तदा रामेण महाबाहुना, महात्मना, तस्य दिव्यं परममस्त्रं महति सभायां मध्ये महान् जनसमूहे भग्नम्। तस्मात् वीर्यश्लाघ्येन सीता प्राप्ता, तस्मै महात्मने दातव्या मया; मम प्रतिज्ञां पूरयितुमिच्छामि—तव अनुमतिं दत्तुमर्हसि। हे महाराज, त्वं स्वैः पुरोहितैः गुरुजनैश्च सह शीघ्रं सुरक्षितः आगच्छ; रघुसुतौ द्वौ द्रष्टुमर्हसि। राजेन्द्र, मम प्रतिज्ञां त्वया पूरयितव्या; तदा तव उभयोः पुत्रयोः प्रीतिं प्राप्स्यसि। एवं जनकः, विश्वामित्रस्य अनुमतेन, शतानन्दस्य च सम्मतेन, मधुराणि वचांसि समभाषत। एतद्वचनं श्रुत्वा दशरथो राजा अतीव हृष्टः, वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणश्च सम्बोध्य एवं प्रोवाच। कुशिकात्मजेन रक्षितः रामः, कौसल्यानन्दनः, लक्ष्मणेन सह विदेहदेशे वसति। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा, महात्मा जनकः तं राघवाय आत्मदुहितरं दातुमिच्छति। यदि जनकस्य सदाचारः भवतः रोचते, शीघ्रं तस्य नगरे गच्छाम, कालस्य व्ययः न भवेत्। मन्त्रिणः सह महर्षिभिः सर्वैः “एवमेव” इत्युक्त्वा, राजा तुष्टः मन्त्रिणः उवाच—“श्वः गमिष्यामः।” मन्त्रिणः, समादृताः, तत्र रात्रिं सुखेन व्ययापयन्, सर्वे हृष्टाः, सर्वगुणसम्पन्नाः। शृणु, श्रीमद्वाल्मीकि रामायणे बालकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः। अथ रात्र्यां व्यतीतायां, राजा दशरथः प्रमुदितः, गुरुजनैः बन्धुभिः सह, सुमन्त्रं इदं वचनं उवाच—“अद्य सर्वे कोषाध्यक्षाः, नानारत्नविभूषितं विपुलं धनं गृहीत्वा, सम्यक् सज्जाः पुरतः यान्तु। चतुरङ्गबलं शीघ्रं सम्पूर्णं प्रयातु, ममाज्ञया उत्तमं रथं युञ्जन्तु। वसिष्ठः, वामदेवः, जापालिः, कश्यपः, दीर्घायुषी मर्कण्डेयः, कात्यायनश्च सन्निहिताः स्युः। एते ब्राह्मणाः पुरतः गच्छन्तु, मम रथं युञ्जन्तु, विलम्बः न भवेत्, दूताः त्वां त्वरामः।“ राज्ञः आज्ञया, चतुरङ्गबलं ऋषिभिः सह गच्छन्तं राजानं अन्वगच्छत्। चतुर्दिनानि यानस्यानन्तरं, स विदेहान् देशं प्राप्तवान्; जनकः, तस्य आगमनं श्रुत्वा, सत्कारस्य विधिं चकार। तदा वृद्धं दशरथं समीपं गत्वा, जनकः, हर्षसमन्वितः, परमं हर्षं प्राप। स नृपतिः, हृष्टः, उत्तमपुरुषं वाक्यमुवाच—“स्वागतं ते, नरश्रेष्ठ! सौम्य, त्वं समागतः, राघव, सौभाग्येन।“ “उभयोः पुत्रयोः वीर्येण लब्धस्य तव सन्तोषं प्राप्स्यसि; सौभाग्येन वसिष्ठमहर्षिः आगतः। सर्वैः अग्र्यैः ब्राह्मणैः सह, इन्द्रः इव देवैः, मम विघ्नाः निवारिताः, वंशश्च पूजितः। रघूणां वीर्यशौर्येण, हे राजन्, सख्यं कृत्वा, श्वः प्रातः विधिं समाचरेः। यज्ञान्ते, नरश्रेष्ठ, ऋषिसंनिधौ विवाहः क्रियताम्।“ एवं ऋषिसंनिधौ वचनं श्रुत्वा, नरपतिः प्रत्युवाच। स वाक्यकुशलः राजा प्रत्युवाच—“ग्रहणं दातारि स्थितम्; एतदपि पूर्वं श्रुतम्।“ “यथा त्वं धर्मज्ञ, तथा करिष्यामः; तव वचनं धर्म्यम्, यशस्वि, सत्यवाक्यस्य इव।“ एतच्छ्रुत्वा, जनकः महदाश्चर्यं प्राप; ततो मुनिगणाः सर्वे संमिल्य, तां रात्रिं हर्षसमन्विताः, प्रमुदिताः, व्ययापयन्। ततः श्रीरामः, महातेजाः, लक्ष्मणेन सह, विश्वामित्रं पुरस्कृत्य, पितुः पादौ स्पृष्ट्वा, तं राजा रामलक्ष्मणयोः वचः श्रुत्वा अतीव हृष्टः। तत्र तिष्ठन्, जनकेन समादृतः, स राजा तुष्टः अभवत्; जनकः अपि महातेजाः, धर्मविद्, यज्ञकर्मणि च आत्मनः पुत्र्याः च कृत्यं कृत्वा, तत्रैव रात्रिं न्यवसत्। अत्र सप्ततितमः सर्गः समाप्तः। अथ प्रभाते, जनकः, कृतस्नानविधिः, शतानन्दं कुलपुरोहितं महर्षिसंनिधौ इदं वचनं उवाच—“मम भ्राता, कुशध्वजः नाम, महाबलपराक्रमधर्मवान्, पुण्ये नगरे वसति। स सांकाश्ये, धर्मसमं नगरे, क्षुमतीं पिबन्, वनफलोपशोभिते तटे, पुष्पकेन इव दिव्येन रथे, निवसति। तं द्रष्टुमिच्छामि, स च मम यज्ञस्य रक्षकः; स महातेजाः अपि मम सह भाग्ये भागी स्यात्।“ एवं शतानन्दस्य सन्निधौ उक्ते, किञ्चित् परिचारकाः आगच्छन्; तान् जनकः आज्ञापयामास। राज्ञः आज्ञया, ते शीघ्रश्वैरारुह्य, कुशध्वजं नरसिंहम् आनयितुं प्रस्थिताः, विष्णुमिव इन्द्राज्ञया। सांकाश्यं गत्वा, तं कुशध्वजं दृष्ट्वा, सर्वं कृतान्तं जनकस्य च चिन्तितं निवेदयामासुः। तद्वचनं श्रुत्वा, शीघ्रदूतैः उक्तं, राजा कुशध्वजः, जनकस्याज्ञया, तत्र आगतः।