कौशिकः प्रत्युवाच—"एवं भवतु" इति। ततः धर्मात्मा राजा मन्त्रिभ्यः सम्यक् उपदिश्य, यथावत् सर्वं यद् अभवत् तद् आयोध्यां निवेदयितुं, तत्र च राजानं आनयितुं तान् प्रेषयामास। ततः त्रयाणि दिनानि मार्गे व्यतीत्य, जनकेन प्रेषिताः ते दूताः, यानानि क्लान्तानि सन्तः, आयोध्यां पुरीम् प्रविश्य, राजाज्ञया राजभवनं प्रविशन्तः, तत्र देवोपमं वृद्धं दशरथं ददृशुः। सर्वे दूताः कृताञ्जलयः, निर्भयाः, सान्त्वनपूर्वं मधुरया वाचा राजानं प्रजग्मुः। मिथिलाधिपः जनकः, पावकसहितः, पुनः पुनः स्निग्धया मधुरया च वाचा इदं ब्रवीति— "मम ब्राह्मणैः ऋत्विग्भिः पुरोहितैः सह, त्वां, महाबाहो, सर्वदा कुशलं क्षेमं च पृच्छामि। तव कुशलं सम्यक् पृष्ट्वा, मिथिलेशः वैदेहो, कौशिकस्य अनुमत्याऽयं वाक्यम् उक्तवान्। "मम पूर्वं यद् व्रतम् उक्तं—मम कन्या वीर्यशुल्का भविष्यति इति—तद् त्वया ज्ञातमेव। नृपाः तत्र वीर्ये पराजिताः, निराशाः, रोषपूर्णाः, प्रत्यागताः, तेषां बलं न सम्यक् दृष्टम्। "एषा कन्या, राजन्, संयोगात् तव पुत्राभ्यां विजिता, ये विष्वामित्रादिभिः सह आगताः। तद् दिव्यम् धनुः महता सभायां, महाबाहुना, उच्चैः श्लाघ्येन आत्मना, रामेण भङ्क्तम्। "तस्मात् वीर्यशुल्कां सीतां अस्मै महात्मने दातुम् इच्छामि; मम व्रतम् पूर्तुम् इच्छामि; त्वं अनुमतिं दातुम् अर्हसि। महाबाहो, त्वं स्वपुरोहितैः आचार्यैः च सह शीघ्रम् आगच्छ; रघुपुत्रौ द्रष्टुम् अर्हसि। "राजेन्द्र, मम व्रतम् पूर्तुम् अर्हसि; उभयोः पुत्रयोः प्रीतिं प्राप्स्यसि।" एवं जनकः, विष्वामित्रस्य अनुमत्याः, शतानन्देन च सह, मधुरं वाक्यम् उक्तवान्। एवं श्रुत्वा सन्देशम्, राजा परमं हृष्टः, वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणः च इदं वचनम् उवाच— "कौशिकपुत्रेण रक्षितः रामः, कौसल्यायाः नन्दनः, लक्ष्मणेन सह, विदेहेषु वसति। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा, महात्मा जनकः, आत्मकन्यां राघवाय दातुम् इच्छति। "यदि धर्मात्मनः जनकस्य आचारः भवद्भिः रोचते, तर्हि शीघ्रं तस्य पुरीं गच्छामः, कालस्य न नाशः स्यात्।" ततः मन्त्रिणः महर्षयः च ऊचुः—"एवम् एव" इति। राजा प्रहृष्टः मन्त्रिभ्यः उक्तवान्—"श्वः प्रस्थितव्यं" इति। मन्त्रिणः सम्यक् सत्कृत्य, रात्रिं तत्र आनन्देन, सर्वगुणसम्पन्नाः, न्यवसन्। अथ रजनीं व्यतीत्य, हृष्टः दशरथः, आचार्यैः बन्धुभिः च सह, सुमन्त्रं इदं वचनम् उवाच— "अद्य सर्वे कोशाध्यक्षाः, विविधरत्नविभूषितं विपुलं धनम् आदाय, सम्यक् सज्जाः, पुरतः यान्तु। चतुरङ्गबलं शीघ्रं सम्पूर्णम् आगच्छतु; मम आज्ञया उत्तमं रथं योजयन्तु। "वसिष्ठः, वामदेवः, जाबालिः, कश्यपः, दीर्घायुः मर्कण्डेयः, कात्यायनः च, सर्वे ब्राह्मणाः अग्रे गच्छन्तु; मम रथं युञ्जन्तु, विलम्बः न स्यात्, दूताः हि त्वरामः। राजाज्ञया चतुरङ्गबलम् अग्रतः गच्छन्, राजा मुनिभिः सह प्रस्थितः। चत्वारः दिवसान् गत्वा, स विदेहाराज्यम् आगतः; जनकः तस्य आगमनं श्रुत्वा, महत् सत्कारम् अकारयत्। ततः वृद्धं दशरथं समुपेत्य, जनकः प्रमुदितः परमं हर्षं जगाम। स राजर्षिः प्रहृष्टः पुरुषर्षभं वाक्यम् उवाच—"स्वागतम्, नरश्रेष्ठ! सौम्य, त्वं समागतः, राघव। "उभयोः पुत्रयोः वीर्यशुल्कयोः प्रीतिं प्राप्स्यसि; सौम्य, वसिष्ठः मुनिश्रेष्ठः आगतः। सर्वैः ब्राह्मणश्रेष्ठैः सह, इन्द्र इव सुरैः, सौम्य, मम विघ्नाः नष्टाः, कुलं च समृद्धम्। "राघवैर् यः सम्बन्धः, ते वीर्यबलसम्पन्नाः; राजन्, श्वः प्रातः विवाहकृत्यं विधीयताम्। यज्ञस्य समाप्तौ, मुनिसत्तमेषु सन्निधौ विवाहः क्रियताम्" इति। एवं मुनिमध्ये वाक्यं श्रुत्वा, नृपः प्रत्युवाच। वाक्यविशारदः स राजा प्रत्युवाच—"ग्रहणं दातारि प्रतिष्ठितम्; पूर्वं मया श्रुतम्।" "यथा त्वं धर्मविद् वदसि, तथा करिष्यामः; तव वाक्यं धर्म्यम्, यशस्वि, सत्यवचनस्य इव।" एवं श्रुत्वा विदेहाधिपः महद् विस्मयं जगाम। ततः सर्वे मुनिगणाः, एकत्र समागम्य, तां रात्रिं प्रमुदिता, महता हर्षेण, न्यवसन्। ततो रामः तेजस्वी लक्ष्मणेन सह, विष्वामित्रपुरस्कृतः, पितुः पादौ स्पृष्ट्वा, तस्य च वचनं श्रुत्वा, दशरथः परमं हर्षं प्राप।