अथ कदाचित्, राक्षसानां मध्ये हेति: प्रहेति: च भ्रातरौ बभूवतुः, तौ च मदुकैटभयोः समौ वीर्येण, देवतानां भीषणशत्रू बभूवतुः। तयोः प्रहेति: धर्मात्मा, तस्मिन्न् काले तपस्विवने वसन् आसीत्; हेति: तु पुत्रार्थं महद् उद्योगं चक्रे। स च धीरः स्वात्मनियतेन्द्रियः हेति: कालभागिन्याः कन्यायाः भयायाः पाणिं गृहीत्वा भार्यां चकार। तस्यां च राक्षसश्रेष्ठः हेति: पुत्रं जनयामास, स च विद्युत्केश इति ख्यातः, श्रेष्ठः सुतानाम्। स विद्युत्केशः हेतेः सुतः, दीप्तिमान् इवात्यग्निः, बभूव बलवांश्च तेजस्वी जलमध्यस्थमेघ इव। यदा स रजनीचरः कौमार्यं प्राप्य यौवनं समुपजगाम, तदा तस्य पिता विवाहाय चिन्तयामास। ततः स राक्षसश्रेष्ठः हेति: पुत्राय सन्ध्यायाः कन्यां, या स्वसा सन्ध्यायाः शक्त्या समाना, वरणाय प्रार्थयत्। सन्ध्या अपि, 'सा अन्यस्मै दातव्या' इति निश्चित्य, तां कन्यां विद्युत्केशाय ददौ, हे राघव। तां सन्ध्यायाः पुत्रीं प्राप्य, विद्युत्केशः रजनीचरः तया सह रममाणः बभूव, यथा मघवान् पौलोम्यया सह। कालेन तु, हे राम, सालकटङ्कटा नाम राक्षसी विद्युत्केशात् गर्भिणी बभूव, यथा मेघपङ्क्तिर्वायुनाऽप्याय्यते। सा राक्षसी, गर्भिणी सन्ती, जलदसङ्काशं तेजस्विनं पुत्रं गर्भे धारयन्ती, मन्दरगिरिं गत्वा तत्रैव प्रसूतिः, यथा भागीरथी वह्निसुतं समुत्पादयत्। सापि पतिसंयोगकाङ्क्षिणी, पुत्रं परित्यज्य, स्वं पुत्रं विस्मृत्य, पत्या सह रमणाय प्रवृत्ता। ततः स परित्यक्तः शिशुः, गर्जमान इव मेघनिनादेन, शरदादित्यसङ्काशः, हस्तं मुखे स्थापयित्वा शनैः रुदितुं प्रवृत्तः। तदा शिवः, पार्वत्याऽनुगतः, वृषमारूढः, वातमार्गेण सञ्चरन्, तं क्रन्दनध्वनिं शुश्राव। उमया सह, स रुदन्तं राक्षसकुमारं दृष्ट्वा, करुणया प्रेरितः, पार्वत्याः हृदयम् उद्बोधयामास, त्रिपुरान्तकः भवः। महादेवः, नित्यः शाश्वतः च, तं राक्षसकुमारं मातुः तुल्यवयसं कृत्वा, अमरत्वं च दत्तवान्। पार्वत्याः प्रीत्यर्थं, तस्मै दिव्यां पुरीं ददौ; उमा अपि राक्षसेभ्यः वरं ददौ, हे राजन्। स कुमारः तत्क्षणमेव जातिं, तत्क्षणमेव वृद्धिं, मातुः समं वयः च प्राप। एवं स सुकैशः, वरप्रभावात् गर्वितः, भगवतः तेजसा समन्वितः, शिवस्य समीपे वसन्, सर्वत्र सञ्चरन्, दिव्यपुरीं लब्ध्वा, इन्द्र इव अमरावतीं प्राप्तः बभूव। तं सुकैशं, धर्मात्मानं वरप्राप्तं राक्षसं