जनकः धर्मात्मा मिथिलाधिपतिः स्वपुर्वव्रतं स्मारयन् दशरथं प्रति सस्नेहं वचः प्रोवाच — "मम कन्यायाः पूर्वं प्रतिज्ञा मया कृताऽस्ति यत् वीर्यशुल्का सा भविष्यति। राजानः समागत्य स्ववीर्ये पराजिताः, अमर्षेण निवारिताः, तेषां बलं तत्र न सम्यक् प्रत्यभात्।" "एषा मम कन्या, राजन्, अद्य दैवयोगात् त्वदीयान् पुत्रान्, ये विश्वामित्रेण सह आगताः, प्राप्तवती। तस्याः परममूल्यं दिव्यं धनुः महासभायां महाबाहुना रामेण, महात्मना, भग्नम्। तस्मात् वीर्यशुल्कां सीतां महात्मने रामाय दातुं मम प्रतिज्ञां पूर्तुमिच्छामि; त्वं मम अनुमतिं दातुमर्हसि।" "राजेन्द्र, त्वं स्वपुरोहितैः आचार्यैः च सह शीघ्रं सुरक्षितः आगच्छ; रघुसुतौ द्रष्टुमर्हसि। राजर्षे, मम प्रतिज्ञां सम्पादय; त्वं उभयोः पुत्रयोः प्रीतिं प्राप्स्यसि।" इति जनकः विश्वामित्रस्य अनुमत्याः शतानन्दस्य च संमत्या मधुरं वाक्यं व्याहरत्। एवं वचः श्रुत्वा दशरथः परमसन्तुष्टः वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणः च समभाषत — "विश्वामित्रेण संरक्षितः रामः कौसल्यायाः नन्दनः लक्ष्मणेन सह विदेहान् मध्ये वर्तते। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा महात्मा जनकः कन्यां राघवे दातुमिच्छति। यदि जनकस्य सदाचारः भवतः रोचते, तर्हि शीघ्रं तस्य नगरीं यामः, कालस्य नाशः न भवेत्।" मन्त्रिणः महर्षयः च "नूनम्" इति प्रत्युवाचुः। राजा हृष्टः मन्त्रिभ्यः उक्तवान् — "श्वः प्रस्थानं करिष्यामः।" मन्त्रिणः पूजिताः तत्रैव रजनीं सम्यक् व्यतीयुः, सर्वे सन्तुष्टाः सर्वगुणैः युक्ताः। रात्र्यतीते दशरथः प्रातःकाले आचार्यबन्धुभिः सह सुमन्त्रं प्राह — "अद्य कोषाध्यक्षाः विविधान् रत्नविभूषितान् धनसमूहान् सम्यक् सज्जीकृत्य अग्रे गच्छन्तु। चतुर्विधा सेना सम्यक् शीघ्रं प्रस्थितव्या, ममाज्ञया उत्तमं रथं युञ्जीत। वसिष्ठः वामदेवः जाबालिः कश्यपः दीर्घायुः मर्कण्डेयः कात्यायनश्च अग्रतः यान्तु। एते ब्राह्मणाः अग्रे गच्छन्तु, रथं युञ्जीत, विलम्बः न कर्तव्यः, दूताः हि शीघ्रं प्रेरयन्ति।" राज्ञः आज्ञया सेना पृष्ठतः गच्छन्ती, स राजा महर्षिभिः सह प्रस्थितः। चतुर्दिनानि यानं कृत्वा सः विदेहान् देशं प्राप्तवान्। जनकः तस्य आगमनं श्रुत्वा सत्कारं विधाय, वृद्धं दशरथं समुपेत्य परमसन्तोषं प्रपेदे। सः राजा सन्तुष्टः दशरथं प्रति उवाच — "स्वागतम्, पुरुषसत्तम! सौभाग्येन आगतः त्वम्, राघव! उभयोः पुत्रयोः विजयेन त्वं हर्षं प्राप्स्यसि; सौभाग्येन वसिष्ठः अपि आगतः। अग्र्यैः ब्राह्मणैः सहितः इन्द्र इव देवैः, सौभाग्येन विघ्नाः निवारिताः, कुलं च मम पूजितम्।" "राघवाणां वीर्यशौर्येण सह, राजन्, श्वः प्रातः विवाहसंस्कारः क्रियेत। यज्ञस्य समाप्तौ ऋषिसत्तमेषु साक्षिणः विवाहः सम्पाद्यः।" एवमुक्ते, नरपतिः तत्रैव ऋषिमध्ये प्रत्युवाच। वाक्पटुतमः राजा प्रत्यूह्य उवाच — "ग्रहणं दातारि अधीनं, एतदहं पूर्वं श्रुतवान्। यथा त्वया उक्तं धर्मज्ञ, तथा करिष्यामः; तव वाक्यं धर्म्यं, प्रसिद्धं, सत्यम्।" एवं श्रुत्वा जनकः महदाश्चर्यं प्रपेदे; ततः सर्वे मुनिगणाः समागम्य रजनीं हर्षेण व्यतीयुः। ततः रामः महातेजाः लक्ष्मणेन सह विश्वामित्रपूर्वजः पितुः पादौ स्पृष्ट्वा प्रणम्य तिष्ठन्, दशरथः पुत्रयोः दर्शनात् परमं हर्षं प्रपेदे। सः तत्रैव सन्तुष्टः जनकेन सत्कृतः वासमकरोत्। जनकः अपि महातेजाः धर्मवित् यज्ञकृत्यं कन्यकृत्यं च कृत्वा रजनीं तत्रैव न्यवसत्। प्रभाते जनकः स्वकृत्यं समाप्त्य शतानन्दं पुरोहितं मुनिसंनिधौ उवाच — "मम भ्राता कुशध्वजः नाम, महातेजाः, वीर्यवान्, धर्मात्मा च, सः पुण्ये नगरे वसति। सः साङ्काश्ये निवसति, या पुंसां पुण्यवती नगरी, क्षुमतीतीरजलेन स्नात्वा, चित्रीकृतवनवनफलैः, स्वर्गीयेन पुष्पकेन सदृशी। तं द्रष्टुमिच्छामि, स यज्ञस्य रक्षकः मम मतः; सः अपि मम आनन्दे भागी भविष्यति।" एवं शतानन्दस्य सन्निधौ उक्ते, परिचारकाः आगताः, तान् जनकः आज्ञापयत्। राजाज्ञया ते शीघ्रगैः अश्वैः प्रस्थिताः कुशध्वजं पुरुषव्याघ्रं, यथा इन्द्रेण विष्णुः आहूयते, समानीयन्तु।