ततः वसिष्ठः, वामदेवः, जापालिः, काश्यपः, कात्यायनः, सुयज्ञः, गौतमः, विजयोऽपि—एते सर्वे महर्षयः समागताः। ते पुरुषर्षभं रामं निर्मलसुगन्धिसलिलेन अभिषेचयामासुः, यथा सहस्राक्षेण वसवोऽपि इन्द्रेण अभिषिक्ताः। पूर्वं तु ऋत्विजः, ब्राह्मणाः, कुमार्यः, मन्त्रिणः, प्रमुदिताः सैनिकाः च स्वसैन्यैः सह तं रामं अभिषिञ्चन्। सर्वौषधिसारैः दिवौकसो देवाः, चतुर्दिक्पालाः, समागताः सर्वे देवगणाः च तं रामं अभिषिञ्चन्। स तु किरीटः रत्नैः भूषितः, यं ब्रह्मणा पूर्वं निर्मितः, येन स प्रभुः मनुः अभिषिक्तः आसीत्—तेन किरीटेन एव तस्य वंशस्य नृपाः परंपरया सुवर्णरत्नमण्डिते सभागृहे अभिषिक्ताः। तस्मिन् शोभनसौम्ये रत्नविविधैः भूषिते सभागृहे, विधिवत् रत्नमयः सिंहासनः निर्मितः। ततः महात्मा वसिष्ठः ऋत्विजैः सह, भूषणैः च, तेन किरीटेन राघवम् अभिषिञ्चत्। शत्रुघ्नः तस्य शुक्लं निर्मलं शुभं छत्रं जग्राह, सुग्रीवः वानराधिपः शुभं चामरं धारयामास। विभीषणः राक्षसाधिपः शशिसदृशं सुवर्णमयं शतपद्मभूषितं हारं जग्राह। इन्द्रेण प्रेरितः पवनदेवः राघवाय सर्वरत्नमणिभूषितं वसनं दत्तवान्। शक्रेण प्रेरितः स राजा रत्नमणिमण्डितं मुक्ताहारं च प्रादात्; देवगन्धर्वाः गायन्ति स्म, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म। तस्य बुद्धिमतः रामस्याभिषेकसमये, भूमिः सस्यसमृद्धा जाता, वृक्षाश्च फलैः परिपूर्णाः। राघवस्य महोत्सवे पुष्पाणि सुगन्धीनि जातानि, अश्वानां गोवृन्दानां लक्षशः संनिपत्य स्थिताः। स नरश्रेष्ठः प्रथमं द्विजातिभ्यः शतं वृषभान् दत्तवान्, ततः ब्राह्मणेभ्यः त्रिंशत्कोटीनां सुवर्णं दत्तवान्। राघवः नानाविधानि भूषणानि, महार्हाणि वसनानि, रत्नमण्डितं सुवर्णमयं तेजोमयं प्रतिमां च दत्तवान्। सुग्रीवाय दिव्यं हारं चित्रवैडूर्यनिर्मितं, शशांककान्तिसमुद्भासितं दत्तवान्। अङ्गदाय वालिसूनवे अतुल्यं मुक्ताहारं उत्तमरत्नभूषितं दत्तवान्। सीतायै च शुद्धानि दिव्यानि वस्त्राणि, भूषणानि, शशांककान्तिसदृशानि रत्नानि च दत्तवान्। वैदेही दृष्ट्वा स्वकण्ठात् मुक्ताहारं स्वहस्तेन पवनसूनवे दत्तवती। सा पुनः पुनः सर्ववानरान् पतिं च निरीक्ष्य, तस्य भावमवगम्य, जनकात्मजः ताम् उवाच— "यस्य त्वं प्रीता, तस्मै हारं प्रयच्छ" इति। ततः कृष्णा नेत्रया सा हारं पवनसूनवे दत्तवती। यस्मिन्सदा तेजः, धृतिः, कीर्तिः, कौशलम्, सामर्थ्यम्, विनयः, नीतिः, पुरुषत्वम्, पराक्रमः, प्रज्ञा च सदा वर्तन्ते—स हनुमान् हारेण शशांककान्तिसदृशेन गिरिरिव श्वेतमेघेन विराजमानः बभौ। सर्वे वृद्धवानराः अग्रगण्यवानराश्च वस्त्राभरणैः यथार्हं सम्मानिताः। विभीषणः, सुग्रीवः, हनुमान्, जाम्बवान्, सर्वे च वानरश्रेष्ठाः रामेण निष्पापकर्मणा सम्मानिताः। सर्वे यथायोग्यं बहुमूल्यरत्नैः सम्यक् पूजिताः, हृष्टहृदयाः स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। ततः रिपूनां दर्पहर्ता रामः द्विविद, मैन्द, नीलादिभ्यः सर्वान् कामान् ददौ। एतद् दृष्ट्वा सर्वे महात्मानः वानरश्रेष्ठाः राज्ञा मोक्शिताः किष्किन्धां प्रतिपेदिरे। सुग्रीवः वानरश्रेष्ठः रामाभिषेकदर्शनं कृत्वा, रामेण पूजितः, किष्किन्धानगरं प्रविवेश। विभीषणः धर्मात्मा कीर्तिमान् राक्षसश्रेष्ठैः सह पितृद्रव्यं पुनः प्राप्य, लङ्कां राजा प्रविवेश। राघवः महादानी महातेजाः रिपून् निहत्य, अखिलं राज्यं प्रमुदितेन मनसा शासन्, धर्मज्ञं लक्ष्मणं उवाच— "धर्मज्ञ, मया सह पूर्वराज्यपालितां पृथिवीं बलात् पालय। या मे पितृभिः मया च धारिता, तामेव त्वं युवराजः भूत्वा धारय" इति। स सर्वतो यत्नेन प्रेरितः सौमित्रिः युवराज्यं न प्रतिजग्राह। ततो महात्मा भरतम् अभिषिञ्चत्। राजपुत्रः पुनः पुनः पौण्डरीक, अश्वमेध, वाजपेय, अन्यानि च नानाविधानि यज्ञान् अकार्षीत्। दशसहस्रवर्षपर्यन्तं राज्यं प्राप्य, राघवः शतशः अश्वमेधयज्ञान् उत्तमाश्वैः बहुदक्षिणैः च अकार्षीत्। जानुभ्यां पर्यन्तबाहुः, विशालवक्षाः, महाबलः रामः लक्ष्मणेन सह पृथिवीं शशास। धर्मात्मा राघवः अनुत्तमं राज्यं प्राप्य, मित्रैः, बन्धुभिः, स्वजनैः सह नानाविधैः यज्ञैः पूजितः। रामराज्ये न काचिद् विधवा रुरोद, न मृगभीतः भयम्, न रोगभीतः भयम्। न चौरः आसीत् लोके, नापि कश्चित् दुःखम् अनुभवन्, न वृद्धाः युवानां प्रेतक्रियाम् अकरोत्।