दृष्ट्वा, विश्वावसुर्नाम गन्धर्वराजः, तु समुत्पन्नः। तस्य द्वितीया कन्या देववती नाम, लक्ष्मीसदृशी, त्रिषु लोकेषु रूपयौवनप्रसिद्धा; तां सुकैशाय धर्मेण ददौ, यथा राक्षसधनं दद्यात्। तं प्रियं पतिं वरप्रभावसमन्वितं प्राप्य, देववती तुष्टाभूत्, यथा दरिद्रः धनलाभेन। तया सह संयुक्तः स रजनीचरः राक्षसः, महान् द्विप इव तमोगहनात् निर्गतः, प्रजज्वाल। देववत्यां सुकैशः पुत्रान् उत्पादयामास, हे राघव। त्रयः पुत्राः तेनोत्पादिताः—माल्यवान्, सुमाली, माली च—त्रेतायज्ञाग्निसमाः रूपेण, बलिनां श्रेष्ठाः; ते सुकैशस्य त्रयः पुत्राः राक्षसेश्वराः, त्रिनेत्रवत् बभूवुः। ते त्रयः, त्रिलोकसमाः, त्रयः ज्वलिता अग्नयः, त्रयः बलवन्तः मन्त्राः, त्रयः भयानकाः व्याधयः इव स्थिताः। सुकैशस्य ते त्रयः सुताः, यज्ञाग्निसदृशप्रभाः, तत्रैव वृद्धिं प्रापुः, उपेक्षितरोगा इव। पितुः तपसः वरप्राप्तिं ज्ञात्वा, ते भ्रातरः दृढनिश्चयाः, मेरुं पर्वतं गत्वा महत्तपः उपगृह्णन्। तत्र तु, राजश्रेष्ठ, तीव्रव्रतानि गृहीत्वा, ते राक्षसाः घोरं तपः कृतवन्तः, सर्वभूतभयदायकम्। सत्येन, ऋजुता च, आत्मनिग्रहेण च, ते अतिदुष्करं तपः कृत्वा, त्रीन् लोकान्, देवान्, असुरान्, मनुष्यांश्च पीडयामासुः। तदा, सर्वव्यापी चतुर्मुखः भगवान्, दिव्ये विमान उपविष्टः, सुकैशपुत्रान् उवाच—'वरदः अहम्' इति। वरप्रदं ब्रह्माणं, देवसंघैः इन्द्रेण च परिवृतं, तं सर्वे करतालान् संनम्य, वातोत्कम्पिततरव इव कम्पमानाः, प्राहुः। 'देव, तपसा पूजितः यदि त्वं वरं दातुम् इच्छसि, तर्हि अस्मान् अजेयाः, रिपुघ्नाः, दीर्घायुषः कुरु।' 'बलवन्तः च परस्परं अनन्यभक्ताः भवेम।' 'एवं भवतु' इति भगवान् सुकैशपुत्रेभ्यः वरं दत्वा, ब्राह्मणप्रियः ब्रह्मा ब्रह्मलोकं जगाम। वरं प्राप्य, हे राम, ते सर्वे रजनीचराः राक्षसाः, तेन वरप्रभावेन निर्भयाः, देवान् असुरांश्च पीडयामासुः। तैः पीड्यमानाः, देवाः मुनिगणैः, सुरगणैः सहिताः, रक्षां न लब्धवन्तः, यथा नरकस्थाः जनाः रक्षां न प्राप्नुवन्ति। ते तु प्रमुदिताः राक्षसाः, एकत्र समागत्य, विश्वकर्माणम्, श्रेष्ठं स्थापत्यविद्यायाः अमरं, समुपस्थितवन्तः। 'त्वमेव, महाबलपराक्रमसम्पन्नः, तेजसा आत्मशक्त्या च, सुराणां हृदयेषु वाञ्छितानां गृहनिर्माता। महामते, अस्माकं अपि हिमवति, मेरौ, वा मन्दरे, वा महद् गृहं निर्माण, यथा महेश्वरस्य' इति।