।" "मान्धातुः सुशन्धिः, सुशन्धेः द्वौ पुत्रौ – ध्रुवसन्धिः प्रसैनजित् च।" "ध्रुवसन्धेः भरतः, भरतस्य असितः।" "तस्मिन्नसिते, हैहयाः तालजङ्घाः शशबिन्दवः च रिपवः अभवन्। स राजा तैः युद्धे पराजितः हिमालयं जगाम। स राजा असितः दुर्बलः सन् स्वकाले मृत्युमुपेत्य, द्वे पत्न्यौ गर्भिण्यौ अभवताम्। तत्र एकया गर्भनाशाय सगरे सह सहधर्मिण्यै औषधं दत्तम्। हिमवतः शृङ्गे भृगुवंश्यो भर्गवः च्यवनः आश्रयं प्राप। तत्र कल्याणी तं मुनिं समुपेत्य, उत्तमपुत्रकामिनी, कमलपत्रनेत्रा, प्रणम्य, कालिन्दी नाम्ना तं भर्गवं प्रणनाम।" "स मुनिः तां पुत्रकामिनीं प्रति उवाच – 'त्वयि उत्तमगर्भः धर्मात्मा महाबलः पुत्रः जायेत। त्वं शोकं मा कृथाः – स पुत्रः तेजस्वी शीघ्रं जातः भविष्यति।' सा राजपुत्री पतिसंयुक्ता, मुनिं प्रणम्य, पतिसंयोगाभावे अपि पुत्रं प्रसूतवती। परं सा सौतेय्यै द्वेषात् गर्भनाशाय औषधं दत्तवती, तथापि सगरेण सह पुत्रः जातः।" "सगरस्य पुत्रः असमञ्जः, तस्मात् अंशुमान्, अंशुमतः दिलीपः, दिलीपात् भागीरथः। भागीरथात् ककुत्स्थः, ककुत्स्थात् रघुः, रघोः प्रवृद्धः पुरुषादः। तस्मात् कल्माषपादः, कल्माषपादात् शङ्खनः, शङ्खनस्य सुदर्शनः, सुदर्शनस्य अग्निवर्णः। अग्निवर्णस्य शिघ्रगः, शिघ्रगस्य मरुः, मरोः प्रशुश्रुकः, प्रशुश्रुकस्य अम्बरीषः। अम्बरीषस्य नहुषः, नहुषस्य ययातिः, ययातेर् नाभागः। नाभागस्य अजः, अजोः दशरथः, दशरथस्य रामलक्ष्मणौ भ्रातरौ।" "एषः प्राचीनः विशुद्धः धर्मिष्ठः इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः नृपवंशः। तत्र रामलक्ष्मणयोः कृते, राजन्, तव पुत्र्याः कामनियम् इच्छामि। त्वं तां तयोः तुल्येभ्यः, योग्येभ्यः, पुरुषश्रेष्ठेभ्यः दातुमर्हसि।" इति श्रीवाल्मीकिरामायणे बालकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः।