जनकः राजन्, एषा मे कन्या, यदृच्छया भवताम् आत्मजैः, ये विश्वामित्रादिभिः सहिताः अत्र आगताः, विजिता। तत्र महती सभायाम्, दिव्यं धनुः तेन महाबाहुना रामेण, महात्मना, भग्नम्। तस्मात्, वीर्यशुल्कां सीतां अस्मै महात्मने दातुम् अर्हामि; मम प्रतिज्ञां पूरयितुम् इच्छामि—तव अनुमतिं दातुम् अर्हसि। राजेन्द्र, त्वं स्वैः पुरोहितैः आचार्यैः च सह शीघ्रं सुरक्षितः आगन्तुम् अर्हसि; रघूनाम् आत्मजौ द्रष्टुम् अर्हसि। राजर्षे, मम प्रतिज्ञां त्वं पूरय; उभयोः आत्मजयोः प्रीतिं प्राप्स्यसि। एवं जनकः, विश्वामित्रस्य अनुमत्याः शतानन्दस्य च सम्मत्याः, मधुरं वाक्यम् अवदत्। एतद् श्रुत्वा, दशरथः राजा अतीव हृष्टः बभूव, वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणः च इदं वचनम् अब्रवीत्—"विश्वामित्रेण रक्षितः रामः कौसल्यानन्दवर्धनः लक्ष्मणेन सह विदेहान् मध्ये स्थितः। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा, जनकः महात्मा आत्मजां राघवाय दातुम् इच्छति। यदि जनकस्य सदाचारः भवतः रोचते, शीघ्रं तस्य नगरीं याम, कालस्य नाशः मा भवेत्।" मन्त्रिणः महर्षयः च सर्वे 'नूनम्' इति प्रत्युवाचन्। राजा ततो हृष्टः मन्त्रिणः अब्रवीत्—"श्वः गच्छामः।" मन्त्रिणः पूजिताः तत्र रजनीम् अवसन्, सर्वे हृष्टा गुणसम्पन्नाश्च। अनन्तरं, श्रीमद्रामायणे बालकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः आरभ्यते। अथ रजनीं व्युष्य, दशरथः राजा प्रमुदितः, आचार्यबान्धवैः सहितः सुमन्त्रं इदं वचनम् उवाच—"अद्य कोशाध्यक्षाः बहुधनानि नानारत्नविभूषितानि समादाय पुरतः गच्छन्तु। चतुरङ्गबलं सम्पूर्णम् शीघ्रं प्रस्थापयन्तु, मम आज्ञया श्रेष्ठं रथम् योजयन्तु। वसिष्ठः वामदेवः जाबालिः कश्यपः दीर्घायुः मर्कण्डेयः कात्यायनः च सन्निधौ स्युः। एते ब्राह्मणाः अग्रे गच्छन्तु, मम रथम् योजयन्तु, विलम्बः मा भवेत्, दूताः त्वाम् आवर्तयन्ति।" ततो राजाज्ञया चतुरङ्गबलम् ऋषिभिः सह गच्छन्तम्। चतुर्दिनात् अनन्तरम्, सः विदेहान् देशं अगच्छत्; जनकः राजा आगमनम् श्रुत्वा सत्कारम् अकारयत्। ततः वृद्धं दशरथं उपसंगम्य, जनकः राजा हर्षेण परमं मुदम् अविन्दत्। सः धर्मात्मा राजा हृष्टः उत्तमपुरुषान् इदं वचनम् उवाच—"स्वागतम् ते, नरश्रेष्ठ! सौम्य, भग्येन त्वं आगतः, राघव। त्वं उभयोः आत्मजयोः वीर्येण प्राप्तस्य हर्षम् प्राप्स्यसि; भग्येन वसिष्ठः मुनिश्रेष्ठः आगतः। सर्वैः ब्राह्मणश्रेष्ठैः सह, इन्द्र इव देवैः, सौम्य, मम विघ्नाः अपाकृताः, वंशः च पूजितः। राघवाणां वीर्यशौर्ययोः संयोगेन, राजन्, श्वः प्रातः संस्कारः विधीयताम्। यज्ञसंाप्तौ, राजर्षे, मुनिप्रधानानाम् साक्षात् विवाहः क्रियताम्।" ऋषिमध्ये एतद् श्रुत्वा, नरपतिः प्रत्युवाच। वाक्यविशारदः राजा प्रत्युवाच—"स्वीकृतिः दातुः आधीना; एषा मे पूर्वं श्रुता।" "यथा त्वं ब्रवीषि धर्मवित्, तथा करिष्यामः; तव वचनानि धर्मयुक्तानि, यशस्विनि, सत्यवदिनः इव।" एतद् श्रुत्वा, जनकः अद्भुतम् अचिन्तयत्; ततो मुनिगणाः संमिल्य रजनीम् आनन्देन व्ययापयन्। तत्र रामः महातेजाः लक्ष्मणेन सह अगच्छत्। विश्वामित्रं पुरस्कृत्य, पितुः पद्मानि स्पृष्ट्वा, राजा आत्मजयोः रामलक्ष्मणयोः वचः श्रुत्वा प्रमुदितः। तत्र सः सुखेन तस्थौ, जनकेन पूजितः; जनकः अपि महातेजाः धर्मविद्, यज्ञकन्यायाः संस्कारान् कृत्वा, तत्रैव रजनीम् अवसत्। एवं सप्ततितमः सर्गः समाप्तः। अथ प्रभाते, जनकः कृतस्नानसन्ध्यः शतानन्दं कुलगुरुं महर्षिं सभायाम् आमन्त्र्य उवाच—"मम भ्राता कुशध्वजः नाम, महातेजाः, महावीर्यः, धर्मात्मा, पुण्ये पुरि वसति। सः सांकाश्ये पुरीम्, या पुण्यकर्मणा तुल्या, क्षुमतीं नदीं पिबन्, वनोपवनसंवृता, पुष्पकस्येव पुरी, निवसति। तम् अहम् द्रष्टुम् इच्छामि, सः हि मम यज्ञस्य रक्षकः; सः अपि महातेजाः मम सहितः अस्मिन्नेव उत्सवे भागं गृह्णातु।" इति वाक्ये शतानन्दस्य सन्निधौ उक्ते, किञ्चन परिचारकाः आगताः, तान् जनकः आज्ञापयत्। राजाज्ञया, ते शीघ्रगामिभिः अश्वैः, कुशध्वजं नरव्याघ्रम् आनयितुम् ययुः, इन्द्राज्ञया विष्णुम् इव। सांकाश्यं गत्वा, ते कुशध्वजम् दृष्ट्वा, तस्मै सर्वम् आख्यायन्, यत् कृतम्, यत् जनकस्य च मनसि आसीत्।