राज्ञः आज्ञया ते दूताः प्रविश्य राजभवनं वृद्धं राजानं दशरथं देवोपमं दीप्तिमन्तं दृष्टवन्तः। सर्वे दूताः कृताञ्जलयः निर्भयाः प्रश्रयपूर्वं मधुरया वाचा तम् अभ्यभाषन्त। मिथिलाधिपः जनकः स यज्ञाग्निसहितः पुनः पुनः स्नेहपूर्णया मधुरया वाचा वाक्यम् उवाच। स जनकः स्वपुरोहितैः गुरुजनैश्च सहितः प्रथमं तव कुशलं च नित्यसमृद्धिं च पृच्छति, महाबाहो राजन्। तस्य कुशलं सम्यक् उपलभ्य मिथिलाधिपः वैदेहः कौशिकस्य अनुमत्यैवं तव प्रति वाक्यम् अब्रवीत्। मम पूर्वं प्रतिज्ञां त्वं जानासि—मम कन्या वीर्यशुल्का भविष्यति; नृपाः तत्र असफलाः सन्तः दर्पिताः च तत्र निर्जितबलाः प्रत्यागताः। एषा मे कन्या, राजन्, दैवयोगेन तव पुत्राभ्याम् आगच्छद्भ्यां विश्वामित्रादिभिः सह, प्राप्ता। सा दिव्या धनुः सभा मध्ये महाबाहुना रामेण उच्चैः श्रिया युक्तेन भग्ना। तस्मात् वीर्यशुल्कां सीतां अस्मै महात्मने दातुम् इच्छामि; प्रतिज्ञां पूरयितुम् इच्छामि—त्वं अनुमतिं दातुम् अर्हसि। महाबाहो, त्वं स्वपुरोहितैः गुरुजनैश्च सहितः शीघ्रं सुरक्षितः आगच्छ; त्वं रघुसुतौ द्रष्टुम् अर्हसि। राजेन्द्र, मम प्रतिज्ञां पूरय; तव उभयपुत्रयोः स्नेहं प्राप्स्यसि। एवं वैदेहराजः विश्वामित्रेण अनुमोदितः शतानन्देन च सह मधुरं वाक्यम् उक्तवान्। एवं श्रुत्वा स राजा परमं हृष्टः वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणश्च इदं वचनम् अब्रवीत्—कौशिकपुत्रेण रक्षितः रामः कौसल्यानन्दवर्धनः लक्ष्मणेन सह वैदेहेषु वसति। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा महात्मा जनकः स्वकन्यां राघवाय दातुम् इच्छति। यदि धर्मात्मनः जनकस्य आचरणं भवतः रोचते, तर्हि शीघ्रं तस्य नगरे गच्छामः, कालः न नयेत्। मन्त्रिणः महर्षिभिः सह 'एवं भवतु' इत्युक्त्वा, राजा हृष्टः मन्त्रिभ्यः 'श्वः प्रयास्यामः' इति उक्तवान्। मन्त्रिणः सम्यक् सत्कृत्य तत्र रजन्यां तुष्टाः सर्वगुणसम्पन्नाः तस्थुः। शृणु बालकाण्डे श्रीमद्रामायणे एकोनसप्ततितमः सर्गः। अथ रजन्यां व्यतीतायां राजा दशरथः प्रमुदितः स्वगुरुसम्बन्धिभिः सह सुमन्त्रं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्—अद्य सर्वे कोशाध्यक्षाः नानाविधरत्नविभूषितं बहुधनं सम्यक् सज्जीकृत्य पुरतः गच्छन्तु। चतुर्विधबलम् अपि शीघ्रं सम्पूर्णरूपेण प्रस्थितम् अस्तु, मम आज्ञया उत्तमं रथं युञ्जीत। वसिष्ठः वामदेवः जाबालिः कश्यपः दीर्घायुषी मार्कण्डेयः कात्यायनश्च आगच्छन्तु। एते ब्राह्मणाः अग्रे गच्छन्तु, मम रथं युञ्जन्तु, विलम्बः न भवेत्, दूताः त्वां शीघ्रं गन्तुं प्रेरयन्ति। राज्ञः आज्ञया चतुर्विधबलम् ऋषिभिः सह गच्छन्तं राजानं अन्वगच्छत्। चत्वारः दिवसान् गत्वा स मिथिलां प्राप, तत्र जनकः तस्य आगमनं श्रुत्वा सत्कारम् आचकार। ततः वृद्धं दशरथं उपसंगम्य जनकः प्रमुदितः परमं हर्षं प्राप्तवान्। धर्मात्मा स राजा हर्षेण परिपूर्णः पुरुषश्रेष्ठं वाक्यम् अब्रवीत्—'स्वागतं ते, नरश्रेष्ठ! सौम्य, सौभाग्येन त्वं आगतः, राघव।' तव उभयपुत्रयोः वीर्येण सम्प्राप्तं सुखं प्राप्स्यसि; सौम्य, महर्षिः वसिष्ठः अपि सौभाग्येन आगतः। सर्वैः अग्र्यैः ब्राह्मणैः सह इन्द्र इव सुरैः, सौभाग्येन मम विघ्नाः नष्टाः, कुलं च पूजितम्। रघूणां वीर्यश्लाघ्यैः ऐश्वर्यशालिभिः सह संयोगेन, राजन्, श्वः प्रातः विवाहसंस्कारः क्रियताम्। यज्ञस्य समाप्तौ, नृपश्रेष्ठ, ऋषिसत्तमसन्निधौ विवाहः क्रियताम्; एवं श्रुत्वा स राजा ऋषिमध्ये प्रत्युवाच। वाक्यविशारदः राजा प्रत्युवाच—'गृहीतुः इच्छया दानस्य स्वीकृतिः भवति, एतत् पूर्वं श्रुतम्।' 'यथा वदसि धर्मज्ञ, तथा करिष्यामः; तव वचनं धर्मयुक्तं कीर्तिमन्तं सत्यवक्तुः इव।' इति श्रुत्वा जनकः महदाश्चर्यं प्राप; ततः सर्वे मुनिगणाः संमिल्य तां रजनिं हर्षभरिताः सुखेन अपयायुः। तदा रामः महातेजाः लक्ष्मणेन सह जगाम। विश्वामित्रं पुरस्कृत्य पितुः पादौ स्पृष्ट्वा तिष्ठतः रामलक्ष्मणयोः वचनं श्रुत्वा राजा परमं हर्षं प्राप। तत्र तिष्ठन् स राजा जनकेन पूजितः परमप्रीतः अभवत्; जनकः अपि महातेजाः धर्मज्ञः यज्ञकन्ययोः संस्कारं कृत्वा तत्रैव रजनिं न्यवसत्। इति सप्ततितमः सर्गः समाप्तः। अथ प्रातःकाले जनकः स्वकृतस्नानसंध्यः महर्षिसंनिधौ शतानन्दं कुलपुरोहितं प्रति वाक्यम् अब्रवीत्।