रामराज्ये सर्वं प्रमोदेन पूर्णं बभूव, सर्वे धर्मनिष्ठाः सञ्जज्ञिरे। सर्वे जनाः केवलं राममेव पश्यन्तः, अन्योन्यं न हिंसन्ति स्म। तस्मिन् काले, रामस्य राज्ये सहस्रशः वर्षाणि, सहस्रशः पुत्रान् जनाः अलभन्त, रोगशोकविवर्जिताः। सर्वत्र ‘राम राम राम’ इति शब्दो जातः, रामराज्ये लोको राममयः अभवत्। तत्र वृक्षाः सदा मूलिनः, सदा फलिनः, सदा पुष्पिताः च, मेघाः यथाकामं वर्षन्ति स्म, वातः च सुस्पर्शः बभूव। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च लोभवर्जिताः, स्वधर्मे प्रवृत्ताः, स्वकर्मसु तुष्टाः आसन्। रामराज्ये सर्वे धर्मनिष्ठाः, सत्यवादिनः, सर्वगुणसम्पन्नाः, धर्मे नित्यं प्रवृत्ताः आसन्। रामः भ्रातृभिः सह राज्यं दशसहस्रशतम् वर्षाणि न्ययच्छत्। एषा प्राचीना वाल्मीकिना काव्यरचना धर्म्या, कीर्तिदा, दीर्घायुषी, राज्ञां विजयप्रदा, मुनिसम्भवा च। यः कश्चिद् इमं लोके नित्यं शृणोति, स पापात् प्रमुच्यते; पुत्रकामः पुत्रान्, धनकामः धनम् लभते। रामाभिषेकस्य श्रवणेन नरः लोके राज्यं प्राप्नोति, राजा पृथिवीं जयति, शत्रून् निगृह्णाति। यथा सुमित्रा लक्ष्मणसुखेन, कैकेयी भरतेन, अन्याश्च मातरः स्वपुत्रैः प्रमोदन्ते स्म, तथा सर्वाः स्त्रियः अपि प्रमोदं लभन्ति। सदा पुत्रपौत्रैः परिवृताः, स्त्रियः सदा हृष्टाः भवन्ति; अस्य रामायणस्य श्रवणेन दीर्घायुः अपि लभ्यते। यः श्रद्धया रामस्य विजयस्य, निर्मलकर्मणः, वाल्मीकिना कृतस्यास्य चरितस्य श्रवणं करोति, स कष्टानि जयति, निर्वासात् प्रत्यागत्य स्वजनैः सह प्रमोदते। वाल्मीकिना कृतस्यास्य काव्यस्य श्रवणेन, राघवात् इच्छितानि वरान् सर्वान् इह एव लभन्ते। तद् श्रवणेन देवाः तुष्टाः भवन्ति, श्रोतॄणां गृहात् विघ्नाः नश्यन्ति, श्रीः च तिष्ठति। राजा पृथिवीं जयति, निर्वासितः सुरक्षितः प्रत्यागच्छति; रजस्वलाः स्त्रियः अपि शृण्वन्त्याः उत्तमान् पुत्रान् प्राप्नुवन्ति। एतद् प्राचीनं चरितं सत्कार्य श्रवणेन, सर्वपापैः विमुच्यते, दीर्घायुः च लभ्यते। प्रतिदिनं शिरसा नमित्वा, एषा कथा क्षत्रियैः द्विजैः च श्रोतव्या; धनं, पुत्रलाभः च न संशयः। यः नित्यं इमं सम्पूर्णं रामायणं शृणोति वा पठति, तस्मिन् रामः सदा तुष्टः भवति, स हि सनातनः विष्णुः एव। आद्यः भगवान् महाबाहुः हरिः, नारायणः प्रभुः, स एव रामः रघुवंशश्रेष्ठः; शेषः लक्ष्मणः इति कथ्यते। एवं एषा प्राचीना कथा कथिता; भवतः कल्याणं भूयात्। इमां निस्संशयं प्रचारय—विष्णोः बलं वर्धताम्। अस्य ग्रन्थस्य गृहणेन श्रवणेन च सर्वे देवाः तुष्टाः भवन्ति; रामायणश्रवणेन पितरः सदा तृप्ताः भवन्ति। यः रामभक्त्या मुनिना कृतं संग्रहं लिखति वा, तस्य वासः स्वर्गे भवति। एषां पुण्यानां महार्थानां काव्यानां श्रवणेन, सन्ततिवृद्धिः, धनधान्यसमृद्धिः, पत्न्यः कुलीनाः, परमं सुखं, सर्वपुरुषार्थलाभश्च सुलभः। दीर्घायुः, आरोग्यं, कीर्तिः, भ्रातृत्वं, बुद्धिः, शुभता च दायिका एषा कथा, यस्मात् बलैश्वर्यकामैः साधुभिः संयमेन श्रोतव्या। रामे राज्यं प्राप्य, राक्षसानां विनाशे कृतमात्रे, सर्वे ऋषयः राघवम् उपगम्य अभिवादयामासुः। ततः कौशिकः, यवक्रीतः, गार्ग्यः, गालवः, मेधातिथेः पुत्रः कण्वः, ये च पूर्वदिग्वासिनः, आगच्छन्। अनन्तरं पूज्यः स्वष्टात्रेयः, नमुचिः, प्रमुचिः, ये च दक्षिणदिग्वासिनः, अगस्त्येन सह आगमन्। नृषद्गुः, कवषः, धौम्यः, महर्षिः रौद्रेयः, शिष्यैः सह पश्चिमदिग्वासिनः अपि आगच्छन्। वसिष्ठः, कश्यपः, अत्रिः, विश्वामित्रः, गौतमः, जमदग्निः, भरद्वाजः च सप्तर्षयः अपि आगच्छन्; एते सप्तर्षयः सदा उत्तरदिग्वासिनः सन्ति। आगत्य, ते महात्मानः, अग्निवर्णाः, वेदवेदाङ्गविदः, नानाशास्त्रपारगाः, राघवस्य निवासे स्थित्वा, प्रवेशार्थं प्रतीक्षन्ते स्म। तत्र धर्मात्मा अगस्त्यः, तपस्विनां श्रेष्ठः, द्वारपालं उवाच—"दशरथस्य पुत्राय ऋषयः समागताः" इति। अगस्त्याज्ञया द्वारपालः शीघ्रं राघवस्य समीपं प्रविश्य, गुणवान्, नीतिज्ञः, धर्मात्मा, समर्थः, स्थिरः, पूर्णचन्द्रसमप्रभं रामं ददर्श। स रामाय निवेदयामास—"अगस्त्यः ऋषिभिः सह आगतः" इति। रामः तद् श्रुत्वा, आदित्यसमानतेजसः ऋषीन् आगतान् श्रुत्वा, द्वारपालं उवाच—"यथेष्टं प्रविशन्तु" इति। आगतान् ऋषीन् दृष्ट्वा, रामः उत्थाय, कृताञ्जलिः, पाद्येन, अर्घ्येण, गोदानैः च सत्कारं कृत्वा, भक्त्या प्रणम्य, सुवर्णविभूषितानि, उत्तमानि, विस्तीर्णानि, आसनानि समर्प्य, तान् ऋषीन् उपावेशयत्।