जनकः तत्र तिष्ठन् महता प्रीत्या सम्मानितः, धर्मविदा तेजस्विना जनकेन पूजितः, यज्ञस्य च आत्मनः कन्यानां च विधिं कृत्वा तां रात्रिं सुखेन न्यवसत्। अथ प्रभाते, जनकः स्वकृतप्रातःकृत्यः, महर्षीणां सन्निधौ कुलपुरोहितं शतानन्दं सम्बोध्य एवमुवाच— “मम भ्राता कुशध्वजो नाम, महान् तेजस्वी, पराक्रमी, धर्मात्मा च, स शुभे नगरे वसति। सः साꣳकाश्यां निवसति, या धर्मवत्सला पुंसां पुण्यवत् निर्मला नगरी, या क्षुमतीनदीतीरवर्तिषु उपवनफलवृक्षोपशोभिता, दिव्यस्य पुष्पकस्य सदृशी। तं द्रष्टुमिच्छामि, स यज्ञस्य रक्षकः ममाभिलषितः, स च महातेजाः मम सह भाग्येऽपि सम्मोदम् अनुभवेत्।” एवं शतानन्दस्य सन्निधौ उक्त्वा, जनकः किञ्चित्पुरुषान् आज्ञापयत्। तस्य राज्ञः आज्ञया शीघ्रगामिषु तुरगेषु आरूढाः ते दूताः, पुरुषव्याघ्रं कुशध्वजं आनयितुं, यथा इन्द्रेण विष्णुः आहूतः, तथैव शीघ्रं प्रस्थिताः। ते साꣳकाश्यां प्राप्ताः, कुशध्वजं दृष्ट्वा, यद्वृत्तं यच्च जनकस्य मनसि, तत्सर्वं निवेदयामासुः। तत् श्रुत्वा, तीव्रगमिषु उत्तमदूतैः कृतं संदेशं, राजा कुशध्वजः जनकस्य आज्ञया त्वरितं समाययौ। सः धर्मनिष्ठं महात्मानं जनकं दृष्ट्वा, शतानन्दं च धर्मिष्ठं जनकं च अभिवाद्य, तयोः पादौ विनीतं प्रणम्य, तत्र राजसिंहासनं शोभनं आरूढः। तौ भ्रातरौ समौ तेजसा, सह आसनम् उपाविशताम्। ततः तौ महाबलिनौ भ्रातरौ, श्रेष्ठं मन्त्रिणं सुदामानं प्रेषयामासतुः— “त्वं शीघ्रं गच्छ, मन्त्रिपुङ्गव, इक्ष्वाकुकुलश्रेष्ठं आनय, पुत्रैः मन्त्रिभिः च सह, अजितं, रघुवंशवर्धनं, अर्हणस्थानं प्रति।” सुदामा तत्र गत्वा, अयोध्याधिपतिं दृष्ट्वा, शिरसा प्रणम्य, इदं वचनम् अवदत्— “मिथिलाधिपतिः जनकः त्वां द्रष्टुम् इच्छति। सः त्वं सहाचार्यैः पुरोहितैश्च साकं मिलितुम् अभिलषति।” मन्त्रिणः वचनं श्रुत्वा, राजा दशरथः, ऋषिभिः सह, स्वजनैः मन्त्रिभिः पुरोहितैः बन्धुभिः च सहितः, यत्र जनकः तत्र जगाम। तत्र वाक्यविशारदः श्रेष्ठः पुरुषः जनकं सम्बोध्य उवाच— “राजन्, त्वं इक्ष्वाकुवंशस्य कुलदैवतं जानासि। सर्वेषु कार्येषु वसिष्ठः एव वक्ता, विश्वामित्रादीनां महर्षीणां अनुमत्याः। अयं धर्मात्मा वसिष्ठः मम पक्षे यथाक्रमं वक्ता।” दशरथस्य मौने स्थिते, वसिष्ठः महर्षिः तत्र वचनम् अवदत्। “ब्रह्मा, योऽव्यक्तोत्पत्तिः, नित्यः, शाश्वतः, अक्षयः च, सः वैदेहाय प्राज्ञाय पुरोहितानां सन्निधौ इदं वचनम् अवदत्। तस्मात् मारिचिः जातः; मारिचेः कश्यपः; कश्यपात् विवस्वान्; विवस्वतः मनुः वैवस्वतः। सः मनुः प्राचीनः प्रजापतिः, मनोः पुत्रः इक्ष्वाकुः, स एव अयोध्यायाः प्रथमः राजा। इक्ष्वाकोः पुत्रः प्रसिद्धः कुक्शिः; कुक्शेः पुत्रः विकुक्शिः; विकुक्शेः बाणः महाबलः महातेजाः; बाणस्य अनरण्यः महाबलः महातेजाः। अनरण्यस्य पृथुः; पृथोः त्रिशङ्कुः; त्रिशङ्कोः धुन्धुमारः महाकीर्तिः। धुन्धुमारात् युवनाश्वः महाबलः महारथः; युवनाश्वस्य पुत्रः मान्धाता, पृथिव्याः अधिपः। मान्धातुः सुशन्धिः; सुशन्धेः द्वौ पुत्रौ—ध्रुवसन्धिः, प्रसेनजित्। ध्रुवसन्धेः प्रसिद्धः भरतः; भरतस्य असितः महाबलः। तस्मिन् असिते, हैहयाः तालजङ्घाः शशबिन्दवः च शत्रुत्वेन समुत्थिताः। तैः युद्धं कृत्वा, राजा निर्जितः, हिमालयं सह भार्याभिः ययौ। सः असितः राजा अल्पबलः, स्वकाले देहमत्यजत्; उच्यते, तस्य द्वे पत्न्यौ गर्भिण्यौ अभवताम्। एकया गर्भनाशाय, सगरः सहपत्नीं गर्भं दत्तः; तत्र रम्ये पर्वते, ऋषिः तुष्टः। भार्गवः नाम च्यवनः हिमालयं शरणं गतः; तत्र कन्या, दिव्यसमप्रभा, च्यवनं उपससाद। पद्मपत्रनयना, उत्तमपुत्रकाम्या, स मुनिं प्रणम्य, कालिन्दी तं च्यवनं प्राञ्जलिः अभिवाद्य, सुतलाभाय प्रार्थयामास। मुनिः तां सुतकामां, गर्भोद्भवसमये, इदं वचनम् अवदत्— “तव गर्भे, देवि, धर्मात्मा महाबलः पुत्रः भविष्यति। महाबलः महातेजाः पुत्रः शीघ्रं भविष्यति; गर्भेण सह, पद्माक्षि, मा शोचिष्यः।” च्यवनं प्रणम्य, सा राजकन्या पतिसंयुक्ता, पतिसंयोगविहीना अपि, पुत्रं सुषुवे। परं, सहपत्नीषु ईर्ष्यया, तस्या एका गर्भनाशनं औषधं दत्तवती; तथापि, तेन सह सगरः जातः। सगरस्य पुत्रः असमञ्जः; असमञ्जस्य अंशुमान्; अंशुमतः दिलीपः; दिलीपस्य भगीरथः।