ततः जनकः राज्ञः सन्देशवाहकान् उवाच—ककुत्स्थयोः द्वयोः पुत्रयोः, ये ऋषिणा रक्षिताः, तेषां विषये राज्ञे निवेदयन्तु। स्नेहपूर्वकं शीघ्रं राजानं आनयन्तु। कौशिकः प्रत्युवाच—एवं भवतु। धर्मात्मा जनकः मन्त्रिणः आज्ञाप्य, तान् अयोध्यां प्रेषयत्, यत् कृतं तत् सर्वं निवेदयन्तु, तथा राजानं आनयन्तु। सर्वे सन्देशवाहकाः जनकस्य आज्ञां गृह्य, तेषां वाहनानि क्लान्तानि सन्ति, त्रिरात्रं मार्गे व्यतीत्य, अयोध्यां नगरं प्रविशन्ति। ततः राज्ञः आदेशानुसारं राजप्रासादं प्रविश्य, वृद्धं राजानं दशरथं दृष्टवन्तः, स देववत् दीप्तिमन्तं आसीत्। सर्वे सन्देशवाहकाः विनयपूर्वकं, भीतिहीनाः, अञ्जलिं कृत्वा, मधुरैः वाक्यैः राजानं संबोधितवन्तः। मिथिलाधिपः जनकः, यज्ञाग्निसहितः, पुनः पुनः मधुरं स्निग्धं वाक्यं उक्तवान्। स राजा, पुरोहितैः आचार्यैः सह, प्रथमं तव कुशलं, स्थिरं ऐश्वर्यं च पृच्छति, महराजन्। तव कुशलं शान्तिपूर्वकं पृच्छित्वा, मिथिलाधिपः वैदेहः, कौशिकस्य अनुमत्याः, तव प्रति इदं वचनम् उक्तवान्। मम पूर्वं प्रतिज्ञा ज्ञाता—मम कन्या वीर्यशुल्का भविष्यति। राजानः, असमर्थाः, क्रुद्धाः, प्रत्यागताः, तेषां बलं नष्टम्। एषा कन्या, राजन्, तव पुत्रैः, विश्वामित्रादिभिः सह आगत्य, वीर्येण प्राप्ता। दिव्यं धनुः, महती सभायाम्, रामेण महाबाहुना, महात्मना, भग्नम्। अतः वीर्यशुल्कां सीतां अस्मै महात्मने दातुम् उचितम्; प्रतिज्ञां पूर्णां कर्तुम् इच्छामि—तव अनुमतिं दत्तुम् अर्हसि। महराजन्, पुरोहितैः आचार्यैः सह शीघ्रं सुरक्षितं आगच्छतु; रघुपुत्रयोः दर्शनं तव कर्तव्यम्। राजाधिराज, प्रतिज्ञां पूर्णां कुर्यात्; पुत्रयोः स्नेहं लभेत। एवं, जनकः, विश्वामित्रस्य अनुमत्याः, शतानन्दस्य सम्मतिः, मधुरं वचनं उक्तवान्। एतत् श्रुत्वा, राजा दशरथः परमं हर्षं प्राप्य, वसिष्ठं वामदेवं मन्त्रिणः च सम्बोधितवान्—कुशिकपुत्रेण रक्षितः रामः कौसल्याया आनन्दः, लक्ष्मणेन सह, मिथिलायां स्थितः। रामस्य वीर्यं दृष्ट्वा, जनकः महात्मा, कन्यां राघवाय दातुम् इच्छति। यदि जनकस्य आचारः भवतां रोचते, तदा शीघ्रं तस्य नगरं गच्छामः, कालः न नष्टः भवेत्। मन्त्रिणः, महर्षिभिः सह, उक्तवन्तः—नूनम्। राजा प्रसन्नः मन्त्रिणः उक्तवान्—श्वः गमिष्यामः। मन्त्रिणः, सम्मानिताः, तत्र रात्रिं यायुः, सर्वे हृष्टाः, गुणसम्पन्नाः। ततः, रात्रे व्यतीते, दशरथः राजा, प्रसन्नः, आचार्यैः बन्धुभिः सह, सुमंत्रं सम्बोधितवान्—अद्य, कोषाध्यक्षाः, विविधरत्नैः भूषितं महत् धनं गृहीत्वा, पूर्वं गच्छन्तु, सज्जाः सन्तु। चतुर्विधं सैन्यं शीघ्रं सम्प्रयातु; मम आज्ञायाः, उत्तमं रथं योजयन्तु। वसिष्ठः, वामदेवः, जाबालिः, कश्यपः, दीर्घायुः मार्कण्डेयः, कात्यायनः च आगन्तव्यानि। एते ब्राह्मणाः पूर्वं गच्छन्तु; रथं योजयन्तु; विलम्बः न भवेत्; दूताः शीघ्रं गन्तुं प्रोत्सहन्ति। राज्ञः आदेशेन, चतुर्विधं सैन्यं पृष्ठतः गच्छति; राजा ऋषिभिः सह प्रस्थितः। चतुर्दिनं यात्रायाः अनन्तरं, विदेहदेशं प्राप्तवान्; जनकः राजा आगमनं श्रुत्वा, स्वागतं कृतवान्। तदा वृद्धं दशरथं समीपं आगत्य, जनकः राजा, परमं हर्षं प्राप्तवान्। स राजा, हर्षपूर्णः, उत्तमं नरं सम्बोधितवान्—स्वागतम्, उत्तम पुरुष! सौभाग्येन आगतः, राघव। पुत्रयोः वीर्येण प्राप्तं सौख्यं तव; सौभाग्येन वसिष्ठः ऋषिः आगतः। सर्वैः ब्राह्मणैः सह, इन्द्रः देवैः इव, सौभाग्येन विघ्नः नष्टः, वंशः सम्मानितः। राघवैर् वीर्यश्रेेष्ठैः सम्बन्धेन, महराजन्, श्वः प्रभाते विवाहसंस्कारः कर्तव्यः। यज्ञस्य समाप्तौ, उत्तमराजन्, विवाहः ऋषिसंनिधौ कर्तव्यः; इदं वचनं श्रोतृभ्यः ऋषिभ्यः मध्ये उक्तम्। तदा नराधिपः प्रत्युवाच—स्वीकृतिः दातुः आधीनम्; एतत् पूर्वं श्रुतम्। यथोक्तं धर्मज्ञ, तथा करिष्यामः; तव वचनं धर्मयुक्तं, प्रसिद्धं, सत्यवक्तुः इव। एतत् श्रुत्वा, जनकः महाश्चर्यं प्राप्तवान्; ततः सर्वे ऋषिगणाः, संगम्य, रात्रिं हृष्टाः, परमं आनन्दं प्राप्ताः। तदा रामः, महातेजाः, लक्ष्मणेन सह गतः।